Günahlarımızın bağışlanması veya arzularımızın yerine getirilmesi için Tanrı’dan başka herhangi birinin bizim yararımıza şefaat edebileceğine inanmak, Tanrı’ya ortaklar oluşturmaktır. Bu putperestliktir. Kuran şunu ilan eder, “Tüm şefaat Tanrı’ya aittir” (39:44) ve “Yargı Günü’nde hiçbir şefaat olmayacaktır” (2:254).

   Şefaat efsanesi, milyonlarca insanı puta tapma tuzağına düşürdüğü için Şeytan’ın en etkili hilelerinden biridir. Milyonlarca Hristiyan, İsa’nın kendileri için Tanrı katında şefaat edeceğine inanır ve milyonlarca Müslüman, Muhammed’in kendileri yararına şefaat edeceğine inanır. Sonuç olarak, bu insanlar Muhammed’i ve İsa’yı putlaştırırlar.

   Şefaat konsepti tamamen mantıksızdır. Muhammed’in şefaatine inananlar, örneğin, O’nun Tanrı’dan onları bağışlamasını ve onları Cennete kabul etmesini isteyeceğini iddia ederler. Onlar, Yargı Günü’ndeki Muhammed’i, şefaati için adaylar seçerken hayal ediyorlar. Eğer şefaate inananlara, “Muhammed şefaatini hak edenleri nasıl tanıyacak?” diye sorsanız, size “Ona Tanrı söyleyecek!” derler. Bu konsepte göre, bir kişi Muhammed’e gidecek ve ondan şefaatini talep edecek. Ardından Muhammed Tanrı’ya bu kişinin şefaatini hak edip etmediğini soracak. Tanrı Muhammed’e o kişinin Cennete gitmeyi hak ettiğini bildirecek. Muhammed daha sonra tekrar Tanrı’ya dönecek ve o insanın Cennete gitmeyi hak ettiğini söyleyecek! Küfür ortadadır; şefaate inananlar, Tanrı’yı putları Muhammed’in sekreteri yaparlar. Tanrı yüceltilsin.

   Kuran en isabetli kitap olduğundan, Cennetteki herkesin sevdikleri yararına şefaat edeceğini kabul eder: “Lütfen Tanrım, annemi Cennete kabul et.” Bu şefaat, o kişinin annesinin Cennete gitmeyi hak etmesi durumunda işe yarayacaktır (2:255, 20:109, 21:28). Dolayısıyla, bu şekilde gerçekleşse bile şefaat tamamen yararsızdır.

   Kuran’dan öğreniyoruz ki, Tanrı’nın sevgili kulu İbrahim, babası yararına şefaat edemedi (9:114). Nuh, oğlu yararına şefaat edemedi (11:46). Muhammed, amcası (111:1-3) veya akrabaları (9:80) yararına şefaat edemedi. Herhangi birine, bir peygamberin veya bir azizin bütünüyle yabancı olduğu biri yararına şefaat edeceğini düşündüren nedir?! Bakınız: 2:48, 2:123; 6:51, 6:70, 6:94; 7:53; 10:3; 19:87; 26:100; 30:13; 32:4; 36:23; 39:44; 40:18; 43:86; 53:26 & 74:48. Muhammed’in şefaati 25:30’dadır.

Peygamberin yegâne vazifesi Kuran’ı iletmekti, tüm Kuran’ı ve başka şeyi değil sadece Kuran’ı (3:20; 5:48, 5:49, 5:50,  5:92,  5:99;  6:19;  13:40;  16:35,  16:82;  24:54;  29:18;  42:48;  64:12).

  Kuran’ı iletmek öylesine mühim ve asil bir görevdi ki, Peygamberin başka herhangi bir şey yapacak vakti yoktu. Dahası, Peygamber Kuran’ın yanında herhangi bir dini öğreti tebliğ etmekten en güçlü sözlerle menedilmişti (69:38-47). Hatta O, Kuran’ı açıklamaktan da menedilmişti (75:15,75:16,75:17,75:18,75:19)—Kuran’ın tek öğretmeni Tanrı’dır ( 55:1 – 55:2) ve Kuran en güzel Hadistir (39:23 & 45:6).

