Bu, Tanrı’nın insanlığa son mesajıdır. Tanrı’nın tüm peygamberleri bu dünyaya geldi ve tüm kutsal yazılar iletildi. Tanrı’nın peygamberleri tarafından iletilen tüm mesajların arındırılıp tek bir mesajda birleştirilmesinin ve bundan böyle Tanrı’nın kabul ettiği tek dinin “Teslimiyet” (3:19, 3:85) olduğunun duyurulmasının zamanı geldi. “Teslimiyet,” Tanrı’nın mutlak otoritesini tanıdığımız ve tüm güce sahip olanın YALNIZCA Tanrı olduğuna; O’ndan bağımsız başka hiçbir varlığın herhangi bir güce sahip olmadığına dair sarsılmaz bir kanaate ulaştığımız dindir. Böyle bir farkındalığın doğal sonucu, yaşamlarımızı ve tapınmamızı mutlak bir şekilde YALNIZCA Tanrı’ya adamaktır. Bu, Eski Ahit, Yeni Ahit ve bu Son Ahit dâhil olmak üzere tüm kutsal yazılardaki İlk Buyruktur..

Her din bidatler, gelenekler ve sahte, putperest doktrinler tarafından bozulmuş olsa da, her dinde “Teslim Olanlar” olabilir. Hristiyan, Yahudi, Müslüman, Hindu, Budist veya daha başka Teslim Olanlar olabilir. Bu Teslim Olanlar, toplu olarak Tanrı’nın kabul ettiği tek dini teşkil ederler. Bu kitabın ön sayfasında yer alan temada vurgulandığı gibi, YALNIZCA Tanrı’ya adanmış olan ve Tanrı’nın yanına hiçbir put yerleştirmeyen tüm Teslim Olanlar, Tanrı’nın ebedi krallığına tekrar kabul edilirler (2:62). Gerçek teslim olanların bir ölçütü, onların Kuran’da itiraz edilebilir hiçbir şey bulmayacak olmalarıdır.

Bu Ahit’in gelişiyle birlikte, Tanrı’nın dünyaya mesajı artık tamdır/eksiksizdir. Artık en kaçınılmaz sorularımıza uzun zamandır beklenen cevapları almış bulunuyoruz—biz kimiz, yaşamlarımızın amacı, bu dünyaya nasıl geldik, buradan nereye gidiyoruz, hangi din doğru olandır, evrim mi yoksa yaratılış mı vb.

Bazıları merak edebilir: “Tanrı, mesajını tamamlamak ve birleştirip sağlamlaştırmak için neden bunca zaman bekledi? Peki ya Âdem’den bu yana kutsal yazıların tamamını almamış tüm insanlara ne olacak?” Kuran’ın bu soruyu 20:52’de cevapladığını akılda tutarak, dünya nüfusunun başından bugüne kadar 7.000.000.000’ı aşmadığı basit bir istatistiki meseledir. Şu andan itibaren dünyanın sonuna kadar, M.S. 2280 (Ek 25), toplam dünya nüfusunun 75.000.000.000’ı geçeceği tahmin edilmektedir. Dolayısıyla, insanların büyük bir çoğunluğu Tanrı’nın arındırılmış ve birleştirilip sağlamlaştırılmış mesajını almaya mukadderdir (Şemaya bakınız).

[Siyah alan, Âdem’den bu yana olan dünya nüfusunu temsil ediyor]

Yaratılıştan Önce

Her şey milyarlarca yıl önce, Tanrı’nın yüksek rütbeli yaratıklarından biri olan Şeytan’ın, bir hâkimiyet alanını, Tanrı’nın yanında bağımsız bir tanrı olarak yönetebileceği konusunda kibirli bir fikir geliştirmesiyle başladı. Tanrı’nın mutlak otoritesine olan bu meydan okuma sadece bir küfür değildi, aynı zamanda hatalıydı da. Şeytan, yalnızca Tanrı’nın bir tanrı olma kabiliyetine sahip olduğu ve tanrılığın onun idrakinden çok daha fazlası olduğu gerçeği konusunda cahildi. Şeytan’ı, bir hâkimiyet alanının sorumluluğunu bir tanrı olarak üstlenebileceğine ve onu hastalık, sefalet, savaş, kazalar ve kaos olmadan yönetebileceğine inandıran şey egoydu—cehaletle artmış kibir. Tanrı’nın yaratıklarının ezici çoğunluğu Şeytan’la aynı fikirde değildi. Yine de çeşitli derecelerde onunla aynı fikirdeki sayıca çok az olan egoist azınlık, milyarlarca sayıda idi. Böylelikle, Göksel Topluluk içinde derin bir münakaşa patlak verdi (38:69). İsyancıların Tanrı’nın mutlak otoritesine karşı olan haksız meydan okuması en etkin şekilde karşılanıp çözüldü. İsyancılara suçlarını kınamaları ve O’na teslim olmaları için yeterince şans verildikten sonra, Tanrı en inatçı isyancıları Dünya adında bir uzay gemisine sürgün etmeye ve kendilerini günahtan kurtarmaları için onlara yine de başka bir şans vermeye karar verdi.

Eğer bir uçağı uçurabileceğinizi iddia ediyorsanız, iddianızı test etmenin en iyi yolu size bir uçak vermek ve onu uçurmanızı istemektir. Tanrı’nın, Şeytan’ın bir tanrı olabileceği iddiasına yanıt olarak yapmaya karar verdiği şey tam da buydu; Tanrı onu minik zerre olan Dünya’da geçici bir tanrı olarak atadı (2:30, 36:60). Şeytan’la aynı fikirde olanlara gelince, onlara egolarını öldürmeleri ve Tanrı’nın mutlak otoritesine teslim olmaları için bir şans verildi. Suçlu yaratıkların ezici çoğunluğu bu fırsattan yararlanırken, yaklaşık 150 milyar yaratıktan oluşan ufacık bir azınlık bu tekliften yararlanmakta başarısız oldu (33:72).

