Eşhedü en la ilahe illallah, vahdehu la şerike leh.

(Tanıklık ederiz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur O tektir ortağı yoktur.)

Kardeşlerim,

Bu hutbemizde imanlıların sayısının Kur’an’a göre ne kadar az olduğunu konuşmak ve bu azlığı kafamızda canlandırabilmek için somut veriler üzerinden bir anlatı yapmak istiyorum, Tanrı irade ederse.

Yüce Rabbimiz Kur’an’da, Yusuf suresi 103 ve 106. ayetlerinde şöyle buyurur:

(12:103) İnsanların çoğu, ne yaparsan yap inanmayacaktır.

(12:106) TANRI’ya inananların çoğu, bunu puta tapma suçunu işlemeden yapmaz.

Konuyla ilgili olarak puta tapma, yani şirk ise bildiğimiz gibi asla bağışlanmayacak olan tek günahtır. Rabbimiz Nisa suresi 116. ayette şöyle der:

(4:116) (Eğer ölünceye kadar devam ettirilirse) TANRI puta tapmayı bağışlamaz ve daha küçük suçları irade ettiği kimse için bağışlar. Her kim TANRI’nın yanında herhangi bir putu ilahlaştırırsa derin bir sapıklıkla sapmıştır.

Kardeşlerim,

Bu ayetlerden çok açık bir şekilde anlıyoruz ki; dünyaya gelmiş veya gelecek olan bütün insanların toplamının sadece çok küçük bir kısmı gerçek imanla şereflendirilmiştir. Kalabalıklar bizi aldatmamalıdır; çoğunluk, her zaman doğru yolda olmak demek değildir.

İnsanoğlu doğası gereği çoğunluğun gittiği yolu güvenli zanneder. “Bu kadar insan yanılıyor olamaz” yanılgısı, tarihin en büyük aldatmacasıdır. Oysa Tanrı bize açıkça söylüyor: İnsanların ezici bir çoğunluğu hüsrandadır. Bizler kalabalıkların büyüklüğüne değil, yürüdüğümüz yolun doğruluğuna bakmak zorundayız. Çünkü hakikat, taraftar sayısıyla ölçülmez.

Bu durumun ciddiyetini, ne kadar dar bir boğazdan geçtiğimizi daha iyi anlamak için gelin bunu günümüz dünya nüfusu üzerinden, Kur’an’ın “çoğunluk” vurgusunu %75 kabul ederek çok basit bir matematikle somutlaştıralım:

Bugün dünyada yaklaşık 8 milyar insan yaşıyor. Yusuf 103. ayet bize “İnsanların çoğu inanmayacaktır” diyor. Bu oranı %75 olarak aldığımızda, 8 milyar insanın 6 milyarı doğrudan eleniyor. Geriye “inandım” diyen sadece 2 milyar insan kalıyor.

Fakat imtihan burada bitmiyor. Yusuf 106. ayet çok daha sarsıcı bir şey söylüyor: “İnananların da çoğu şirk koşmadan inanmaz.” Şimdi geriye kalan o 2 milyar insanın da %75’ini, yani yine dörtte üçünü şirk koştukları için ayıklıyoruz. 2 milyarın %75’i olan 1,5 milyar insan da burada eleniyor.

Sonuç olarak ne kalıyor biliyor musunuz? 8 milyarlık koca dünyada, her iki aşamayı da geçip saf ve temiz bir imanla kalan kişi sayısı sadece 500 milyon oluyor. Yani oranladığımızda tüm dünya nüfusunun sadece %6,25’i kurtulabiliyor. Bu oran elbette kesin bir oran değil, zihnimizde canlandırmak için yaklaşık bir oran veriyorum.

Gelin bunu herkesin gözünün önüne getirebileceği stadyum örneğiyle daha da basitleştirelim:

Tıklım tıklım dolu, içinde tam 100 bin kişi olan devasa bir futbol stadyumu düşünün.

İlk ayete göre (%75): Bu 100 bin kişinin 75 bini eleniyor, geriye inandığını söyleyen sadece 25 bin kişi kalıyor.

İkinci ayete göre (%75): Geriye kalan o 25 bin kişinin de 18 bin 750’si hayatına putları ortak ettiği için eleniyor.

Nihayetinde, o 100 bin kişilik devasa stadyumdan geriye asıl yapması gereken şeyi tam yapmış, kâğıdı tertemiz olan sadece 6 bin 250 kişi kalıyor. Geriye kalan 93 bin 750 kişinin bütün işleri ve ibadetleri, o bilerek veya bilmeyerek yapılan şirk günahı yüzünden çarpım tablosundaki sıfır gibi silinip gidiyor. İşte durum tam olarak bu yüzdelerle sabittir; bu kadar ciddi ve bu kadar dar bir çemberdir.

İlginç bir detay daha vermem gerekirse; güncel olarak dünyada 2 milyar “Müslüman” vardır ama yaptığımız hesaba göre şirksiz bir imana sahip olan dünyada sadece 500 milyon insan vardır. Yani Kur’an burada, halihazırda kendine Müslümanım diyen büyük bir çoğunluğun direkt olarak cehenneme gideceğini resmen bizlere bildirir. Nüfus kağıdında ne yazdığının, toplumda hangi sıfatla gezindiğinin Tanrı katında hiçbir hükmü yoktur. Kendimizi kandırmayalım; milyarlarca insan dinî ritüelleri yerine getirdiğini zannederken, zihin dünyalarında ürettikleri gizli putlar yüzünden uçuruma doğru yürümektedir.

(41:35) Buna, kararlılıkla sebat edenler dışında hiç kimse erişemez. Buna, son derece şanslı olanlar dışında hiç kimse erişemez. Ayete göre zaten rehberliğe ancak çok şanslı olanlar erişebilir, onun dışındakiler erişemez. Bu seçilmişlik, bu şans bize büyük bir sorumluluk yüklemektedir.

Kardeşlerim,

Bundan ötürüdür ki diğer insanlardan farkımız olduğunu bilmeli ve sevinmeliyiz; ancak yeryüzünde bunun verdiği özgüvenle böbürlenerek yürümemeliyiz. Tanrı, işlerimizi bilgece yapmamızı ister. Unutmayın ki, seçilmiş olmanın gururu kibre dönüştüğü an, kibir de insanın en büyük putu haline gelir. Bizler bu kalabalığın içinde yalnız kalmayı, dünyalık her şeyi kaybetmeyi ama Tanrı’nın rızasını kaybetmemeyi göze alanlar olmalıyız.

Halihazırda etrafımızda gördüğümüz, sosyal medyada hayranlıkla baktığımız ve tamamen bu dünyayla ilgilenip ahiret inancı olmayan kişileri idol olarak görmemeliyiz. Bu insanların günün sonunda kaybedenler olacağını biliyoruz. Onların parıltılı hayatları, altı çürük saraylar gibidir. İnkarcılar pencereden atılmadan önce en yüksek kata çıkarılırlar ki oradan atıldıkları zaman düşüşleri sert olsun. Onların bugünkü yükselişleri, aslında uğrayacakları çöküşün şiddetini artırmaktan başka bir işe yaramamaktadır.

Rabbim hepimize o dosdoğru yolunda rehberlik etsin, bizi o az ama seçkin olan, kalabalıkların arasında yapayalnız kalsa da hakikatten milim sapmayan kullarından eylesin.

Bize farkındalık bahşeden Alemlerin Rabbine yücelik olsun.

Tubu ila allah ( Tanrı’ya tövbe edelim)

 —————————————————————————-

Elhamdülillah. (Tanrı’ya övgüler olsun)

Eşhedü en la ilahe illallah, vahdehu la şerike leh.

(Tanıklık ederiz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur O tektir ortağı yoktur.)

Kardeşlerim,

İlk hutbemizde Kur’an’ın önümüze koyduğu o sarsıcı matematiksel gerçekle yüzleştik. Çoğunluğun peşinden gitmenin, milyarlarca insanın adımlarına aldanmanın bizi ebedi bir felakete, yani amellerimizi sıfırlayan o korkunç şirk uçurumuna sürükleyeceğini gördük. Şimdi o devasa stadyumdaki, o milyarlık kalabalıkların içindeki o şanslı ve seçkin azınlığın arasında yer alabilmek için bugün, şu saniye hayatımızda neleri değiştirmemiz gerektiğini konuşacağız Tanrı irade ederse.

İnsanoğlunun en büyük yanılgısı, puta tapmayı sadece taştan, ahşaptan yapılmış heykellerin önünde eğilmek zannetmesidir. “Ben modern bir insanım, benim putum yok” diyerek kendini kandırmasıdır. Oysa put, Tanrı’nın rızasının önüne koyduğun, O’ndan daha çok korktuğun, O’ndan daha çok onayını beklediğin ve hayatının merkezine yerleştirdiğin her şeydir. Rabbimiz Furkan suresi 43. ayette bizi bu gizli tehlikeye karşı çok net uyarır:

(25:43) Kendi heva ve hevesini ilah edineni gördün mü?

Kardeşlerim,

Görüyoruz ki insan kendi egosunu, parasını, kariyerini, “elalem ne der” korkusunu, sosyal medyadaki sahte popülaritesini ve gücü elinde tutan otoriteleri de farkında olmadan birer puta dönüştürebilir. Eğer hayatında bir karar alırken Tanrı’nın vahyini değil de insanların uydurduğu kuralları, mezhepleri ve gelenekleri ölçü alıyorsan, zihninin derinliklerine gizli putlar yerleştiriyorsun demektir.

İlk hutbemizde şirkin, hayatımız boyunca yaptığımız tüm amelleri yutan bir sıfır (0) olduğunu söylemiştik. İşte o sıfırı hayatımızdan çıkarmanın tek yolu, çarpım tablosunun merkezine sadece ve sadece “1”i, yani Tek olan Tanrı’yı koymaktır. Araya aracıları, şefaatçileri, uydurulan kutsalları sokmadan doğrudan O’na yönelmektir.