  Bu Kuranî gerçekler, Peygambere atfedilen söz ve eylemlerin (Hadis & Sünnetin), ölümünden sonraki ikinci yüzyıla kadar ortaya çıkmamasının tarihi gerçekliğinde tecelli eder. Kuran, Peygamber düşmanları tarafından yapılan Hadis ve Sünnet uydurmasyonunu önceden bildirmiştir (6:112,6:113,6:114,6:115). Kuran bize, kalpleriyle değil, sadece dudaklarıyla iman edenleri ifşa etmenin ölçütü olarak işlev görsün diye Hadis ve Sünnetin icat edilmesine müsaade etmenin Tanrı’nın iradesi olduğunu öğretir. Hadis ve Sünnetin cezbettiği kimselerin sahte imanlılar olduğu kanıtlanmıştır (6:113). İronik bir şekilde, Hadis kitapları Peygamberin kendisinden Kuran dışında hiçbir şey yazılmamasını emrettiğini söyler! Aşağıda, Hadisçilerin en güvenilir kaynaklarından olan Sahih-i Müslim ve Ahmed İbn-i Hanbel’den alınan böyle iki Hadis gösterilmektedir:

Peygamber dedi ki “Benden Kuran dışında hiçbir şeyi kâğıda dökmeyin.”[Ahmed, Vol. 1, Sayfa 171 ve Sahih-i Müslim]

Bu Hadis, Peygamber’in Hadis karşıtı tavrını ölümüne kadar sürdürdüğünü belirtir.[Ahmed, Vol. 1, Sayfa 192]

Kitab-ı Mukaddes’in İsa’sı

İsa yüksek sesle ilan etti: “Kim bana iman ederse, benden ziyade beni gönderene iman etmiş olur; …. Çünkü ben kendiliğimden konuşmadım; hayır, beni gönderen Baba ne söylemem gerektiğini ve nasıl konuşmam gerektiğini bana emretti. O’nun buyruğunun sonsuz yaşam anlamına geldiğini bildiğimden, her ne söylersem O’nun bana emrettiği gibidir.”

                                                             [ Yuhanna 12:44-50 ]

“Ben kendi başıma bir şey yapamam. İşittiğim gibi yargılarım ve benim yargılamam adildir, çünkü ben kendi irademi değil ancak beni gönderen onun iradesini arıyorum.”

                                                             [ Yuhanna 5:30 ]

İsa dedi ki “Benim öğretim benim kendimin değil; o, beni gönderen ondan geliyor.”

                                                             [ Yuhanna 7:16 ]

“İsrailoğulları, beni dinleyin! Nasıralı İsa Tanrı’nın size mucizelerle, harikalarla ve kendi kimliği olan belirtilerle gönderdiği bir adamdı. Sizin de çok iyi bildiğiniz gibi, Tanrı bunları onun aracılığıyla içinizde yaptı.”

[ Elçilerin İşleri 2:22

“… Sözümü duyan ve beni gönderene iman eden adam sonsuz yaşamın sahibidir.”

                                                             [ Yuhanna 5:24 ]

“Beni kabul eden, beni değil, beni gönderen onu kabul etmiş olur.”

             [ Matta 10:40, Markos 9:37, Luka 9:48 & Yuhanna 13:20 ]

“… Ben kendiliğimden gelmedim. Gönderme hakkına sahip olan tarafından gönderildim ve siz onu tanımıyorsunuz. Ben onu tanıyorum çünkü ondan geliyorum; beni o gönderdi.”

                                                             [ Yuhanna 7:28-29 ]

İsa göğe baktı ve dedi ki “… Sonsuz yaşam budur: tek gerçek Tanrı olan seni ve senin gönderdiğin onu, İsa Mesih’i tanımaları.”