Göksel Topluluk’taki münakaşa Tanrı’nın yaratıklarının farklı kategorilere sınıflandırılmasına yol açmıştır:

(1) Melekler

Tanrı’nın mutlak otoritesini asla sorgulamayan yaratıklar melekler olarak sınıflandırıldı; yalnızca Tanrı’nın tanrı olma yeteneğine ve niteliklerine sahip olduğunu biliyorlardı. Tanrı’nın yaratıklarının ezici çoğunluğu—sayısız çoklukta—bu kategoriye aittir. Meleklerin sayısı o kadar muazzamdır ki, melekler bile kendilerinin kaç tane olduklarını bilmezler; onların sayısını ancak Tanrı bilir (74:31).

(2) Hayvanlar

Melekler, isyancıların ve liderlerinin Tanrı’nın krallığından sürgün edilmeleri gerektiğini önermiş olmalarına rağmen (2:30), En Merhametli Olan, isyancılara suçlarını kınamaları, tövbe etmeleri ve O’nun mutlak otoritesine teslim olmaları için bir şans vermeyi irade etti (33:72). Yukarıdaki şemada gösterildiği gibi, asilerin büyük çoğunluğu Tanrı’nın krallığına yeniden katılma yönündeki lütufkâr tekliften faydalandı. Egolarını öldürüp, küfürlerinin bir kefareti olarak teslimiyetçi bir rolü yerine getirmek için bu dünyaya gelmeyi kabul ettiler. Bu dünyadaki teslimiyetçi rollerine karşılık olarak, bu yaratıklar, günahlarından kurtarılarak Tanrı’nın sonsuz krallığına geri alınırlar (6:38). At, köpek, ağaç, Güneş, Ay, yıldızlar, aynı zamanda deforme olmuş ve retarde çocuklar, suçlarını kınayan ve tövbe eden zeki yaratıklar arasındadır.

Atın egosu yoktur. Atın sahibi zengin veya fakir, uzun veya kısa, şişman veya zayıf, genç veya yaşlı olabilir ve at hepsine hizmet edecektir. Köpeğin egosu yoktur; sahibi ne kadar zengin ya da fakir olursa olsun kuyruğunu sahibine sallayacaktır. Güneş her gün tam olarak Tanrı’nın tayin ettiği zamanlarda doğar ve batar. Ay, Dünya etrafındaki senkronize yörüngesini en ufak bir sapma olmadan takip eder. İnsan vücudu—geçici bir elbise—yeryüzüne aittir; bu bakımdan, o da bir teslim olandır. Kalp, akciğerler, böbrekler ve diğer organlar kontrolümüz dışında fonksiyonlarını yerine getirirler.

(3) İnsanlar

Sabit fikirli isyancılar—insanlar ve cinler—suçlarını kınamayı reddettiler ve Şeytan’ın iddiasının gösterisine şahitlik etmeyi seçtiler. Tanrı’nın mutlak otoritesine, bunu yapmaları için bir şans önerildiğinde bile teslim olmayı başaramayan bu egoist yaratıklar ikiye bölündüler. Şeytan’ın bakış açısına daha az ikna olmuş olan yarısı insanlar olarak sınıflandırıldı. Şeytan’ın iddiası hakkında şüphe barındırdıkları halde, Tanrı’nın mutlak otoritesi konusunda sağlam bir duruş sergilemeyi başaramadılar. Bu yaratıkların Tanrı’nın her şeye gücü yetmesini takdir etmelerine engel olan şey egodur, kendilerine böylesi bir fırsat sunulduğunda (33:72) teslim olmalarını engelleyen şey egodur ve çoğumuz ile günahın bedelinden Tanrı’nın krallığına kurtuluş arasında duran şey de egodur (25:43). Bu nedenle, ‘Egonu öldür!’ Kuran’daki ilk buyruklardan biridir (2:54).

(4) Cinler

Suçlu yaratıkların diğer yarısı, Şeytan’ın bakış açısına daha yakın olan ve en büyük egoları sergileyenler, cinler olarak sınıflandırıldı. Doğumdan ölüme kadar her insanoğluna bir cin atamak Tanrı’nın planıydı. Bu cin yoldaş Şeytan’ı temsil eder ve onun bakış açısına teşvik eder (50:23, 50:27). Hem cinlere hem de insanlara kendilerini yeniden eğitmeleri, egoistliklerini kınamaları ve Tanrı’nın mutlak otoritesine teslim olarak kendilerini günahın bedelinden kurtarmaları için bu dünyada değerli bir şans verilmektedir. Ne zaman bir insan doğsa, bir cin doğar ve bu yeni insana atanır. Kuran’dan cinlerin Şeytan’ın soyu olduğunu öğreniyoruz (7:27, 18:50). Bir cin doğup bir insana atandığı zaman, bu cin, o insan ölünceye kadar o insanın daimî bir yoldaşı olarak kalır. Bu cin daha sonra serbest bırakılır ve birkaç yüzyıl boyunca yaşar. Hem insanların hem de cinlerin yalnızca Tanrı’ya tapınmaları gerekmektedir (51:56).

Tanrı Robotlar İstemez

38:69’da belirtilen ve yukarıda anlatılan Göksel Topluluktaki münakaşa, Tanrı’nın yaratıklarının seçim özgürlüğüne sahip olduğunu kanıtlar; onlar kendi akıllarına sahiptirler. Tanrı’nın yaratıkları arasındaki ufacık bir azınlığın isyanı, Tanrı’nın yaratıklarının, O’nun sonsuz ihtişamını takdir ettikleri için O’na kulluk ettiklerine dair muhteşem gerçeği vurgulamaya hizmet etti. İsyan olmadan, özgürlüğün Tanrı’nın yaratıklarına armağanı olduğunu asla bilemezdik.