Bu sadece Kur’an’ın değil, Tanrı’nın insanlığa gönderdiği tüm vahiylerin değişmez, ezeli kuralıdır. Bakın, Tevrat ve İncil’in de içinde bulunduğu Kitab-ı Mukaddes’te, Tanrı’nın insanlığa verdiği On Emir’in ilki ve en katı olanı aynen şöyledir:

“Karşımda başka ilahların olmayacak. Kendine yukarıda gökyüzünde, aşağıda yeryüzünde ya da sularda yaşayan hiçbir şeyin putunu, tasvirini yapmayacaksın. Onların önünde eğilmeyecek, onlara tapmayacaksın. Çünkü ben, Tanrın, kıskanç bir Tanrıyım.” (Mısırdan Çıkış 20:3-5)

Aynı şekilde İncil’de, Matta bölümünde İsa peygambere en büyük buyruğun ne olduğu sorulduğunda, o da sahte otoriteleri ve putları yıkan şu ezeli hakikati haykırır:

“Tanrın Rab’bi bütün yüreğinle, bütün canınla ve bütün aklınla seveceksin. İşte ilk ve en büyük buyruk budur.” (Matta 22:37)

Zebur’da ise insanların kendi elleriyle uydurduğu, peşinden giderek hayatlarını çöpe çevirdiği o sahte putların acizliği şöyle tarif edilir:

“Onların putları gümüş ve altından yapılma, insan elinin eseridir. Ağızları var, konuşmazlar; gözleri var, görmezler; kulakları var, duymazlar… Onları yapanlar, onlara güvenenler de onlar gibi olacak!” (Mezmurlar 115:4-8)

Kardeşlerim,

Görüyorsunuz ya, insanlık tarihi boyunca değişen hiçbir şey olmamıştır. Dün taştan putlara güvenenler nasıl helak olduysa, bugün parasına, mevkisine, çoğunluğun uydurduğu dinî sanayiye ve hurafelere güvenenler de aynı şekilde hüsrana uğrayacaktır. Kurtuluşun tek bir reçetesi vardır: İnsanların uydurduğu hadisleri, mezhepleri, gelenekleri elinin tersiyle itip doğrudan Tanrı’nın korunan biricik mesajına, yani Kur’an’a sarılmak. Dini sadece ve sadece O’na has kılmaktır.

Bizleri sahte putların esaretinden kurtaran, zihnimize ve ruhumuza saf tevhidin farkındalığını bahşeden Alemlerin Rabbine şükürler olsun.

Ekimus salat ( Namaz kılalım )

Hutbe: Emre

Eşhedü en la ilahe illallah, vahdehu la şerike leh.

(Tanıklık ederiz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur O tektir ortağı yoktur.)

​Kıymetli kardeşlerim, bugünkü hutbemizin başlığı: Ruhun Ebedi Felaketi: Tanrı’ya Ortak Koşmak ve İnsanı Aldatmak.

​Bugün, Yüce Rabbimizin en çok önem verdiği, affetmeyeceğini açıkça beyan ettiği o en korkunç günahtan bahsedeceğiz: Şirk.

Kuran’ı açtığımızda, surelerin başında bizi karşılayan ilk ifade şudur: Bismillahirrahmanirrahim. Yani; En Lütufkâr, En Merhametli olan Tanrı’nın adıyla…”

​Bu ifade, Ultimatom Suresi hariç tam 114 defa tekrarlanır. Rabbimiz kendi sıfatlarından bahsederken neden her fırsatta merhametini vurgular? Çünkü O, kullarının O’na dönmesini ister. Zümer Suresi 53. ayette Rabbimiz şöyle buyurur:

“Ey haddi aşan kullarım, Tanrı’nın rahmetinden asla umut kesmeyin! Çünkü Tanrı tüm günahları bağışlar. O, Bağışlayıcıdır, En Merhametlidir.”

​Evet, Rabbimiz tüm günahları bağışlar. Ancak… bir şartla. O’nun birliğine gölge düşürmemek, O’na ortak koşmamak şartıyla. Nisâ Suresi 48. ayet bize gerçeği hatırlatır:

“Tanrı, kendisine ortak koşulmasını bağışlamaz; bunun dışındaki dilediği kimselerin günahlarını ise bağışlar.”

​Kardeşlerim, bu öyle bir günah ki, Zümer Suresi 65. ayet şöyle buyurur:

“Eğer puta tapma suçunu işlersen, tüm yaptıkların boşa çıkar ve kaybedenlerle birlikte olursun.”

​Burada durup düşünelim. Matematikte herhangi bir sayıyı ne kadar büyütürseniz büyütün, onu sıfır ile çarptığınızda sonuç ne olur?

Sonuç daima sıfır olur. İşte şirk, hayatınız boyunca yaptığınız tüm namazları, oruçları, sadakaları o sıfırla çarpmaktır. “Onca namaz kıldım, bağış yaptım, hepsi yok mu oldu?” diye aklınızdan geçirebilirsiniz. Cevabı çok basittir: Evet, yok oldu.

Düşünün; evladınız 2 yıl boyunca üniversite sınavına hazırlanıyor. Gece gündüz ter döküyor, binlerce soru çözüyor. Sınav günü geliyor, 120 sorunun tamamını doğru yapıyor. Ama o da ne? Sınav kâğıdına adını ve soyadını yazmayı unutuyor.

​Sizce o öğrencinin başarısı geçerli sayılır mı? Hayır. Bütün emekleri boşa gider. Çünkü o, “asli görevi” olan kimliğini kanıtlamayı unutmuştur. Bizim de bu dünyadaki “asli görevimiz”, Rabbimizin birliğini tasdik etmektir. Şirki, zihnimizin en derinlerine “En uzak durulması gereken şey” olarak kodlamalıyız. Bu örnek bir teslim olanın hayatını anlatıyor olabilir yani bizleri kardeşlerim. Eğer bütün dini ritüelleri, ibadetlerimizi Rabbimiz uğruna yaptığımız ne varsa hepsi bir hiç olabilir. Çünkü hayatımıza bilerek veya bilmeyerek putlar yerleştirebiliriz ve bu korkunç hatanın sonucu bizleri ebedi felakete sürüklüyor.

Kardeşlerim, bir düşünün: Yıllarca devletine sadakatle hizmet etmiş, her türlü fedakarlığı yapmış bir asker, sonra gider vatana ihanet ederse, geçmişteki tüm hizmetleri silinir. Çünkü ihanet, yapılan her şeyi hükümsüz kılar.

​Şirk de Tanrı’ya karşı işlenen en büyük ihanettir. 20 yıl sonrası için Rabbimizin bize vermiş olduğu akılla altın yatırımı yapmayı düşünebiliyorken, peki ya ölüm sonrası ebedi yaşamımız için neden özensiz davranıyoruz? Bu ahiretimize verilen değerin düşüklüğü veya O’nun varlığına olan inancın sorunlu olduğunu gösteren bir davranış değil midir?

​Kardeşlerim, son olarak şunu hatırlatmak isterim: Rabbimiz bize bu mesajı, hiçbir anlam belirsizliği olmayan, apaçık bir Arapça ile indirdi. Bizim yapmamız gereken, kendi uydurduğumuz ortakları bir kenara bırakıp, sadece ve sadece O’nun vahyine, yani Kuran’a sarılmaktır. Bizim kurtuluşumuz, insanların uydurduğu hadislerde, mezheplerde ya da geleneklerde değil; sadece Tanrı’nın korunmuş mesajı olan Kuran’dadır. O’na ortak koşmadan, O’nun birliğine sığınarak hayatımızı yaşayalım. Çünkü O, sonsuz merhametiyle bizi bekliyor.

​Bize rehberlik bahşeden Alemlerin Rabbine şükürler olsun.

Tuubu ila Allah.

(Tanrı’ya tövbe edelim.)

2.HUTBE

Elhamdülillah. (Tanrı’ya övgüler olsun)

Eşhedü en la ilahe illallah, vahdehu la şerike leh.

(Tanıklık ederiz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur O tektir ortağı yoktur.)

​Kıymetli kardeşlerim, insanın kendisine kurabileceği en büyük tuzağı, yani “ikiyüzlülüğü” (nifak) ele alıyoruz.

​İkiyüzlüler, açık düşmandan daha tehlikelidir çünkü sinsi bir maske ile aramızda dolaşırlar. Kur’an onların bu çelişkili ruh halini şöyle tasvir eder:

​”İnananlarla karşılaştıklarında ‘Biz inanıyoruz’ derler fakat şeytanları ile baş başa kaldıklarında ‘Biz sizinle beraberiz; sadece alay ediyorduk’ derler.” (Bakara, 2:14)

​Bu ayetlerin de gösterdiği gibi, onlar inandıklarını iddia etseler de aslında sadece çıkarlarının peşindedirler.

(63:1) İkiyüzlüler sana geldiklerinde, “Şahitlik ederiz ki sen TANRI’nın elçisisin”* derler. TANRI, senin Kendi elçisi olduğunu bilir ve TANRI şahitlik eder ki ikiyüzlüler yalancıdır.

​Buradaki vurgu çok nettir: İkiyüzlüler sadece insanları değil, TANRI’yı da kandırabileceklerini sanırlar. Oysa onlar, imanlılar maskelerini düşürdüğünde, sadece kendilerini uçuruma sürüklemektedirler.

​İkiyüzlülüğün Gizli Şirki: Gösteriş (Riya)

​İkiyüzlülük ile “gizli şirk” olan gösteriş adeta etle tırnak gibidir. Gösteriş yapmanın gizli şirk olduğunu şöyle tefekkür ediyorum. İnsanlar gösteriş yapma, statü kazanma, mal-mülk ve evlat edinme davranışlarını diğer insanlardan daha iyi bir mevkide olduğunu göstermek için yapabilir. Yani gizli bir şekilde kendisini diğer insanlardan üstün görmesi günahken (üstünlük takvadadır) bunun kendisine saygınlık (yarar) sağlayacağını yani bu şeylerin kendisine bir fayda sağlayacağını düşünürse şirk koşmuş olur. Çünkü Tanrı’dan başka kimsenin gücü yoktur. İnsanın Tanrı’dan ziyade insanların onayını arayışı, Kur’an’da şöyle yer alır:

​”İkiyüzlüler TANRI’yı aldattıklarını zannederler, gel gör ki onları doğru yolda olduklarına inandıran O’dur. İletişim Namazları (Salat) için kalktıklarında tembel bir şekilde kalkarlar. Bunun nedeni, insanların önünde sadece gösteriş yapmaları ve TANRI’yı nadiren akıllarından geçirmeleridir.” (Nisa, 4:142)

​Kardeşlerim, dikkat ediniz; ibadetlerinde dahi “insanları” merkeze koyan kişi, aslında o ibadeti TANRI için değil, kendi egosu için yapıyordur.

​Evrensel Bir Uyarı: Kalbin İçindekiler

​Sadece Kur’an değil, önceki vahiyler de bu samimiyetsizlik tuzağına karşı bizi uyarır. İncil’de bu durum şöyle ifade edilir:

​”Dıştan güzel görünürsünüz ama içiniz ölü kemikleri ve her türlü pislikle doludur. Aynı şekilde, siz de dışarıdan insanlara doğru görünürsünüz; ama içeriden riyakarlık ve kötülükle dolusunuz.” (Matta, 23:27-28)

​Görüldüğü üzere, ne kadar “dindar” görünürsek görünelim, eğer kalbimizdeki “iç dünya” ile dışarıya yansıttığımız “dış dünya” örtüşmüyorsa, o bina er ya da geç yıkılacaktır.