                                                             [ Yuhanna 17:1-3 ]

Tanrı’nın ruhu tarafından yönetilen herkes Tanrı’nın oğullarıdır.            [ Romalılar 8:14 ]

İsa yukarı baktı ve dedi ki “Baba! Beni işittiğin için sana şükrediyorum. Beni her zaman işittiğini biliyorum, fakat bunu kalabalığın iyiliği için söyledim ki, beni senin gönderdiğine iman etsinler.”

                                                             [ Yuhanna 11:41-42 ]

Yola çıkmak üzereyken bir adam koşarak yanına geldi, önünde diz çöküp ona sordu: “İyi Öğretmenim, sonsuz yaşamdan pay almak için ne yapmalıyım?” İsa cevap verdi, “Neden bana iyi diyorsun? Yalnızca Tanrı’dan başka hiç kimse iyi değildir.”

                                                             [ Markos 10:17-18 ]

“Bana ‘Rab’ diyenlerin hiçbiri Tanrı’nın krallığına girmeyecektir, sadece göklerdeki Babamın isteğini yapanlardan başka.”                                                              [ Matta 7:21 ]

“… Kardeşlerime git ve onlara de ki, Ben Babama ve sizin Babanıza, benim Tanrıma ve sizin Tanrınıza yükseliyorum.’ “                                                                       [ Yuhanna 20:17 ]

“Tanrı benim de Rabbimdir sizin de Rabbinizdir; yalnızca O’na tapın. Doğru yol budur.”

                                                      [ Kuran 3:51, 19:36 & 43:64 ]

Üçlü Birlik, Hristiyanlar tarafından öğretilen ve Tanrı’nın, özünde bir, ancak “kişide” Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olarak üç olduğunu ileri süren Tanrı doktrini. Yeni Ahit’te ne Üçlü Birlik kelimesi, ne de bu şekilde açık bir doktrin görünür, İsa ve takipçileri Eski Ahit’teki Temel İtikatle çelişmek de istemezler: “Dinle ey İsrail: Tarımız Rab birdir”

                                                      (Yasa’nın Tekrarı 6:4).

                                                      [ Ansiklopedi Britannica, 1975 ]

İsa’nın Ölümü

  Bu, dünyadaki tek başına en tartışmalı konu olmuştur. Kuran’ın mucizevi matematiksel kodu, artık bu konuya nihai yanıtı sağlamıştır:

   “Onlar komplo kurup plan yaptılar,

   fakat Tanrı da öyle yaptı

   ve Tanrı en iyi plan yapandır.

   Nitekim Tanrı şöyle dedi, “Ey İsa!

   Senin hayatını Ben sonlandırıyorum

   ve seni Kendime yükseltiyorum;

   seni inkârcılardan kurtaracağım.”

                         Kuran 3:54–3:55

   Tanrı’nın elçisi Meryemoğlu İsa Mesih’i

   öldürdüklerini iddia ettiler!

   Doğrusu, onu asla öldürmediler;

   onu asla çarmıha germediler;

   yaptıklarına inandırıldılar.

                           [ Kuran 4:157 ]

   Tanrı merhamet ederek, neslimize, ruhu bu dünyadan ayrılmış fakat bedeni 19 ay daha yaşamış bir kişinin canlı örneğini verdi. 25 Kasım 1984’te, Humana Louisville Hastanesi’ndeki doktorlar Bay William Schroeder’in hasta kalbini aldılar, yerine plastik ve metal bir pompa yerleştirdiler (THE NEW YORK TIMES, Pazartesi, 26 Kasım 1984).

   Bu tarihi operasyondan sonraki 19. günde—13 Aralık 1984, Perşembe—Bay Schroeder, ruh olan, gerçek kişi, bu dünyadan göçtü. Bay Schroeder öldü. Fakat bedeni, bedenine eklenmiş yapay kalp ile fonksiyonlarını sürdürmeye devam etti. Dünyaya “muhtemelen bir felç geçirdi” şeklinde duyuruldu (THE NEW YORK TIMES, 14 Aralık 1984). Anlamlı bir biçimde, Bay Schroeder, vefatından sadece bir gün önce Başkan Ronald Reagan ile ulusal kanalda konuşmuş ve Sosyal Güvenlik Kurumu’nun vadesi geçmiş çekini göndermesini talep etmişti. Tamamen uyanıktı. O andan itibaren “bir felç geçirdi”; günü veya zamanı yahut aile fertlerini tanımıyordu. İşin aslı, Bay Schroeder artık bu dünyada değildi.