En Lütufkâr, En Merhametli

Dünyevi boyutumuzda bile, herhangi bir işletme, çalışanlarının sadık ve kendilerini işletmenin refahına adamış olmalarını bekler Eğer bir çalışan, işletmeye bütünüyle adanmamışsa veya bölünmüş sadakat göstermişse, derhal işten çıkarılır. İnsanlar ve cinler Şeytan’ın tarafını tuttukları, ardından da isyankâr eylemlerini yeniden gözden geçirme teklifini geri çevirdikleri için, melekler Şeytan’ın ve müttefiklerinin Tanrı’nın krallığından kovulmasını beklediler (2:30). Suçumuzu kınamamız ve kendimizi günahın bedelinden kurtarmamız için bize bu ek şansı bahşetmesi, Tanrı’dan büyük bir rahmetti.

Bu son derece merhametli olan günahın bedelinden kurtuluş planını gerçekleştirmek için Tanrı “ölümü yarattı” (67:1, 67:2 ). İlahi plan, isyancıları göksel kavga ile alakalı hiçbir belleklerinin olmadığı başka bir varoluşa getirmeyi gerektiriyordu. Bu hayatın koşulları altında, insanlar ve cinler hem Tanrı’nın mesajlarını alırlar, hem de Şeytan’ın mesajlarını, sonra her iki taraftan birini özgürce seçerler. Özgür iradeleri ile aldıkları karara dayanarak, ya günahın bedelinden Tanrı’nın krallığına kurtulurlar yahut Şeytan ile birlikte kalıcı olarak sürgün edilirler.

Şeytan’ın Geçici Hâkimiyeti

Şeytan’ın öngörülen hâkimiyetinin mutlak önemsizliğini vurgulamak için, Tanrı, milyarlarca ışık yılı genişlikteki uçsuz bucaksız bir evrende bir milyar galaksi, bir milyar trilyon yıldız yarattı. Eğer ışık hızında Güneş’e doğru (93.000.000 mil) seyahat edersek, ona sekiz dakikada ulaşırız. Eğer gitmeye devam edersek, Samanyolu Galaksimizin sınırına ışık hızında 50-70.000 yıl sonra ulaşırız. En yakın galaksiye ulaşmak, ışık hızında 2.000.000 yılımızı alacaktır ve “bizim evrenimizde” en az 2.000.000.000 galaksi vardır. En güçlü teleskoplarla Dünya, evrenimizin sınırı şöyle dursun bizim kendi galaksimizin sınırından tümüyle görünmezdir. Bizim evrenimiz yeterince geniş değilmişçesine, Tanrı evrenimizi çevreleyen altı tane daha yarattı, üstelik daha geniş evrenler (2:29, 67:3). Tanrı daha sonra Şeytan’a, en küçük ve en içteki evrende bulunan ufacık bir zerrenin, Dünya gezegeninin onun hâkimiyet alanı olduğunu bildirdi. Tanrı’nın planı, insanları ve cinleri Kendi fiziksel varlığına dayanamayan bir evrene yerleştirmeyi icap ettirdi (7:143). Böylelikle Şeytan, Tanrı’nın tüm bilgisi ve kontrolü ile birlikte, minik krallığını Tanrı’nın fiziksel varlığından uzakta idare etmektedir. Ayrıca dikkat edilmelidir ki, tövbe eden isyancıların sayısı oldukça fazlaydı, öyle ki Dünya gezegeninin onların hepsine kalacak yer sağlaması mümkün değildi. Bu gezegen üzerinde hayvanların insanlardan oldukça fazla olması bundandır. Tövbe etmiş tüm asilere ev sahipliği yapmak, yönetilemez bir yeryüzü meydana getirecekti. Yaratıkların sayısız desilyonlarının uzay boşluğunda yerleştirilmesi bu nedenledir.

Âdem ve Havva

İlk insanın bedeni, Tanrı’nın melekleri tarafından, Tanrı’nın talimatlarına uygun olarak yeryüzünde şekillendirildi (7:11). Tanrı daha sonra ilk kişiyi, yani Âdem’i bu bedene atadı. Tanrı meleklere, test süresi boyunca insanlara hizmet edeceklerini bildirdiğinde—onları korumak, rüzgârları sürmek, yağmuru ve rızıkları dağıtmak vb.—”secdeye kapanmayı” reddeden tek kişi Şeytan’dı (2:34, 15:31, 38:74). Âdem’in eşi, dişil özelliklerle Âdem’den klonlandı ve Tanrı ikinci insanı onun bedenine atadı. Âdem ve Havva’nın boş (ruhsuz) bedenleri burada, yeryüzünde kalırken, ruhları, yani gerçek kişiler Cennette ikamet etti. Âdem ve Havva, Tanrı’nın buyruklarına sarıldıkları sürece Cennette kaldılar. Bunun yerine Şeytan’ı dinledikleri an, hepimizdeki kusurlu insan doğasını yansıttılar ve hemen Şeytan’ın yeryüzündeki hâkimiyetine ait oldular—“bedenleri kendilerine görünür hale geldi” (7:20, 20:121). Gerisi tarihtir.