​Sonuç olarak: Maskeleri İndirmek

​İkiyüzlü bir dost, kalbinizi açtığınız yerden sizi vurur. Güven duygusunu yok eder, işler sarpa sardığında ise gemiyi ilk terk eden o olur. Peki, bu felaketten nasıl korunuruz?

​İhlas (Katıksız Samimiyet): Eylemlerinizi “kimin gördüğü” değil, “niçin yaptığınız” belirlesin. İnsanların alkışını değil, sadece TANRI’nın rızasını arayın.

​Kendi Hakikatinizle Yüzleşin: Hatalarınızı kabul edin. Kusursuzluk maskesi takmak yerine, acziyetinizi kabul eden dürüst bir insan olun.

​Güveninizi İlkelerinize Bağlayın: İnsanlar vefalı olmayabilir ama TANRI’nın ilkeleri değişmezdir. Güveninizi, geçici kişilere değil, ebedi olan değerlere bağlayın.

​Kardeşlerim, unutmayalım; dünya hayatı bir tiyatro sahnesi değildir. Maskelerinizle göçmekten sakının. Rabbimizden, kalplerimizi her türlü gösteriş ve ikiyüzlülükten arındırmasını, özü sözü bir olanlardan eylemesini dileyelim.

 Ekimus Salat (Namaz kılalım).

Hutbe: Faruk & Emre

(Tanrı’ya övgüler olsun)

EŞHEDÜ EN LA İLAHE İLLA ALLAH VAHDEHU LA ŞERİKE LEH

(Tanıklık ediyoruz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.)

Esenlikler kardeşler, bizi bir Cuma’da daha bir araya Toplayan Tanrı’ya övgüler sunuyoruz ve O’ndan başka bir tanrı olmadığını ilan ediyoruz.

Bugünkü hutbemizde Tanrı’nın, geçmişte içine düştüğümüz muhalefete rağmen verdiği 2. şansımız olan tövbe davetini de elimizin tersiyle itmiş olmamıza ve kararsızlığımızı sürdürmemize rağmen bize verdiği 3. şansta bizi desteksiz bırakmayarak sürekli ve güçlendirerek gönderdiği “Mesaj”lar üzerine konuşacağız ve derin anlayışlar kazanacağız Yüce Tanrı’mız irade ederse.

Tanrı insanoğluna en başında atasına olmak üzere nesiller boyunca ve bu kararsız yaratık Tanrı’nın ona çizdiği doğru yolda denge halinde dümdüz yürümek varken sağa sola yalpalayıp durdukça onu gitmesi gereken patikaya yönlendirecek mesajlar gönderdi. 

Fakat insanoğlu Rabbinin buyruklarına bir bahane bulmaya eğilimlidir. Çünkü O’nu tanımıyor. Tanıdığını zannediyor;

(23:86) De ki, “Kimdir yedi evrenin Rabbi; büyük hâkimiyetin Rabbi?”

(23:87) Diyecekler ki “TANRI.” De ki, “O halde neden doğru olana dönmüyorsunuz?”

İnsanların mesajları en başta reddetmesinde, kabul etseler bile mesajda anlaşmazlığa düşmesinde ve daha da ileri gidip ekstra öğretilerle yetkilendirilmemiş bir din oluşturmasında temel sebep “Tanrı’nın niteliklerinin farkında olmamalarıdır.”

Gönderdiği mesajlar bağlamında bakarsak,

Tanrı’nın her şeyde tam kontrol durumunda olduğunu, ihtiyacımız olan şeylerin optimum -yani olması gereken düzeyde- neler olduğunu bilerek bize mesajlar gönderdiğini ve kullarının ihtilafa düşebilecekleri şeyleri TAM ANLAMIYLA BİLEREK mesajlarını gönderdiğini bilmemekten veya tam anlamıyla özümseyememiş olmaktan kaynaklanıyor.

Mesajı en başında reddetmek Tanrı irade etmedikçe tamamen blokeyi üzerimize çekse de mesajı kabul ettikten sonra eski putperestliklerimizden arınma meşgalesi bizi yeni putperestliklere düşmeme konusunda sersemletebiliyor. Geçmişe takılıp kalıyor ve gün içinde içine düşebileceğimiz yeni putperestlikleri görmezden gelebiliyoruz.

Tarih; Vedd’i, Suva’yı, Yeğus’u, Yeuk’u ve Nesr’i bırakamayanlarla olduğu kadar onları bırakıp Nuh’u; Lat’ı, Uzza’yı ve Menat’ı bırakamayanlarla olduğu gibi onları bırakıp Muhammed’i putlaştıranlarla doludur…

İnananların Çoğu Cehennemliktir

(12:106) TANRI’ya inananların çoğu, bunu puta tapma suçunu işlemeden yapmaz.

Doğrulardan olan ve putlaştırılan insanlardan olan elçiler, hiçbir şekilde iletmeleri gereken mesajların dışında bir “yetkilendirmeyi” vaaz etmemişlerdir. 

Buraya düştük ve hiçbirimiz kusursuz değiliz. Kendi özgür iradeleriyle Tanrı’ın mutlak otoritesine sarılan ve hiç usanmadan gece gündüz Rabblerine tapınan melekler bile şefaat etme yetkisine sahip değilken (53:26 ayetine bakınız)

TEK GÖREVLERİ MESAJI VAAZ ETMEK olan Tanrı elçisi insanoğullarının bize o Toplanma Günü’nde bir faydası yahut sahipliği olacağına ufacık dahi olsa bir paye vermek bizi farkında olmasak da ruhen yer bitirir… 

Buna dikkat etmeli, kendimizi ve güncel inanç durumumuzu her daim check etmeliyiz.

Şimdi, şimdiye kadar düştüğümüz başta aslî günahımız olmak üzere tüm günahlarımız için,

(Tanrı’ya tövbe edelim.)

TUUBU İLA ALLAH

ELHAMDÜLİLLAH

(Tanrı’ya övgüler olsun)

EŞHEDÜ EN LA İLAHE İLLA ALLAH VAHDEHU LA ŞERİKE LEH

(Tanıklık ediyoruz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.)

İkinci hutbemizde ilk hutbede bahsettiğimiz konuya hem Kuran’dan hem de Tevrat’tan “mesaj” temelinde örnekler vereceğiz Yüce Tanrı’mız irade ederse.

Davut, kendisine anlaşmazlığa düşen iki kardeş geldiğinde bir yargılamada bulundu ve sonrasında bağışlanma diledi. Yasa’ya göre iki kardeş kendisine geldiklerinde ikisini de ayrı ayrı dinlemesi, büyük-küçük ayrım yapmaması gerekiyordu (Yasanın Tekrarı 1:16-17’ye bakınız)

“Ve o zamanda hakimlerinize emrederek dedim ki: Kardeşlerinizin arasını dinleyin (şamoa); bir adam ile kardeşi arasında ve onun yabancısı/göçmeni arasında adaletle (tsedek) hükmedin.”

İbranice Nüans (Şamoa): Ayette geçen Şamoa (שָׁמֹעַ) kelimesi sadece fiziksel olarak işitmek değil; “dikkatle kulak vermek, anlamak, idrak etmek ve tarafsızca analiz etmek” anlamına gelen sürekli bir eylemi ifade eder. 

Yasaya göre Davut her iki tarafı da iyice dinlemeli, ardından kararı yine Tevrat yasasına göre vermeliydi. Tek koyunu olan kardeş GERÇEKTEN HAKLI idiyse yasaya göre zengin kardeş ona 4 koyun vermeliydi. Fakat 99 koyunu olan kardeş haklı idiyse (örneğin gerçekten bir hak talebi olabilir veya tek koyunu olanın diğerine 100 koyun borcu vardır ve adam kalan 1 koyun borcunu da talep ediyordur) bu durumda 99 koyunu olan adam haklı olacaktır.

Ama Davud diğer adamı dinlemedi bile…

Sonrasında bağışlanma diledi. Çünkü yasaya uymamış ve kendi fikrini takip etmişti. Tanrı da bu konuda onu bağışladı. Çünkü günaha düşmüştü.

O iki adama düşen şey onun yargısını dinledikten sonra yine yasaya uygun olanı yapmalarıydı. Davud yeni bir yasa getirmemiş yahut bir kral olarak emir vermemişti.

(Burada bir ara not eklemek istiyorum. Davut peygamberin Mezmurlar’ı yani bizim de Zebur olarak bildiğimiz kutsal yazı bir “Furkan” yani “Yasa Kitabı” değildir. Kuran’da Tanrı SADECE Musa’yla kardeşi Harun’a ve Muhammed’e Yasa Kitabı verdiğinden bahseder.)

O kardeşler Davud’un yargılamasını direkt kabul ettilerse şirke düşmüş oldular. Çünkü Tanrı’nın Yasası’nın yanında ekstra bir kaynağa başvurmuş oldular. Tanrı’nın bize bıraktığı konularda olsa bir problem yok ve bu dinî bir yasa olmaz (Ulü-l Emr’i ilgilendiren meseleler) fakat verilen karar görünüşte doğru gibi gözükse de yasaya tersti. Ve gelen iki kardeş de bu davayı Tanrı’nın Yasası’na göre çözdürmek istiyor gibi görünüyor…

Bu ve bu hikayedeki gibi durumların sebebi insanların gündelik hayatta da genelde kutsal yazıyı bilmemeleri ve Tanrı’nın buyruklarını önemseme konusunda tembellik göstermeleridir. Tanrı başta Tevrat takipçilerine olmak üzere bize de Mesajı daima hatırımızda tutmamızı, ancak bu şekilde korunabileceğimizi tembihler,

(7:171) Biz dağı bir şemsiye gibi üzerlerine yükselttik ve onlar onun üzerlerine düşeceğini zannettiler: “Size verdiğimize güçlü bir şekilde sarılın ve içeriğini hatırınızda tutun ki kurtarılasınız.”

(87:6) Sana okuyacağız; unutma.

(7:2) Bu kutsal yazı sana vahyedilmiştir—kalbinde onunla alakalı şüphe barındırma—ki onunla uyarasın ve inananlara bir hatırlatıcı sağlasın.

Kendi üzerimizde tefekkür edecek olursak her konuda ve her işimizde Tanrı’nın bize Muhammed peygamber ile gönderdiği ve Antlaşma Elçisi’yle zaman içerisinde ortaya çıkan dinî inovasyonlardan orijinal haline döndürüp birleştirdiği son mesajına, bizle yaptığı Son Ahdine sımsıkı bağlı kalmalı ve bir adım dahi dışına çıkmamıza kim veya hangi düşünce sebep olursa olsun bundan tövbe etmeli ve bağışlanma dilemeliyiz.