   İnciller açıkça, İsa’nın, tutuklanmış bedeni etrafında gerçekleşen olaylardan habersiz olduğunu belirtir:

   “Bu arada başrahipler,

   İsa’ya karşı birçok suçlamada bulundular.

   Pilatus onu tekrar sorguya çekti:

   “Elbette birkaç yanıtın vardır?

   Sana karşı kaç suçlama yapıldığını gör.”

   Fakat Pilatus’a büyük ölçüde sürpriz oldu;

   İsa başka yanıt vermedi.

                                                    [ Markos 15:3-5 ]

Herodes İsa’yı gördüğüne fazlasıyla sevindi. Onun hakkındaki haberlerden dolayı uzun süredir onu görmek istiyordu ve bazı mucizeler sergilemesini umuyordu. İsa’ya oldukça uzun süre sorular sordu fakat İsa hiç yanıt vermedi. Başrahipler ve yazıcılar onu şiddetle suçlamak için hazırlardı. Herodes ve muhafızları ona aşağılayıcı ve suçlayıcı şekilde davrandılar.

                                               [ Luka 23:8-11 ]

Kurtarıcı bana dedi ki “Ağaçta gördüğün, sevinen ve gülen, işte bu yaşayan İsa’dır. Fakat beriki, ellerini ve ayaklarını çiviledikleri et parçasıdır. [Apocalypse of Peter, VII, 3, 81] THE NAG HAMMADI KÜTÜPHANESİ’nden (Harper & Row, 1977, James M. Robinson, ed, Sayfa 339).

        Gerçek şu ki, (1) Bay Schroeder’in ruhunun operasyondan sonraki 19. günde bu dünyayı terk etmesi ve (2) bedeninin 19 ay daha yaşaması esrarengiz birer hatırlatıcıdır ki, Tanrı, dünyanın Schroeder’in durumu ile İsa’nın ispatlanmış olgusu olan ruhsuz bedeninin tutuklanması, işkence edilmesi ve çarmıha gerilmesinden önceki ayrılığı arasındaki benzerliği bilmesini istemiştir.

İlgili Ayetler

Kadınlar (El-Nisã’) [4:171] ;Ey kutsal yazı halkı! Dininizin sınırlarını aşmayın ve Tanrı hakkında gerçek dışında bir şey söylemeyin. Meryemoğlu İsa Mesih Tanrı’nın bir elçisi, Meryem’e göndermiş olduğu Kelimesi ve Kendisinden bir vahiydi. Bu nedenle Tanrı’ya ve elçilerine iman edin. “Üçlü Birlik” demeyin. Kendi iyiliğiniz için bundan kaçının. Tanrı tek bir tanrıdır. O’na yücelik olsun; O, bir oğul sahibi olmayacak kadar şanlıdır. O’na aittir göklerdeki ve yerdeki her şey. Sahip ve Efendi olarak Tanrı yeter..

Ziyafet (El-Ma’ide) [5:75] ;Meryemoğlu Mesih kendinden önceki elçiler gibi bir elçiden fazlası değildi ve onun annesi bir azizdi. İkisi de yemek yerlerdi. Onlar için vahiyleri nasıl açıkladığımıza bak ve onların hâlâ nasıl saptıklarına dikkat et! .

Ziyafet (El-Ma’ide) [5:117] ;“Ben onlara sadece Senin bana söylememi emrettiğin şeyi anlattım, o da şudur: ‘Benim Rabbim ve sizin Rabbiniz olan Tanrı’ya tapın.’ Onlarla yaşadığım sürece ben aralarında bir şahittim. Sen yeryüzündeki hayatımı sona erdirince, artık onların üzerinde İzleyici Sen oldun. Sen her şeye şahitlik edersin..