Şeytan: Tüm Cinlerin Babası

Cinleri ve insanları teste sokmak, ne zaman bir insan doğsa Şeytan’ın çoğalmasını şart koşuyordu. Yukarıda bahsedildiği gibi, bir insan doğduğunda, bu insan kişinin sabit bir yoldaşı olarak görev yapması için bir de cin doğar. Her insan, doğumdan ölüme kadar aynı bedende yaşayan Şeytan’ın temsilcisinin aralıksız iknalarına maruz kalır. Şeytan’ın temsilcisi, insan yoldaşını Şeytan’ın bakış açısına ikna etmeye çalışır: Tanrı tek başına yeterli değildir. Yargı Günü’nde, cin yoldaşı insan mevkidaşına karşı bir şahit görevi görür (43:38; 50:23, 50:27 ). Pek çok cin yoldaşı da insan yoldaşları tarafından Tanrı’nın bakış açısına döndürülür.

Tanrı, insanoğlunu hazırlıksız bırakmadı. İnsanlara küfürlerini yeniden gözden geçirmeleri için verilen son şanslarında yardımcı olmak amacıyla, her insan, başka hiç kimsenin değil YALNIZCA Tanrı’nın bizim Sahibimiz ve Efendimiz olduğuna yönelik içgüdüsel bir bilgi ile doğar. (7:172,-7:174). Cinlere bu içgüdüsel bilgi verilmemiştir; fakat onlara en içteki evren boyunca yer alan Tanrı’nın işaretlerini incelemeleri için çok daha fazla yaşam süresi ve daha büyük yetenekler verilmiştir. Şeytan’ın bakış açısını temsil ettikleri için, onların içgüdüsel doğaları güçlü bir şekilde çoktanrıcılığa meyillidir. Yalnızca Tanrı’ya tapmaya yönelik dâhili içgüdümüze ek olarak, Tanrı kendimizi günahın bedelinden kurtarmamıza yardımcı olmak için elçiler gönderir. Tüm bu unsurları göz önüne aldığımızda, (eğer ölünceye kadar devam ettirilirse) bağışlanamaz tek suçun puta tapmak olduğu gerçeğini takdir edebiliyoruz: Tanrı’nın yanında herhangi birinin herhangi bir güce sahip olduğuna inanmak.

Kırk Yıllık Lütuf Dönemi

İnsanoğluna, bu en önemli kararı—Şeytan’ın bakış açısına yahut Tanrı’nın mutlak otoritesine sarılma kararını—vermeden önce araştırması, etrafa bakması, derin derin düşünmesi ve tüm bakış açılarını incelemesi için kırk yıl verilir. Kırk yaşından önce ölen herkes, sadece Tanrı’nın bildiği koşullardan ötürü Tanrı tarafından günahın bedelinden kurtuluş için seçilmiştir. 40 yaşından önce ölen herkes Cennete gider (46:15, Ek 32). Tanrı’nın muazzam merhameti, Kuran’a iman edenlerin bile böyle şefkatli bir ilahi kanunu kabul etmekte zorlanmaları gerçeğinden bellidir.

Tanrı’nın elçileri, kendimizi günahın bedelinden kurtarmamız için Tanrı’nın verdiği şansın müjdesini ilettiler ve müthiş işaretler ile desteklendiler. Musa Firavun’a gittiğinde, değneğinin bir yılana dönüşmesi gibi mucizelerle desteklendi. İsa, Tanrı’nın izni ile çamurdan canlı kuşlar yarattı, Tanrı’nın izni ile cüzzamlıyı ve körü iyileştirdi ve Tanrı’nın izni ile ölüleri diriltti. Muhammed peygamber, bu Son Ahit’i iletmiş olan Tanrı’nın elçisi, bu tür mucizeler sergilemedi (10:20). Kuran’ın kendisi, Muhammed’in misyonunu destekleyen mucizeydi (29:50-,29:51. Kuran’ın Mucizesini 14 yüzyıl boyunca Muhammed’den ayırmak ilahi bilgelikti. Artık Kuran’ın matematiksel mucizesinin büyük sonuçlar doğurabilecek boyutlarını kavradığımıza göre (Ek 1) şunu anlıyoruz ki, eğer bu Mucize onun aracılığıyla vahyedilseydi, milyonlarca insan Muhammed’e Tanrı’nın ete kemiğe bürünmüş hali olarak tapınırdı.

Gerçeklik Kanıtı:

Fiziksel, Somut, Çürütülemez.

Bilgisayar çağının gelişiyle birlikte, Kuran’ın matematiksel kodunun, 74:30-35’te belirtildiği gibi “En büyük mucizelerden biri” olduğunu keşfettik. Önceki elçilere verilen mucizeler zaman ve mekânla sınırlı kalırken, Kuran’ın mucizesi daimidir. Sadece birkaç insan Musa’nın ve İsa’nın mucizelerine şahit oldu, fakat Kuran’ın mucizesine herhangi bir zamanda herhangi bir kişi tarafından şahit olunabilir. Dahası, Kuran’ın mucizesi önceki tüm mucizeleri belgelemekte ve kanıtlamaktadır (5:48).

Ek 1’de detaylıca anlatıldığı gibi, Kuran’ın matematiksel mucizesi “19” sayısına dayanmaktadır. Bu müthiş mucizeyi okuyucu ile paylaşmak için, İngilizce metin boyunca “TANRI” kelimesi koyu renkli büyük harfle yazılmıştır ve geçişlerin eklenerek artan sayısı her sayfanın sol alt köşesinde gösterilmektedir. Kuran’ın sonunda bu en önemli kelimenin toplam geçişi 2698 olarak gösterilmektedir. Bu, 19’un katıdır. İlaveten, “Tanrı” kelimesinin geçtiği her ayete atanan sayıları topladığımızda, toplam 118123 eder, bu da 19’un katıdır (19×6217). “Tanrı” kelimesinin geçtiği ayet numaralarının eklenerek artan toplamı her sayfanın sağ alt köşesinde gösterilmektedir. Bu basit fiziksel gerçekler, okuyucu tarafından kolaylıkla teyit edilebilir ve Kuran’ın matematiksel yapısının insan-üstü doğasını kanıtlamak için yeterlidir.