Elçi İletmek Zorundadır

(5:67) Ey elçi, Rabbinden sana vahyedileni ilet—bunu yapıncaya dek O’nun mesajını iletmiş olmazsın—ve TANRI seni insanlardan koruyacaktır. TANRI inkâr eden insanlara rehberlik etmez.

(16:43) Biz senden önce, kendilerine vahyettiğimiz adamlardan başkasını göndermedik. Eğer bilmiyorsanız kutsal yazıları bilenlere sorun.

(16:44) Onlara kanıtlar ve kutsal yazılar sağladık. Ve kendilerine indirilen her şeyi insanlara ilan etmek için sana bu mesajı indirdik, belki de derin derin düşüneceklerdir.

Kuran Son Ahit, Tanrı’nın tüm elçileri tarafından iletilen tüm mesajlar, tek bir küresel mesajda bütünleştirdi. Bize arındırılmış ve birleştirilmiş mesajına tanık olmayı ve ona bağlı kalanlardan olmayı nasip ettiği için Yüceler Yücesi Efendimize Övgüler Olsun

(Namaz kılalım)

EKİMUS SALAT 

Hutbe: Osman

(Tanrı’ya övgüler olsun)

EŞHEDÜ EN LA İLAHE İLLA ALLAH VAHDEHU LA ŞERİKE LEH

(Tanıklık ediyoruz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.)

Esenlikler kardeşlerim. Yüce Rabbimize hamdolsun. Geçmiş nesillere olduğu gibi bizlere de, katında kabul edilen tek din olan Teslimiyetin birer ferdi olma fırsatını verdiği için O’na şükrederiz.

Bizler de diğer tüm varlıklar gibi Tanrı’nın yarattığı kullarız. İnsan, seçim özgürlüğü verilen varlıklardan biridir. Bu özgürlük insana sorumluluk yükler ve bir imtihanı beraberinde getirir. Kişi “LA İLAHE İLLA ALLAH” gerçeğini kabul ettiğinde, Tanrı’dan başka hiçbir ilahın, güç ve otoritenin olmadığını ilan etmiş olur. Bu kabul ile birlikte, Rabbimizin dilediği şekilde başlayan imtihan süreci her insan için farklı bir şekilde devam eder.

Bu sözün karşıtı, yani Tanrı’yı inkâr etmek ve O’nun dışında ilahlar edinmek; insanın Tanrı dışında başka otoriteleri, güç merkezlerini ve sahte ilahları benimsemesidir. Tek bir hakikate karşılık, sayısını bilmediğimiz karanlık yollar vardır. Yüce Rabbimiz bizlere açık bir yol göstermektedir: Ya tek güç ve tek otorite olan Tanrı’ya teslim olmak ya da O’nun dışında, şeytanın vesvese verdiği sahte otoriteleri izlemek. Bunun dışında üçüncü bir yol yoktur.

Yüce Rabbimiz 2:257’de:

TANRI inananların Rabbidir; onları karanlıklardan aydınlığa çıkarır. İnkâr edenlere gelince, onların rableri ise putlarıdır: onlar da onları aydınlıktan karanlıklara çıkarır—bunlar Cehennemin sakinleri olacaklardır; içinde sonsuza dek kalacaklardır.

Dikkat edilirse “karanlıklar” çoğul, “aydınlık” ise tekildir. Aydınlığa giden yolda ilerleyebilmek için üzerimize yapışan karanlıklardan arınmamız gerekir; aksi halde insan yolunu yeniden kaybedebilir. Yüce Rabbimiz bizleri arındırmak için hayatımızda birçok fırsat yaratmaktadır; bunların bir kısmında başarılı olur, bir kısmında ise zorlanırız ve yeniden başa döneriz. Hepimiz biliyoruz ki bu süreç zorlu ve meşakkatlidir. Kimi zaman insan kendisini yeniden en başta bulur. Üstelik bunun ne kadar süreceğini yalnızca Yüce Rabbimiz bilir.

Kardeşlerim peki bir insan karanlıklardan aydınlığa kendi başına çıkabilir mi?

Bu nokta da şu ayeti hatırlatmak istiyorum:

24:21 Ey inananlar, Şeytan’ın adımlarını izlemeyin. Şeytan’ın adımlarını izleyen herkes bilmelidir ki, o, kötülüğü ve ahlaksızlığı savunur. Eğer TANRI’nın size karşı lütfu olmasaydı ve de rahmeti, hiçbiriniz arınmamıştınız. Fakat TANRI irade ettiği kişiyi arındırır. TANRI İşitendir, Bilendir.

Bu ayet bizlere açıkça göstermektedir ki arınma, yalnızca Tanrı’nın lütfu ve rahmetiyle mümkündür. İnsan kendi başına gerçeği bulamaz; sadece niyet eder ve Yüce Rabbimiz dilerse rehberliği ona açar. Kendi gücüyle kusursuz biçimde doğru yolda kalması mümkün değildir. Eğer bugün doğruyu görebiliyor ve yalnızca Tanrı’ya yöneliyorsak, bu bizim üstünlüğümüz değil, Rabbimizin merhametidir.

Bu durum, Yüce Rabbimizin rehberliğine bağlıdır. O’nun her insan için bir takdiri, bir zamanı vardır ve her şey yalnızca O’nun iradesiyle gerçekleşir.

İnsanların çoğu doğru yolun nerede olduğunu dahi bilmez. Bu noktada, herkes için planı olan Yüce Rabbimizin kullarıyla konuşurken bizim üslubumuzu, sözlerimizi ve eleştirilerimizi hiç düşünüyor muyuz? Yüce Rabbimiz dileseydi onlar göremez miydi, biz O’nun dilemesi olmadan görebilir miydik?

Doğru yolu görüp uygulamaya çalışan, arınmaya gayret eden kardeşlerimize karşı tutumumuzu da sorgulamalıyız. Bizler de bir zamanlar onlar gibi değil miydik? Onların hata yapmasına izin verilen bu imtihan düzeninde, bizi de en ummadığımız yerlerden imtihan edebilecek olan Rabbimize karşı kendimize fazla güveniyor olabilir miyiz?

Hiçbirimiz Tanrı’nın rehberliği olmadan arınamaz ve doğru yolda sabit kalamazdık. Bu yüzden insan, sahip olduğu bilgiyi ve yaptığı iyilikleri kendinden bilmemeli; bunların tamamının Rabbinden bir nimet olduğunu unutmamalıdır.

TUUBU İLA ALLAH (Tanrı’ya tövbe edelim.)

ELHAMDÜLİLLAH

(Tanrı’ya övgüler olsun)

EŞHEDÜ EN LA İLAHE İLLA ALLAH VAHDEHU LA ŞERİKE LEH

(Tanıklık ediyoruz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.)

Kardeşlerim, hutbemizin ikinci kısmında değinmek istediğim konu, Tanrı’nın rahmetiyle elde ettiğimiz bilgi ve rehberliğin bizi farkında olmadan kibire sürükleme ihtimalidir.

Kibir, insanın kendisini bağımsız bir güç ve üstünlük sahibi görmesidir. Oysa sahip olduğumuz her nimet Tanrı’dandır; bilgi, anlayış, hidayet ve arınma yalnızca O’nun dilemesiyle olur. Bunu unutan insan, kendini yeterli görme ve başkalarını hor görme tuzağına düşebilir.

Bize verilen hiçbir nimetin devam edeceğine dair garanti yoktur. Elçilerin duaları ve tevazuları bunu açıkça gösterir. Doğru yolda olan da sapmış olan da bir anda değişebilir; bunun hükmü yalnızca Tanrı’ya aittir. Yunus ve Muhammed’i in süreçlerini hatırlayalım. Birisi doğru yoldan ayrılmaya çalışmış birisi de yanlış yoldan doğru yola iletilmişti.Bu yüzden bize düşen, şükür ve tevazu ile hareket etmek, kimseyi hor görmemek ve dik duruş ile kibir arasındaki ince çizgiyi unutmamaktır.

Eski, yeni ve son ahitten birkaç alıntı yapmak istiyorum:

Süleymanın Özdeyişleri 16:18

‘’Gururun ardından yıkım, kibrin ardından düşüş gelir.’’

Matta 7:1-2

‘’Başkasını yargılamayı bırakın ki, siz de yargılanmayın. Çünkü insanları hangi ölçüyle yargılarsanız, siz de aynı ölçüyle yargılanacaksınız. Hangi ölçekle ölçerseniz, aynı ölçekle alacaksınız.

Luka 6:37

‘’Ayrıca başkalarını yargılamayı bırakın, siz de asla yargılanmazsınız. Başkalarını kınamayı bırakın, siz de asla kınanmazsınız. Affetmeye devam edin, siz de affedilirsiniz.’’

31:34 …. Hiçbir ruh kendisine yarın ne olacağını bilmez ve hiç kimse hangi topraklarda öleceğini bilmez. TANRI Her Şeyi Bilendir, Haberdardır.

Bizler doğru olanı üstten konuşarak değil, alçakgönüllü bir şekilde yapmalıyız kardeşlerim. Bildiklerimizi karşıya doğrultulmuş bir silah gibi değil, uzatılmış bir el gibi kullanmalıyız. Haklı çıkmak için değil, doğruyu dimdik söylemek için çabalamalıyız. Beyefendiliğimiz ve hanımefendiliğimizle ön planda olmalıyız.

İsa Matta 10:34’te “Yeryüzüne barış getirmeye geldiğimi sanmayın, barış değil kılıç getirmeye geldim” derken; Matta 5:44’te ise “Düşmanlarınızı sevin, size zulmedenler için dua edin” demektedir.

Kardeşlerim, inanç temelde bireyseldir. Tanrı’ya nasıl daha çok yaklaşabilirim, nasıl daha iyi işler yapabilirim, nasıl daha alçakgönüllü olabilirim gibi sorulara odaklanmalıyız. Önceliğimiz kendi iç mücadelemiz olmalıdır. Savaşı kendimize açmalı, dışarıya alçakgönüllü ve iyi temennilerde bulunmalıyız.

Doğru yolda dimdik yürürken taviz vermemeli, ama aynı zamanda sevgi ve tevazuyu korumalıyız. Kibirden uzak durmalı, sürekli kendimizi düzeltmeye çalışmalı ve değişimin önce bireyden başladığını unutmamalıyız. En büyük nimet ise Tanrı’nın rehberliğidir; bunun için şükretmeli ve O’nun lütfuna yönelmeliyiz. Hutbemizi 2 ayet ile bitiriyor ve herkesin Cuma namazını tebrik ediyorum.

14:7 Rabbiniz karara bağladı: “Bana ne kadar çok şükrederseniz, size o kadar çok veririm.” Fakat eğer nankörlüğe dönerseniz, o zaman Benim azabım şiddetlidir.

27:31 “İlan ediyor: ‘Kibirli olmayın; bana teslim olanlar olarak gelin.’ ”

EKİMUS SALAT (Namaz kılalım.)

Hutbe: Atakan

(Tanrı’ya övgüler olsun)

EŞHEDÜ EN LA İLAHE İLLA ALLAH VAHDEHU LA ŞERİKE LEH

(Tanıklık ediyoruz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.)

Bizler teslim olanlarız ve dinimizi bu şekilde tanımlıyoruz. Aslında özel bir kelime olmayan ve bir hali –durumu- tarifleyen bu ifadenin içeriğine biraz değinelim kardeşlerim.

Teslimiyet TANRI’ya kendini teslim etmek yani O’na tam olarak güvenmektir aslında. Tanrı’ya iman ediyoruz yani O’na inanıyoruz, Yani O’nu tanıyoruz, kesinliğe erişmiş bir şekilde O’ndan eminiz ve kendimizi O’na bırakıyoruz.

3:159 … TANRI, Kendisine güvenenleri sever.

12:67 … Tüm güvenenler TANRI’ya güvensinler.

Emirleri uygula gerisine karışma

Ne koşulda olursa olsun Rabbimizin bize bildirdiği emirleri doğrultusunda hareket ettiğimizde bunun sonucunun bizim için iyi olacağını unutmayalım. Rabbimizin Krallığına girdiğimizde, Rabbimizin koruması altındayken başımıza hiçbir şey gelmeyeceğini biliyoruz. O’nun emirlerini tam bir itaatle yerine getirmeliyiz.

Sabırlı Ol

Hayatın içerisinde bir testteyiz bu sistemi çok iyi anlamalıyız ve tepkilerimiz buna göre olmalı. Olumsuz bir durumla karşılaştık peki bu neden oldu? Eğer emirlere itaatsizlik ettiysen uyarı amaçlı bir musibet başına gelmiş olabilir. Ya da şer gibi gördüğümüz bir olayın daha sonrasında hakkımızda hayır getirecek bir durum söz konusu olabilir. Şunu biliyoruz her ne olursa olsun Tanrı’nın planı ve kontrolü dahilinde gerçekleşiyor.

Tanrı’ya güveniyorum, O’nu tanıyorum, eğer ben Rabbimin sevdiği kullarından birisiysem O beni koruyacaktır, sabredeceğim ve benim için en iyi olan şey hangisiyse başıma o gelecektir. Tanrı benim için en iyisini ister.

 Sürekli tövbe etmek, bağışlanma dilemek, kendimizi gözden geçirmek, Rabbin emirlerini daha da titiz bir şekilde yerine getirmek, kararlı olmak ve sabırlı olmak yapmamız gereken şeylerdendir.

Tanrı’ya Güven ve Kaygıyı Bırak

Birçok insan hayatını kaygılanmakla geçirir. Hangi işi yapacağım, kimle evleneceğim, nasıl bir kariyerim olacak, geçinebilecek miyim, emekliliğimde rahat edebilecek miyim, çocuklarım ne olacak… Peki bu soruları soran biri TANRI’ya gerçekten güveniyor mu, TANRI’yı gerçekten tanıyor mu?

* Yapman gerekenleri yapıyorsan kaygılanmak neden?

* TANRI’ya kesin olarak inanıyorsan neden endişeleniyorsun?

* TANRI’nın hak etmediğin bir şeyi irade edeceğini, sana haksızlık yapacağını ya da seni koruyamayacağını mı düşünüyorsun?

* Eğer TANRI’ ya güveniyorsak neden endişelenelim?

* Eğer TANRI’yı tanıyorsak neden O’ndan başkasından korkalım?

(7:188) (…) Sadece TANRI’nın irade ettiği gelir başıma. (…)

TUUBU İLA ALLAH (Tanrı’ya tövbe edelim.)

ELHAMDÜLİLLAH

(Tanrı’ya övgüler olsun)

EŞHEDÜ EN LA İLAHE İLLA ALLAH VAHDEHU LA ŞERİKE LEH

(Tanıklık ediyoruz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.)

İmanlıların TANRI’ ya olan güveni

Bizim yegâne amacımız en ileri teslim olanlardan olabilmektir. TANRI’ya güvenimiz, imanımız arttıkça teslimiyet boyutumuz artar. Kuran’da bu dünyadaki teslim olanların iman örnekliğiyle birlikte meleklerin de tam bir teslimiyetle Rablerine iman ettiklerini görürüz. Onlar da kendilerine söylenenleri itiraz etmeden tam bir teslimiyetle yerine getirirler. Tam bir teslimiyetle boyun eğerler. İtiraz etmezler, bahane üretmezler, egoları yoktur.

2:32 : Dediler ki ‘’Sana yücelik olsun, Senin bize öğrettiğinden başka bizim hiçbir bilgimiz yok. Sen her şeyi Bilensin, En Bilgesin.

Sadece TANRI :

Çocukken annemiz- babamız yanımızdayken onların bizi koruyamayacağına dair endişelerimiz yoktu, çok rahattık.  Onların elini tuttuğumuzda başımıza hiçbir şey gelmeyeceğini, onların her şeyi halledeceğini düşünürdük, onlara güvenirdik. Hiçbir kaygımız yoktu. Kardeşlerim büyüdük ve Rabbimiz bizlere rehberlik lütfetti. Artık bizi sadece TANRI’nın koruyabileceğini biliyoruz. Artık biliyoruz ki TANRI bizimle, TANRI kendisine güvenenlerle birlikte.  Bizler içinde hiçbir şüphe barındırmayan o çocuk gibi hatta bunun ötesinde Rabbimize güveniyoruz, O’na tamamen teslim oluyoruz.

Ve biliyoruz ki hiç kimse bize TANRI’dan daha fazla şefkat ve merhamet gösteremez. Hiç kimse TANRI’dan daha iyi değildir. TANRI’dan başka hiç kimse bize şifa veremez, rehberlik edemez, kurtaramaz, koruyamaz. O Yüceler Yücesidir. LA İLAHE İLLA ALLAH.

EKİMUS SALAT (Namaz kılalım.)

Hutbe: Can

(Tanrı’ya övgüler olsun) 

EŞHEDÜ EN LA İLAHE İLLALLAH VAHDEHU LA ŞERİKE LEH 

(Tanıklık ediyoruz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.) 

Değerli kardeşlerim,

Bugün sizlerle birlikte ilk bölümümüzde; varlığımızın amacının ne olduğu hakkında Rabbimizin Kur’an’da belirttiği ayetler üzerinden giderek, gün içinde şeytanın unutturabileceği en önemli konumuza değineceğiz, Tanrı irade ediyorsa.

Varlığımızın amacı nedir?

Hepimiz teslimiyetten önce bu soruyu ya geçiştiriyorduk ya da farklı kaynaklardan edinilen bilgilerle zihnimizin arka planında bir köşeye atılmış durumda bırakıyorduk. Ama en merhametli olan Rabbimiz bizi o zihin kargaşasından çıkarıp çok net bir cevapla varlığımızın amacının ne olduğunu bize bildiriyor.

Varlığımızın Amacı (51:56): “Ben cinleri ve insanları, yalnızca Bana tapma amacı dışında yaratmadım.”

Bu ayette belirtilen cinlerin ve insanların tek bir amacı var: Yalnızca Tanrı’ya tapmak. Bununla birlikte üzerinde yaşamış olduğumuz dünya da bu amaca hizmet ediyor, bizi ısıtan güneş de bu amaca hizmet ediyor ya da geceleyin önümüzü görebilmemiz için az da olsa ışık sağlayan ay da bu amaca hizmet ediyor, yönümüzü bulmamız için katrilyonlarca ağırlıkta var olan yıldızlar da bu amaca hizmet ediyor, her insana verilen farklı fiziksel özellikleri olan bedenlerimiz de bu amaca hizmet ediyor.

Tanrı’nın mutlak otoritesine bağlı kalan ve bizlerin de ilk buyruğu olan “La İlahe İlla Allah” (Tanrı’dan başka tanrı yoktur) söylemini eylemsel olarak yerine getiren belirli melekler de bu amaca hizmet ediyor.

Tanrı’nın bizden bir rızık veya fayda sağlamaya ihtiyacı yoktur; O, rızıkları sağlayanın ta kendisidir. Bize bu hayatı, kimin daha iyi işler yapacağını ve kimin özgür iradesiyle Tanrı’ya teslim olacağını test etmek için vermiştir. Nitekim 67. surenin 2. ayeti bunu şöyle açıklar:

Hayatımızın Amacı (67:2): “Aranızdan kimin daha iyisini yapacağını ayırt etmek amacıyla ölümü ve hayatı yaratan O’dur. O, Her Şeye Kâdirdir, Bağışlayandır.”

Bu dünyadaki hayatımız geçici bir oyun veya eğlenceden ibaret değildir; buraya oyun oynamaya gelmedik. Hayatımızın asıl amacını yerine getirebilmek için ve günahımızın bedelinden kurtulabilmek için sıkı çalışmaya geldik. Kur’an, 90. surenin 4. ayetinde bu gerçeği şöyle vurgular:

(90:4): “Biz insanoğlunu (kendini günahın bedelinden kurtarması için) sıkı çalışsın diye yarattık.”

Kurtuluşumuz, Tanrı’ya karşı olan egomuzu öldürüp hayatımızın merkezine bütünüyle Tanrı’yı yerleştirmekle mümkündür kardeşlerim. İman eden bir kişi için hayatın öncelik listesinin en başında, Tanrı’nın bizim ruhumuzu arındırmak için sağlamış olduğu görevler ve sorumluluklar gelmelidir. Sabah gözümüzü açtığımızda, diğer her şeyden önce Tanrı’yı hatırlamalı ve O’nun kurtuluşumuz için verdiği bu değerli günü ruhumuzu daha da büyütmek için kullanmalıyız. Bedenimize yemek ve içmek için gösterdiğimiz çaba ve özeni, sonsuz olan gerçek olan ruhumuzun gelişimi için de göstermeliyiz.

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim.

ELHAMDÜLİLLAH  

(Tanrı’ya övgüler olsun) 

EŞHEDÜ EN LA İLAHE İLLALLAH VAHDEHU LA ŞERİKE LEH 

(Tanıklık ediyoruz ki Tanrı’dan başka tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.) 