Okuyucu Tarafından Teyit Edilebilir Gerçeklik Kanıtı

Kuran’ın olağanüstü matematiksel yapısına ek olarak, modern bilim tarafından kanıtlanmış yahut kuram haline getirilmiş çok sayıda Kuranî hakikat buluyoruz. İşte böyle ileri bilimsel bilginin birkaç örneği:

1. Yeryüzü yumurta şeklindedir (39:5, 79:30).

2. Yeryüzü sabit durmaz; sürekli hareket eder (27:88).

3. Güneş bir ışık kaynağıdır, Ay ise onu yansıtır (10:5, 25:61, 71:16).

4. Gökyüzüne tırmandıkça oksijen oranı azalır (6:125).

5. “Big Bang Teorisi” doğrulandı (21:30).

6. “Evrenin Genişlemesi Teorisi” doğrulandı (51:47).

7. Evren bir gaz kütlesi olarak başladı (41:11).

8. Evrim bir gerçektir; belirli bir tür içinde, evrim ilahi olarak yönlendirilen bir süreçtir (21:30, 24:45, 32:7, 32:8, 32:9, 18:37, 15:28, 15:29 7:11, 71:13, 71:14 Ek 31).

9. Bebeğin cinsiyetini erkeğin seminal sıvısı belirler. 53:45 53:46

Saçmalık Yok

Kuran’da hiçbir saçmalığın olmaması, aynı derecede mucizevidir. Kuran’ın vahyedilişi sırasındaki cehalet ve batıl inançların baskınlığı göz önüne alınırsa, bu bilhassa önemlidir. Mesela, geleneksel Müslümanlar arasında en saygın tefsir İbn-i Kesir’inkidir. Peygamberden yüzyıllar sonra yazılmış bu ünlü referansta, yeryüzünün dev bir balinanın tepesinde duran 40.000 boynuzlu dev bir boğa üzerinde taşındığını okuyoruz (İbn Kesir’in 68:1 Ayetinin tefsirine bakınız).

Daha 1975 yılında ve Kuran’ın vahyedildiği aynı yerde, Suudi Arabistan Medine İslam Üniversitesi Rektörü Şeyh Abdul Aziz Bin Baz, yeryüzünün düz olduğunu ve sabit bir şekilde durduğunu deklare etti (Bkz. Ek)!!

Bin Baz’ın kitabından çeviri, sayfa 23: “Dünya iddia ettikleri gibi dönüyorsa, ülkelerin, dağların, ağaçların, nehirlerin ve okyanusların hiçbir temeli olmayacaktır ve insanlar doğu ülkelerinin batıya, batı ülkelerinin doğuya hareket ettiğini görecektir.

Mükemmel Mutluluk: Şimdi ve Sonsuza Dek

Her insanın yakalanması en zor hedeflerinden biri “Mutluluk” tur. Kuran, bu hayatta ve sonsuza dek mükemmel mutluluğa ulaşmanın sırrını ortaya çıkarmaktadır. Kuran’dan, mutluluğun ruhun özel bir niteliği olduğunu öğreniyoruz. Nitekim arzuladığı tüm maddi başarılara—para, güç, şöhret vb.—ulaşan bir beden genellikle mutsuz bir kişiye aittir. Mutluluk tamamen ruhun, gerçek kişinin ulaştığı büyüme ve gelişme derecesine bağlıdır. Kuran, beden ve ruh için hem bu dünyada hem de ebedi Ahirette mükemmel mutluluğa yönelik ayrıntılı bir harita sunmaktadır (Ek 15]).

Bu kanıtlanmış Ahit boyunca çok sayıda ayette, Tanrı, imanlıların şimdi ve sonsuza dek mutluluğunu şahsen garanti etmektedir:

Tüm İmanlılar, Kabul Edilen Tek Dini Oluştururlar

Yaratıcının son mesajından beklendiği gibi, Kuran’da öne çıkan temalardan biri, tüm imanlılar arasında birlik çağrısı ve Tanrı’nın elçileri arasında herhangi bir ayrım yapmanın haram kılınmasıdır. Eğer tapınılan şey bir ve aynı ise, tüm imanlılar arasında mutlak bir birlik olacaktır. Yanlış yola iletilmiş imanlılar arasında bölünme, nefret ve acı savaşlara yol açan şey insan faktörüdür, yani İsa, Muhammed ve azizler gibi böylesi güçsüz insanlara karşı olan adanma ve tarafgirliktir. Doğru yola iletilmiş bir imanlı YALNIZCA Tanrı’ya adanmıştır ve YALNIZCA Tanrı’ya adanmış başka herhangi bir imanlıyı görmekten mutluluk duyar, böyle bir imanlının kendi dinine verdiği isim ne olursa olsun.

Tanrı’nın Antlaşma Elçisi

Ek 2 ’de detaylandırıldığı gibi, bu kitabın yayımlanması yeni bir çağın gelişini işaret ediyor – Tüm peygamberleri tarafından iletilen Tanrı’nın mesajlarının birleştirilip sağlamlaştırıldığı çağ. Tanrı’nın bir ve tek dini, “Teslimiyet,” diğer tüm dinlere hâkim olacaktır (9:33, 48:28 ve 61:9). Yahudilik, Hristiyanlık, Hinduizm, Budizm ve İslam dâhil bugünün bozulmuş dinleri basitçe ortadan kaybolacak ve “Teslimiyet” galip gelecektir. Bu, bir insanoğlunun veya bir insan topluluğunun hüsnükuruntusu değildir; bu, Tanrı’nın dokunulmaz yasasıdır (3:19, 9:33, 41:53, 48:28, 61:9, 110:1).

Reşad Halife

Tuscon

Ramazan 26, 1409*

*İlk baskının son taslağı Kader Gecesi 1409’da tamamlandı. Eğer bu tarihin gün, ay ve yılını toplarsak, 1444 veya 19x19x4 elde ederiz. [Ramazan 26, 1409: 9 + 26 + 1409 = 1444.]

Anlaşılması Kolay

Taklidi İmkânsız

Tarihte ilk defa, dâhili ilahî yazarlık kanıtının olduğu bir kutsal metne sahibiz—insanüstü bir matematiksel yapı.

Bu kitabın herhangi bir okuyucusu, Kuran’ın matematiksel mucizesini kolayca teyit edebilir. “Tanrı” (Allah) kelimesi metin boyunca kalın büyük harflerle yazılmıştır. “Tanrı” kelimesinin eklenerek artan geçiş sıklığı her sayfanın altındaki sol alt köşede belirtilmiştir. Sağ köşedeki sayı, “Tanrı” kelimesini içeren ayetlerin sayılarının eklenerek artan toplamıdır. Metnin son sayfası, sayfa 372, “Tanrı” kelimesinin toplam geçişinin 2698 veya 19×142 olduğunu göstermektedir. “Tanrı” kelimesinin geçtiği tüm ayet numaralarının toplamı 118123 eder, bu da 19’un bir katıdır (118123 = 19×6217)

On dokuz, Kuran’ın matematiksel sistemi boyunca ortak paydadır.

Tek başına bu olgu, Kuran’ın Tanrı’nın dünyaya mesajı olduğuna dair inkâr edilemez bir kanıt olarak yeterlidir. Hiçbir insanoğlu, “Tanrı” kelimesinin 2698 geçişini ve geçtiği ayetlerin numaralarını takip edemezdi. Bu, özellikle (1) Kuran’ın vahyedildiği cahiliye çağı ve (2) sure ve ayetlerin, vahyin zamanı ve yeri noktasında geniş ölçüde ayrık olması göz önüne alındığında imkânsızdır. Vahyin kronolojik sırası, son formatından çok büyük ölçüde farklıydı (Ek 23). Bununla birlikte, Kuran’ın matematiksel sistemi “Tanrı” kelimesi ile sınırlı değildir; son derece geniş, son derece kompleks ve tamamen kapsamlıdır.

Basit Gerçekler

Kuran’ın kendisi gibi, Kuran’ın matematiksel kodlaması da çok basitten çok komplekse kadar uzanır. Basit Gerçekler, herhangi bir araç kullanmadan tespit edilebilen gözlemlerdir. Kompleks gerçekler ise, bir hesap makinesinin veya bilgisayarın yardımını gerektirir. Aşağıdaki gerçekler, teyit edilmek için herhangi bir araç gerektirmez fakat lütfen hepsinin orijinal Arapça metni kastettiğini unutmayın:

Bu, Basit Gerçeklerin kısaltılmış bir özetidir.

Edebi Matematiksel Kompozisyon

Kuran, başka hiçbir kitapta bulunmayan benzersiz bir olguyla karakterize edilmiştir; 29 sure 14 farklı “Kuranî Başlangıç” set ile başlar, her set birden beşe kadar harften oluşmaktadır. On dört harf, Arap alfabesinin yarısı, bu başlangıçlara iştirak etmektedir. Bu Kuranî Başlangıçların önemi, 14 yüzyıl boyunca ilahi olarak korunan bir sır olarak kaldı.

 Kuran, 10:20’de ve 25:4, 25:5, 1:1’da belirtir ki kendi mucizesi, başka bir deyişle ilahi yazarlığın kanıtı, önceden belirlenmiş belirli bir geçiş dönemi için sır olarak kalmaya mukadderdi:

Kuranî Başlangıçlar, 19-temelli matematiksel mucizenin önemli bir kısmını teşkil eder.

Tablo 1: Kuranî Başlangıçlar ve Sureleri

Tarihsel Arka Plan

1968’de fark ettim ki Kuran’ın mevcut İngilizce çevirileri Tanrı’nın Son Ahit’inin gerçek mesajını sunmuyordu. Örneğin, en meşhur iki çevirmen Yusuf Ali ve Marmaduke Pickthall, 39:45 ’teki Kuran’ın büyük kriterine gelince bozulmuş dini geleneklerinin üstesinden gelememişlerdi.

Yusuf Ali, kritik kelime olan “TEK BAŞINA” kelimesini çevirisinden çıkarmış ve ayetin kalan bölümünü “(tanrılar)” kelimesini ekleyerek değiştirmişti. Böylelikle, en önemli Kuranî kriteri tamamen yok etmişti. 39:45’i şöyle çevirmişti:

  “Bir ve Tek olan Tanrı anıldığı zaman” ifadesi, “Tanrı tek başına anıldığı zaman” demekle aynı değildir. Birisi, “Bir ve Tek olan Tanrı’yı” anabilir ve ayrıca Muhammed’i veya İsa’yı da anabilir ve kimse üzülmeyecektir. Fakat “Tanrı TEK BAŞINA anıldığı zaman” başka kimseyi anamazsın ve birçok insan—Muhammed’i veya İsa’yı putlaştıranlar—üzülecektir.  Nitekim Yusuf Ali, yozlaşmış inancını ifşa eder diye Kuran gerçeğini sunmaya cesaret edemedi.