Bu bölümümüze de Tanrı’yı Sevmek başlığı ile giriş yapalım. Tanrı’yı sevmek, inancımızın en temel taşıdır ve O’na yönelmemiz için Kur’an’da pek çok derin sebep sunulur:

O Bizi Seviyor ve Kurtuluşumuzu İstiyor: Tanrı’nın bizim ibadetlerimize ihtiyacı yoktur; O’nun bizden inanmamızı ve Kur’an’ın ışığını takip etmemizi istemesinin en büyük nedeni bizi sevmesidir. Bizler asli günahımızla O’nun krallığından sürülmeyi hak etmişken ve melekler “Hepsini cehenneme at” derken, O, “Hayır, onlara bir şans daha vereceğim” diyerek bize bu dünyada yeni bir fırsat tanımıştır. Bu, Tanrı’nın bizi sevdiğinin en büyük göstergesidir.

Sahip Olduğumuz Tüm Nimetlerin Tek Kaynağı O’dur: Hayatımızdaki her güzellik, her rızık ve aldığımız her nefes Tanrı’nın bir armağanıdır. Ve bu armağanlar Tanrı’nın krallığında olunursa çok daha artacaktır. 14. sure 34. ayet bu gerçeği şöyle açıklar: “Ve O’na yalvardığınız her türlü şeyi size verir. Eğer Tanrı’nın nimetlerini saymaya kalkarsanız, onları asla kuşatamazsınız. Doğrusu, insanoğlu haddi aşandır, nankördür.”

Gerçek İnananların En Belirgin Özelliklerinden Biri En Çok Tanrı’yı Sevmeleridir: Çoğu insan, farkında olmadan başka şeyleri putlaştırıp onları Tanrı’yı sever gibi sevebilir. Bu durumu kendi çevremizde çok rahat bir şekilde gözlemleyebiliyoruz. Ancak gerçek inananların kalbindeki en büyük sevgi yalnızca Tanrı’yadır. 2. sure 165. ayet bunu çok net bir şekilde ortaya koyar: “Yine de bazı insanlar Tanrı’ya rakip olacak putlar oluştururlar ve onları sanki onlar Tanrı’ymış gibi severler. İnananlar ise en çok Tanrı’yı severler…”

Aynı şekilde 5. sure 54. ayette, inananları “Tanrı’nın sevdiği ve Kendisini seven insanlar” olarak tanımlar.

Tanrı’yı Sevmek; Sevilmeyi ve Bağışlanmayı Getirir:

Tanrı’yı sevdiğimizi göstermenin somut yolu, O’nun mesajına ve buyruklarına uymaktan geçer. Buna birkaç örnek vermemiz gerekirse:

[3:76] …TANRI doğru kimseleri sever.

[3:134] …TANRI hayırseverleri sever.

[3:146] …TANRI kararlı olanları sever.

[3:148] …TANRI güzel davrananları sever.

[3:159] …TANRI Kendisine güvenenleri sever.

[5:13] …TANRI iyi davrananları sever.

[5:42] …TANRI adil olanları sever.

[9:108] …TANRI kendilerini arındıranları sever.

[61:4] TANRI, Kendi yolunda, bir duvardaki tuğlalar gibi tek sütunda birleşmiş olarak savaşanları sever.

Her birimizin çalışması gereken bir konu: Tanrı, kusurlarımıza rağmen ruhumuzu arındırmamız ve krallığında ebedi mutluluğa ulaşmamız için gereken her türlü yolu bize sevgiyle sunuyor. Bize sayısız nimetler veren Rabbimizi, İsa Peygamber’in de Matta 22:37’de dediği gibi: “Tanrın Rab’bi bütün yüreğinle, bütün canınla ve bütün aklınla seveceksin.”

VE BİZ DE TANRIMIZ RABBİ BÜTÜN YÜREĞİMİZLE, BÜTÜN CANIMIZLA VE BÜTÜN AKLIMIZLA SEVECEĞİZ.

Ekimus Salat: Namaz kılalım.

Hutbe: Mert

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz.

Kardeşlerim bu hutbemde Tanrı’nın çeşitliliği, zenginliği ne kadar sevdiğini; Tanrı’nın ne kadar cömert olduğunu konuşmak istiyorum. Kalıp olarak bildiğimiz Kurani bir ifade var. Tanrı’nın nimetlerini saymaya kalksak bitiremeyiz şeklinde. İlgili iki ayeti okuyalım:

(14:34) Ve O’na yalvardığınız her türlü şeyi size verir. Eğer TANRI’nın nimetlerini saymaya kalkarsanız, onları asla kuşatamazsınız. Doğrusu, insanoğlu haddi aşandır, nankördür.

(16:18) Eğer TANRI’nın nimetlerini saymaya kalkarsanız, onları kuşatmanız mümkün değildir. TANRI Bağışlayıcıdır, En Merhametlidir.

Bunu yalnızca sahip olduğumuz şeyleri düşünerek kavramaya çalışmak zorunda değiliz. Örneğin bir koltuğu ele alalım. Tanrı konforlu bir şekilde oturmamız için bize koltuk verdi diyebiliriz ki bu doğrudur ancak biraz daha derinlemesine baktığımızda şunu fark edebiliriz: Tanrı, oturma ihtiyacımıza karşılık farklı çeşitlerde, farklı renklerde, farklı yüksekliklerde, neredeyse sonsuz kombinasyonda yani sonsuz çeşitte koltuk vermiştir.

Eğer bir kanepeden söz ediyorsak, kanepede kullanılan tahta gürgen, meşe, ceviz, çam, ladin veya başka bir tür olabilir. Yastıklarının içindeki dolgu daha sıkı veya daha gevşek olabilir, kanepenin kumaşı deri veya kumaş olabilir. Derinin ve kumaşın pek çok farklı çeşidi vardır. Bununla beraber Tanrı bize farklı modellerde kanepeler hediye etmiştir. Daha klasik veya daha modern bir görünüme sahip olabilir.

Sadece zihnimizde canlanması için biraz örnek vermek isterim. Tanrı her ihtiyacımızı eksiksiz bir şekilde karşılıyor ve bunu zenginlikle, bereketle, çeşitlilikle yapıyor. Çünkü Tanrı çok cömert ve çok zengin.

[İmam, Tanrı’nın bahşettiği nimetlerden bazı örnekler vermelidir.]

Tanrı sırf bitkilerimizi sularken kullanmamız için ucunda delikleri olan sulama kabını yarattı. Sırf perdelerimiz yerinden çıkmasın diye korniş stoperini yarattı. Ayakkabılarımızı giyerken zorlanmamamız için ayakkabı çekeceğini yarattı ve bize hediye etti. Sıcak-soğuk içeceklerimizi muhafaza edebileceğimiz termosları hediye etti. Çünkü Tanrı o kadar cömert ki Tek Kral olan Efendimizin cömertliği Şeytan’ın Krallığına bile bu şekillerde tecelli ediyor.

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim.

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz.

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz.

Tanrı’nın nimetlerine karşılık bizim de sahip olmamız gereken duyguların başında minnettarlık geliyor. En Lütufkar Olan o kadar cömert ki sayamayacağımız kadar çok şeyi bizlere bahşettikten sonra sırf biz olmamız gerektiği gibi minnettar olup Tanrı’ya şükredersek daha da çok vereceğini söylüyor:

Nanköre karşı Minnettar

(14:7) Rabbiniz karara bağladı: “Bana ne kadar çok şükrederseniz, size o kadar çok veririm.” Fakat eğer nankörlüğe dönerseniz, o zaman Benim azabım şiddetlidir.

Bunun yalnızca maddi nimetler olduğunu düşünmüyorum. Eğer biz sağlığımız için Tanrı’ya sürekli şükredersek Tanrı bize daha da iyi bir sağlık durumu bahşedecektir. Ailemiz için şükredersek Tanrı’nın ailemizle olan ilişkilerimizi daha da iyileştireceğine inanıyorum. Bu örneklerin bir sonu yok. Çünkü sahip olduğumuz, olabileceğimiz her şey doğrudan Tanrı’dan geliyor. Bizim üzerimize düşen şey ise antlaşmada bizim üzerimize düşen kısmı yerine getirerek Tanrı’nın nimetlerine karşı, Tanrı’nın cömertliğine karşı; şükranla, minnettarlıkla karşılık vermektir.

[İmam, “ya minnettarsındır ya da nankör” başlığı hakkındaki tefekkürlerini paylaşabilir.]

Tanrı bize pek çok nimet bahşetmiştir. Bizler bunun farkına varıp şükredersek Tanrı daha çok nimet bahşeder. Tanrı daha çok nimet bahşettiği için bizler daha çok şükrederiz. Biz daha çok şükrettiğimiz için Tanrı daha da çok şey bahşeder. Tanrı daha da çok şey bahşettiği için biz daha da daha da minnettar oluruz ve şükrederiz. Buna karşılık Tanrı daha da ve daha da çok bahşetmeye, vermeye devam edecektir.

Bu süreç elbette ki materyalist bir biriktirme süreci değildir. Bütün bunlar olurken bizler hem nimetlendirilmenin keyfini çıkarıp minnettar olurken aynı zamanda Tanrı’ya daha çok yaklaşmış, Rabbimiz ile daha sağlam bağlar kurmuş oluruz. Çünkü Efendimiz bizi bu yolla minnettar bir kul olmamız yolunda eğitmiştir.

(34:15) Saba’nın ana vatanı, sağlı sollu iki bahçesi ile bir harikaydı. Rabbinizin sağladığı rızıklardan yiyin ve O’na minnettar olun—güzel ülke ve bağışlayan bir Rab.

Her Şeye Egemen Rabbimize yücelik olsun.

Ekimus Salat: Namaz Kılalım

Hutbe: Kerem

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz.

Kardeşlerim, kâinatı yaratan Yüce Tanrı’nın arındırılmış dinini dünyaya duyurmakla şereflendirilmiş o özel kuşağın, yani Galibiyet Neslinin görevlerini, sınırlarını ve bu kutsal yoldaki bilgeliğini Kuran ayetlerinin rehberliğinde çok daha derinlemesine tefekkür edelim.

Bizler, 48:1 ayetinde müjdelenen “Biz sana büyük bir galibiyet bahşettik” hitabının yaşayan şahitleriyiz. Yüzyıllardır süren hurafelerin ve şeytani öğretilerin karanlığını, Tanrı’nın sarsılmaz fiziksel mucizesiyle yırtıp atan bu nesil, mesajı tüm dünyaya yayma sorumluluğunu omuzlarında taşımaktadır.

Ancak kardeşlerim, bu yol sıradan bir yol değildir; bu yol her şeyin Yaratıcısı olan, mutlak otorite sahibi Tanrı’nın yoludur. Bu sebeple atacağımız her adımda, yapacağımız her çalışmada son derece dikkatli, ölçülü ve bilgece hareket etmek zorundayız. Bilmeliyiz ki kâinatın Rabbi, bu evrensel davada hepimize farklı roller, farklı yetenekler ve farklı imkânlar vermiştir. Kimimize maddi zenginlik, kimimize derin bir ilim, kimimize etkili bir hitabet, kimimize ise teknik beceriler bahşetmiştir. Nitekim Rabbimiz Nisa Suresi 32’de bizi şu şekilde uyarır: Erkeklere de Kadınlara da Eşsiz Nitelikler Verilmiştir.

TANRI tarafından her birinize bahşedilen niteliklere imrenmeyin; erkekler belirli niteliklerden yararlanırlar, kadınlar belirli niteliklerden yararlanırlar. Size lütfunu yağdırması için TANRI’ya yalvarabilirsiniz. TANRI her şeyin tamamen farkındadır.

Bu ayetin ışığında, mesajı yayarken birbirimizle rekabet etmek yerine, hepimiz kendi donanımımıza, imkânlarımıza ve sınırlarımıza uygun şekilde bu büyük ilahi yapbozun bir parçasını tamamlamalıyız.

Bu farklılıklarımızı kullanırken içine düşmekten en çok sakınmamız gereken tuzak ise kibrimize yenilip, tam bilgi sahibi olmadan insanlarla münazaraya girmektir. Şeytan, dini duyurma şevkimizi ve heyecanımızı kullanarak bizi bilgisizce yapılan tartışmaların içine çekmek, egomuzu şişirip bizi kendi davasına hizmetkâr yapmak ister. Oysa 22: 8 ve 31:20 de bizi çok net bir dille uyarır: İnsanlar arasında öylesi vardır ki, bilgi olmadan, rehberlik olmadan ve aydınlatıcı bir kutsal yazı olmadan TANRI hakkında tartışır.

Bizler, Galibiyet Nesli olarak asla körü körüne tartışmalara girmemeli, kulaktan dolma bilgilerle Tanrı’nın dini hakkında hüküm vermemeliyiz. 17:36 ve 2:44 deki o muazzam kuralı hayatımızın merkezine koymalıyız: 17:36 Kendiniz için teyit etmediğiniz sürece hiçbir bilgiyi kabul etmeyin. Ben size işitme, görme ve beyin verdim ve siz onları kullanmaktan sorumlusunuz.

2:44 Kutsal yazıyı okuduğunuz halde, kendinizi unutuyorken insanları doğru olmaya mı teşvik ediyorsunuz? Anlamıyor musunuz?

Bizim görevimiz egomuzu tatmin etmek değil, sadece ve sadece aydınlatıcı kutsal yazı olan Kuran’a dayanarak gerçeği aktarmaktır.

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim.

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz.

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz.

Kardeşlerim, hutbemizin ilk bölümünde bilgeliğin ve donanımımızın sınırlarını konuştuk. Şimdi ise bu davadaki fedakârlık boyutuna, yani çaba sarf etmenin ne anlama geldiğine bakalım.

Mesajı yayarken unutmamalıyız ki Tanrı uğrunda çaba göstermek sadece konuşmaktan, sosyal medyada bir şeyler paylaşmaktan veya tartışmaktan ibaret değildir. Kuran’da tarif edilen gerçek çaba, hep birlikte bir adanmışlık ve fedakârlıktır. Yüce Tanrı, kimlerin gerçek inananlar olduğunu 49:15‘te şöyle tanımlar: Mü’minler (inananlar), TANRI’ya ve elçisine inanıp, ardından ne olursa olsun hiçbir şüphe barındırmama durumuna erişenlerdir ve TANRI uğrunda paralarıyla ve hayatlarıyla çaba gösterenlerdir. Bunlar doğru sözlü kimselerdir.

Eğer bizler Sadece Tanrı diyorsak, o halde en sevdiğimiz şeylerden, konforumuzdan, zamanımızdan ve cebimizdeki paradan bu gerçeğin duyurulması için harcamak zorundayız. Rabbimiz ayetlerinde bizleri acı veren azaptan kurtaracak olan yegâne alışverişi şöyle açıklar: En İyi Alışveriş

(61:10) Ey inananlar, hadi sizi acı veren azaptan kurtaracak bir ticareti size haber vereyim.

(61:11) TANRI’ya ve elçisine inanın ve TANRI uğrunda paranızla ve hayatlarınızla çaba sarf edin. Bu sizin için en iyi alışveriştir, bir bilseydiniz.

Bazen kitle iletişim araçlarıyla, bazen gazetelere verilecek ilanlarla, bazen de bir yetime veya yoksula uzatılacak yardım eliyle paramızı bu yolda feda edebilmeliyiz.

Bizler farklı niteliklerimizi birleştirip, malımızla ve canımızla mesajı yaydıkça, dini kendi tekelinde gören ikiyüzlüler, menfaatperest din adamları ve gelenekçiler şiddetle rahatsız olacaklardır. Ancak kardeşlerim, onların bu gerçeğe saldırması, öfkelenmeleri ve bizi karalamaları kötü bir şey değildir; aksine toplumsal uyanışı hızlandıracak olan asıl kıvılcım budur! Onlar Kuran’ın saf mesajına saldırdıkça maskeleri düşecek ve ikiyüzlülükleri ifşa olacaktır. Rabbimiz onların bu çaresiz çırpınışlarını şöyle açıklar:

(61:8) Ağızlarıyla TANRI’nın ışığını söndürmeyi arzularlar. Fakat TANRI, inkârcılara rağmen ışığını tamamlama konusunda kararlıdır.

(9:32) Onlar ağızlarıyla TANRI’nın ışığını söndürmek isterler fakat TANRI inkârcılara rağmen ışığını tamamlamakta ısrar etmektedir.

İllüzyon içinde uyuyan kitleler, yıllarca körü körüne peşinden gittikleri bu kişilerin aslında Tanrı’nın kelamına nasıl savaş açtığını gördüğünde büyük bir şok yaşayacak ve şeytanın kurduğu o derin hipnozdan uyanacaktır. İşte o zaman, sahte dinin karanlığı dağılacak ve gerçeğin aydınlığı tüm dünyayı saracaktır. Bizler, Tanrı’nın bize verdiği eşsiz yetenekleri birleştirip, hiçbir bilgisizliğe düşmeden, sadece Kuran’ı rehber edinerek paramızla ve canımızla bu yolda yürüdüğümüzde, ilahi vaat mutlaka gerçekleşecektir.

Ve o şanlı gün geldiğinde, hep birlikte büyük bir coşkuyla şu ayeti haykıracağız: 17:81 İlan et, “Gerçek olan galip geldi, sahte olan yok olup gitti; sahte olan, kaçınılmaz bir şekilde yok olacaktır.”

Rabbimiz bizleri O’nun yolunda şevkle, akılla ve tüm varlığıyla çaba gösteren, ikiyüzlülerin ifşasına ve gerçeğin galibiyetine şahitlik eden sadık kullarından eylesin.

Ekimus Salat: Namaz Kılalım

Hutbe: Erdal

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz.

Mutluluk Tanrı’ya teslimiyettir. Bu sözü Teslim olanlardan işitiyorsunuz, bir slogan olmuş artık. Ama gel gör ki bu sözün altını gerektiği gibi doldurmuyoruz, sadece slogan olarak kalıyor. Bunun altını doldurmamız gerek, bu konulara değineceğiz.      

Bu konuya şu başlığı eklemek istiyorum: “Ya TANRI’ya itaat edersin ya da etmezsin, ortası yok.”

İbrahim 

(16:120) İbrahim gerçekten de TANRI’ya teslimiyeti ile öncü bir örnek.  

İbrahim Tanrı’ya öyle bir itaat ediyordu ki TANRI bir şey desin de onu yapayım derdindeydi. Asla Tanrı’nın dediklerini sorgulamazdı. “Acaba yapayım mı, yapmayayım mı?” diye düşünmezdi, “onu yapayım” derdindeydi. Bunun ispatı da test edilerek gösterdi.

Şeytani Rüya* 

(37:102) Yanında çalışacak kadar büyüdüğünde dedi ki: “Oğlum, bir rüyada seni kurban ettiğimi görüyorum. Ne düşünürsün?” Dedi ki: “Babacığım, yapmakla emrolunduğun şeyi yap. TANRI irade ediyorsa beni sabırlı bulacaksın.” 

*37:102 En Merhametli asla kötülüğü savunmaz (7:28). Eyüp’te olduğu gibi Şeytan, İbrahim’in oğlunu çok sevdiğini iddia etti ve İbrahim’i bu şiddetli teste sokması için ona izin verildi. 

(37:103) İkisi de TESLİM OLDU ve (onu kurban etmek için) alnını yere indirdi. 

İşte İbrahim, Tanrı’ya böyle teslim oldu. TANRI bir şey desin de onu yapayım… O yüzden İbrahim bu konuda öncü bir lider. Biz de test edileceğiz, bakalım Tanrı’ya itaat ediyor muyuz, etmiyor muyuz. İtaat ettiğimizde teslim olmuş oluruz. 

Her koşulda Tanrı’ya tapıyor muyuz? Her koşulda buyruklarına sarılıyor muyuz? 

Eğer yapıyorsan teslim olmuşsun demektir. 

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim.

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz.

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz.

İtiraz ve şikâyet eden insanlar genellikle yanlış ve hatalar gördüklerinde şikâyet, itiraz, öfke ile dolarlar. Tanrı’ya teslim olacağına kendi duygularıyla hareket ederler. Her bir davranışımız ya teslim olmayı işaret eder ya da itiraz; şikâyet, baş kaldırmış olmak demektir. 

Eğer yapmıyorsak ya da yarım yamalak yapıyorsak taviz verenlerdeniz demektir. Taviz verenler doğru yolda değildir. Yarım yamalak doğru yolda olamayız. TANRI taviz verenleri kabul etmiyor. 

(72:14) “ ‘Aramızda Teslim Olanlar da var, taviz verenler de var.’ ” Teslim Olanlara gelince, onlar doğru yoldadırlar. 

(2:128) “Rabbimiz, bizi Sana Teslim Olanlar yap ve soyumuzdan Sana Teslim Olan bir topluluk çıkar.” 

Tanrı’dan isteyelim ki bizi kendisini istediği gibi bir kul yapsın; ona itaat eden, ona Teslim Olan. Bu ancak Tanrı’nın iradesiyle olabilir. Her şeyi TANRI yapıyor. 

(3:102) Ey inananlar, Tanrı’yı gözetilmesi gerektiği gibi gözetin ve Teslim Olanlar olmadan ölmeyin. 