Marmaduke Pickthall “TEK BAŞINA” kelimesini doğru olarak çevirmiş fakat kendi kişisel inancını paranteze ekleyerek kriteri yıkmıştır; 39:45’i şöyle çevirmiştir:

Tanrı kelamının bu şekilde tahrif edildiği gerçeğini fark ettiğimde, en azından kendi çocuklarımın yararı için Kuran’ı tercüme etmeye karar verdim. Ben meslek olarak kimyacı olduğumdan ve geniş dini alt yapıma rağmen—babam Mısır’da meşhur bir Sûfi lideriydi—bir ayeti tam olarak anlamadan bir sonrakine geçmeyeceğime dair Tanrı’ya yemin ettim.

Bulabildiğim mevcut tüm Kuran çeviri ve yorum (Tefsir) kitaplarını satın aldım. Onları geniş bir masaya koydum ve çevirime başladım. İlk sure, Anahtar, birkaç gün içinde tamamlandı. Sure 2’nin ilk ayeti “A.L.M.”dir. Bu ayetin çevirisi ise dört yıl sürdü ve Kuran’ın büyük matematiksel Mucizesi olan “Sır”rın ilahi ortaya çıkışına rastladı.

Kuran tefsiri kitapları, “Hiç kimse Kuranî Başlangıçlar olan A.L.M. veya diğer herhangi bir başlangıcın anlamını veya önemini bilmez” şeklinde ittifakla hemfikirdi. Kuran’ı bilgisayara yazmaya, tüm metni analiz edip bu Kuranî Başlangıçlar arasında herhangi bir matematiksel ilişki olup olmadığını görmeye karar verdim.

Telefon aracılığıyla dev bir bilgisayara bağlanmış olan bir zaman paylaşım terminali kullandım. Hipotezimi test etmek için tek-harfli Kuranî Başlangıçlara bakmaya karar verdim—Sure 42 ve 50’deki “Q” (Kaf), Sure 7, 19 ve 38’deki “S” (Sad) ve Sure 68’deki “N” (Nun). İlk kitabım MIRACLE OF THE QURAN: SIGNIFICANCE OF THE MYSTERIOUS ALPHABETS’te [KURAN’IN MUCİZESİ: GİZEMLİ ALFABENİN ÖNEMİ] (Islamic Productions, 1973) detaylandırıldığı gibi, gizemi çözmek için daha önce yapılan birçok girişim başarısız olmuştu.

Kuranî Başlangıç “Q” (Kaf)

Bilgisayar verisi gösterdi ki sadece Q-başlangıçlı sureler, Sure 42 ve 50, metin boyunca aynı sayıda Q içeriyorlardı, 57 ve 57. Bu, kasti bir matematiksel sistemin Kuran’da olabileceğine dair ilk ipucuydu.

Sure 50 “Q” başlıklıdır, “Q” ile başlar ve ilk ayette “Q ve şanlı Kuran” yazılıdır. Bu, “Q” nun Kuran’ı temsil ettiğini ve bu iki Q-başlangıçlı suredeki toplam Q sayısının da Kuran’ın 114 suresini temsil ettiğinin göstergesiydi (57 + 57 = 114 = 19×6). Bu fikir, “Kuran” ifadesinin Kuran’da 57 kez geçmesi gerçeği ile güçlendi.

Kuran, “Q” suresinde “Mecid” (şanlı) olarak tanımlanmaktadır ve Arapça “Mecid” kelimesinin sahip olduğu sayısal değer 57’dir: M (40) + C (3) + Y (10) + D (4) = 57

Sure 42, 53 ayet içerir ve 42 + 53 = 95 = 19×5

Sure 50, 45 ayet içerir ve 50 + 45 = 95 = 19×5, Sure 42 ile aynı toplam.

Kuran boyunca her “19. ayetteki” “Q” harfi sayıldığında toplam sayı 76 oluyor, 19×4. İşte Q ile ilgili verilerin bir özeti:

Kuran’ın matematiksel kompozisyonunun belirtileri ortaya çıkmaya başlamıştı. Örneğin, Lut’u inkâr eden insanlardan 50:13’te bahsedildiği ve Kuran’da 13 kez geçtiği—7:80; 11:70, 11:74, 11:89; 21:74; 22:43; 26:160; 27:54, 27:56; 29:28; 38:13; 50:13 ve 54:33—gözlemlendi. Tutarlı bir şekilde onlardan “Qavm” olarak bahsedilir, “İhvan” olarak söz edildikleri Q-başlangıçlı Sure 50’deki tek istisna hariç. Belli ki eğer her zamanki Q-içeren kelime olan “Qavm” kullanılsaydı, Sure 50’deki “Q” sayısı 58 olacaktı ve tüm bu olgu ortadan kalkacaktı. Matematiğin geçerliliği kabul edilmiş mutlak kesinliği nedeniyle, tek bir harfin değişikliği sistemi yok eder.

Konu ile ilgili bir başka örnek ise, Mekke’ye 3:96’da şu şekilde referans verilmesidir: “Bekke”! Meşhur şehrin bu tuhaf yazımı, yüzyıllarca İslam âlimlerini şaşırtmıştı. Mekke, Kuran’da 48:24’te doğru bir şekilde yazılmasına rağmen, “M” harfi 3:96’da “B” harfiyle değiştirilmiştir. Anlaşıldı ki Sure 3, M-başlangıçlı suredir ve eğer “Mekke” 3:96 ’da doğru olarak yazılsaydı, “M” harfinin sayısı Kuran’ın kodundan ayrılmış olacaktı.

NuN (Nun)

Bu başlangıç benzersizdir; tek bir surede, sure 68’de geçer ve harfin adı orijinal metinde 3 harfle yazılmaktadır—Nun Vav Nun—ve bu nedenle iki N olarak sayılır. N-başlangıçlı surede bu harfin toplam sayısı 133’tür yani 19×7.