Bu bir karardır. Bu bir seçimdir. TANRI kendisine bir Teslim Olan olarak gitmemizi istiyor. 

(27:31) “İlan ediyor: ‘Kibirli olmayın; bana Teslim Olanlar olarak gelin.’ ” 

(40:13) Size kanıtlarını sürekli olarak gösteren ve size gökyüzünden rızıklar indiren O’dur. Sadece tamamen Teslim Olanlar dikkate almayı başaracaklardır. 

Rehberlik mi istiyorsun? Teslim ol ki rehberlik edilesin. 

(30:53) Körlere de sapmışlıklarından dolayı rehberlik edemezsin. Sen sadece, vahiylerimize inananlar ile TESLİM OLANLAR olmaya karar verenler tarafından işitilebilirsin. 

(12:101) Gökleri ve yeri Başlatan; bu hayatta ve Ahirette benim Rabbim ve Efendim Sensin. Bir TESLİM OLAN olarak ölmeme izin ver ve beni doğrularla birlikte say.

“Mutluluk Tanrı’ya teslimiyettir” bunu dediğimizde bu konuları bilelim ve altını dolduralım.

Ekimus Salat: Namaz Kılalım

Hutbe: Harun

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz.

Yüceler Yücesi Tanrımıza övgüler olsun ki bizlere gerçeği öğretti ve bizler artık en önemli buyruğun ve dinin temelinin ‘’ LA İLAHE İLLA ALLAH ‘’ olduğunu ‘’tam anlamıyla’’ biliyoruz.

TANRI’dan başka tanrı yoktur.

Bu cümlenin içeriği aslında çok geniştir. Birçok insan bunu söyler ama bu temel direğin gerçekte farkında değillerdir ve hayatlarına bunu geçiremezler yani dinleri bu değildir. İnsanların çoğu inançlı olduğunu ve bir yaratıcıya inandıklarını söylerler. Bir yaratıcı vardır ve bizleri O yaratmıştır demekle LA İLAHE İLLA ALLAH demek aynı şey değildir.

Bunu daha iyi anlayabilmek için ‘’şirk’’ kavramını da çok iyi anlamamız gerekiyor kardeşlerim. Bunu da tam anlamıyla bilmeden LA İLAHE İLLA ALLAH gerçekliğini anlayamayız.

ALLAH’ a inandıklarını söyleyen müşrikler :

(10:31) De ki, “Sizin için gökten ve yerden kim rızık sağlıyor? Tüm işitme ve görmeyi kim kontrol ediyor? Ölüden diriyi ve diriden ölüyü kim çıkarıyor? Her şey kimin kontrolünde?” Onlar “TANRI” diyecekler. De ki, “O halde neden buyrukları gözetmiyorsunuz?”

Kardeşlerim ayetten apaçık görüyoruz ki ALLAH’ a iman ettiğini söyleyen, yaratıcıya inanan fakat buyrukları gözetmeyen müşrikler var. En önemli buyruk ‘’LA İLAHE İLLA ALLAH’’ gerçeğidir. Müşrikler bunu gözetmiyorlar, gözettiklerini zannediyorlar.

Sağdan yaklaşan şeytan:

Putperestliği heykellere tapmakla sınırlı tutmak şeytanın tuzaklarından biridir.

Bu sadece şirkin bir çeşididir. Putperestlik çok çeşitlidir. Bu kimi zaman kişinin kendisi –egosu-, kimi zaman çocuğu veya ailesi, kimi zaman parası, kimi zaman dini liderler, kimi zaman peygamberler, kimi zaman şefaatçiler, kimi zaman herhangi biri ya da herhangi bir şey olabilir. Kuran’da birçok ayette görüyoruz ki Mekke dönemindeki müşrikler heykellere tapmıyorlardı onların putları isimlerdi. Bu kişileri otorite – şefaatçi – kurtarıcı-yasa koyucu- dini kaynak edinmişlerdi. Tıpkı günümüzdeki gibi.

Şeytan sizin ‘’zaaflarınıza’’ göre planını yapacaktır ve size o şekilde yaklaşacaktır. Sizi ateist yapmaya çalışacak beceremezse alkol- zina gibi kötülüklere çekmeye çalışacaktır. Yine beceremezse bu sefer ‘’din’’ üstünden sizi putperestliğe sürüklemeye çalışacaktır ve ikiyüzlü olmanız için uğraşacaktır. Dünyadaki çoğunluk bu şekilde aldatılıyor ve inanan olduklarını zannediyorlar.

Dünyadaki putperestlerin çoğunluğu ‘’ Peygamber de böyle yapmıştı, bunu yaparsan daha çok sevap kazanırsın, bunca insan şimdiye kadar yanlış yapmış olamaz’’ gibi süslü sözlerle ‘’din’’ adı altında aldatılan kişilerdir.       

Geçmişi hatırlayalım:

Kardeşlerim unutmayalım ki şeytan Yaratıcısının TANRI olduğunu biliyordu. İddiası ALLAH yoktur değildi. İddiası şuydu : evet TANRI vardır fakat O’nun yanında başka güçler-tanrılar da- olabilir, Benim de kendi çapımda güçlerim var, ben de bir tanrı olabilirim gibi düşünceler besliyordu. Şeytan daha sonra Adem’i kandırmaya çalışırken ALLAH yoktur diyerek kandırmadı. Allah’ın itaat edilmesi gereken bir yasasını ‘’Rabbin’’ ismini kullanarak ve bu yasayı Adem’e çiğneterek onu tuzağa düşürdü.

(7:20) Kendilerine görünmeyen bedenlerini ortaya çıkarmak için şeytan onlara fısıldadı. Dedi ki “Rabbiniz, sırf melek olmanızı ve ebedi varoluşa erişmenizi engellemek için sizi bu ağaçtan menetti.”

(7:21) Onlara yemin etti: “Size iyi tavsiyelerde bulunuyorum.”

Şeytanın tuzağı devam ediyor:

Âdem bu hatayı yaparak şeytanı dinlemiş- ilahlaştırmış- oldu ve TANRI’nın emri yerine şeytanın lafını uyguladı.  Tıpkı günümüzdeki ‘’imanlı’’ olduğunu söyleyen birçok münafık insanın yaptığı gibi.

Kuranda açıkça belirtilen Yüceler Yücesi TANRI’nın emirlerine başka kitaplardan eklemeler yaptırmak ve bunları da ilahi yasalarmış gibi göstermek şeytanın Adem’e oynadığı tuzağın bir benzeridir. Günümüzde ALLAH’ a inandığını söyleyen insanların çoğu bu tuzakla avlanıyorlar.

Kuran’a itaatsizlik büyük şirk tuzağı:

Kuran kendisini detaylı, apaçık, yeterli, tastamam ve her şeyin açıklayıcısı olarak tanımlar ve bize bundan başka yasa kaynağı edinmememizi söyler.  Örneğin Kuranda abdest 4 basamaklıdır. Siz buna ilave yapacak olursanız apaçık bir şekilde şeytanın süslü tuzağına düştünüz ve sizi süslü sözlerle kandırdı demektir. Tıpkı Adem’i kandırdığı gibi, hatırlayın. ‘’

Siz abdeste 5. Basamağı eklediğinizde aslında şunu demiş olursunuz: ‘’ Kuranda bu yazmıyor, Kuran detaylı değildir bizim takip ettiğimiz bu insan ürünü hadis kitapları Kuran’dan daha detaylıdır, bu kitaplar Kuranın eksiklerini tamamlıyor; biz hem Kuranı onun yanında da bu insan ürünü kitapları takip ediyoruz.’’

 Bunun anlamı şudur: KURAN + insan ürünü yazılar.  ALLAH + diğerleri. Bu tam olarak münafıklığın tanımıdır.

Rabbimiz bizi bu tuzaklardan korusun, bastığımız yerleri sağlamlaştırsın; bizler O’na sığınıyoruz. LA İLAHE İLLA ALLAH.

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim.

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz.

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz.

Kardeşlerim bu bölümde de ALLAH’tan başka bir ilah yoktur gerçekliğinin içeriğine değinelim.

• Allah’tan başka hiçbir kimsenin bir gücü olmadığını bilmektir.
• En Üst Otoritenin Yüceler Yücesi ALLAH olduğunun bilincinde olmaktır.
• Kâinatın Tek Efendisinin, Kâinatın Tek Sahibinin, herkesin ve her şeyin Sahibinin Yüceler Yücesi ALLAH olduğunu bilmektir.
• En çok Rabbi sevmektir.
• Rab için çalışmak, O’na hizmet etmek, sadece O’na kulluk etmek ve sadece O’nun buyruklarını yerine getirmektir.
• Allah’tan başka yasa-hüküm-helal haram koyucu olmadığını bilmektir.
• Kuran’ın yanına insan ürünü kitapları koymamak ve Kuran bize yeter diyerek ALLAH’ a güvenmektir.
• Yargı gününde Allah’tan başka hiç kimsenin kendisine yardım edemeyeceğini, tüm şefaatin Allah’a ait olduğunu bilmektir.
• TANRI’dan başka hiç kimsenin bir sinek dahi yaratamayacağını bilmektir.
• Tek Kurtarıcı-Koruyucu-Sığınağımızın TANRI’mız olduğunu bilmektir.
• Tüm övgülerin O’na ait olduğunu, Övgüye layık olanın yalnızca O olduğunu bilmektir.
• Gece gündüz sadece ALLAH’ı övmek ve yalnızca O’nu yüceltmektir.
• Tüm saltanatın-hükümranlığın-, tüm egemenliğin tek sahibi olanın TANRI olduğunu bilmektir.
• Tek Efendimizin- Tek Sahibimizin ALLAH olduğunu bilmektir.
• Başımıza gelen tüm iyiliklerin ALLAH’tan olduğunun bilincinde olmaktır.
• Derin saygıyı yalnızca O’na duymaktır.
• TANRI’nın en içteki düşünceleri ve tüm sırları bildiğini bilmektir.
• Aldığımız her nefesin Rabbimizin sayesinde olduğunu bilmek ve O’na her zaman minnettar olmaktır.
• Göklerdeki ve yerdeki her şeyin O’nu yücelttiğini bilmektir.
• Kendini tamamen Rabbe adamaktır.
• O’ndan başka hiç kimsenin bize ne fayda ne de zarar dokunduramayacağını bilmektir.
• Her şeyin TANRI’nın iradesiyle gerçekleştiğini bilmektir.
• Kâinatın Efendisi olan TANRI’ya tamamen teslim olmaktır.

(67:1) Tüm hükümranlığı elinde bulunduran en Yücedir ve O, Her Şeye Gücü Yetendir.

Ekimus Salat: Namaz Kılalım

Hutbe: Can