 “N”nin son Kuranî Başlangıç olması gerçeği (bkz. Tablo 1), bir takım özel gözlemleri ortaya çıkarır. Örneğin, ilk Kuranî Başlangıçtan (2:1’deki A.L.M.) son başlangıca (68:1’deki N.) kadar olan ayet sayısı 5263’tür veya 19×277.

 “Tanrı” (Allah) kelimesi ilk başlangıçla son başlangıç arasında 2641 (19×139) kez geçer. “Tanrı” kelimesinin toplam geçişinin 2698 olmasından dolayı anlaşılıyor ki bir tarafta 2:1’deki başlangıçlar “A.L.M.,” diğer tarafta 68:1’deki başlangıç “N” dışındaki geçiş sayısı 57’dir, 19×3.  Tablolar 9 ve 20 “NuN” başlangıcının iki N şeklinde yazılması gerektiğini kanıtlıyor.

 S (Sad)

Bu başlangıç üç surenin başında yer alır, 7, 19 ve 38. Ve “S” (Sad) harfinin bu üç suredeki toplam geçişi 152’dir, 19×8 (Tablo 2). 7:69’daki “Bastatan” kelimesinin bazı basımlarda “Sin” yerine bir “Sad” ile yazılması dikkate değerdir. Bu, Kuran’ın kodunu bozan hatalı bir çarpıtmadır. Kuran’ın mevcut en eski kopyası olan Taşkent Kopyasına bakılarak, “Bastatan” kelimesinin doğru olarak bir “Sin” ile yazıldığı tespit edildi (aşağıdaki fotokopiye bakınız).

Tablo 2: Sad-Başlangıçlı Surelerdeki “S” Harfinin Geçiş Sıklığı

Tarihsel Not

Kuran’ın ortak paydasının “19” oluşunun önemli keşfi, H.S. Zilhicce 1393 yılına denk gelen Ocak 1974’te gerçekleşti. Kuran, H.Ö. (Hicretten Önce) 13’te vahyedildi. Bu, Kuran’ın vahyinden mucizesinin vahyine kadar olan yıl sayısını 1393 + 13 = 1406 = 19×74 yapar.  Yukarıda belirtildiği gibi, mucizenin ortaya çıkışı Ocak 1974’te gerçekleşti. 19×74 ay yılı ile 1974 güneş yılı arasındaki korelasyon dikkatten kaçamazdı. Bu, “19”un 74. surede bahsedildiği gerçeğinden dolayı özellikle esrarengizdir.

Y.S. (Ya Sin)

Bu iki harf Sure 36’nın başına eklenmiştir. “Y” harfi bu surede 237 kez geçerken “S” (Sin) 48 kez geçer. Her iki harfin toplamı ise 285, 19×15’dir.

 “Y” harfinin Kuran’da iki şekilde yazılması dikkat çekicidir; birisi aşikâr, diğeri ise belirsizdir. Bu harfin belirsiz olan formu, Arapça diline iyice aşina olmayanlar için kafa karıştırıcı olabilir. İyi bir örnek, 12:36’da iki kez geçen “Araany ” kelimesidir. “Y” harfi bu kelimede iki kez kullanılmıştır, ilk “Y” belirsiz olan, ikincisi ise aşikâr olandır. Sure 36, tek bir belirsiz “Y” içermez.  Bu dikkate değer bir olgudur ve normalde Sure 36 gibi uzun bir surede görülmeyen bir şeydir.  QURAN: VISUAL PRESENTATION OF THE MIRACLE [KURAN: MUCİZENİN GÖRSEL SUNUMU] (Islamic Productions, 1982) isimli kitabımda Sure 36’daki her bir “Y” ve “S” yıldızla işaretlenmiştir.

H.M. (Ha Mim)

Yedi surenin başında “H (ح)” ve “M (م)” harfleri bulunmaktadır; Sure 40’dan 46’ya kadar.  Bu yedi H.M.-başlangıçlı suredeki bu iki harfin toplam geçişi 2147 veya 19×113’tür. Detaylı veri Tablo 3’te gösterilmiştir.

Doğal olarak, H.M-başlangıçlı yedi surenin herhangi birindeki tek bir “H” veya “M” harfinin değişimi, bu karmaşık olguyu yok ederdi.

Tablo 3: H.M.- Başlangıçlı Yedi Surede “H” ve “M” Harflerinin Geçişi

‘A.S.Q. (‘Ayn Sin Kaf)

Bu başlangıçlar, Sure 42’nin 2. ayetini oluştururlar ve bu harflerin bu suredeki toplam geçişleri 209 veya 19×11’dir. “‘A” (‘Ayn) 98 defa, “S” (Sin) 54 defa ve “Q” (Kaf) 57 defa geçer.

A.L.M. (Elif Lam Mim)

 “A,” “L” ve “M” harfleri Arapça dilinde en sık kullanılan harflerdir ve Kuranî başlangıçlarda gördüğümüz aynı sırayla—”A” sonra “L” sonra “M.” Bu harfler altı surenin başında yer almaktadırlar—2, 3, 29, 30, 31 ve 32—ve bu üç harfin her bir altı suredeki toplam geçişi 19’un katıdır [sırasıyla 9899 (19×521), 5662 (19×298), 1672 (19×88), 1254 (19×66), 817 (19×43) ve 570 (19×30)]. Dolayısıyla, bu üç harfin altı suredeki toplam geçişi 19874’tür (19×1046) ve bu harflerden birinin değişimi bu olguyu yok eder.

Tablo 4: A.L.M.-başlangıçlı Surelerde “A,” “L” ve “M” Harflerinin Geçişi

Bu başlangıçlar, Sure 10, 11, 12, 14 ve 15’te bulunur. Bu surelerde bu harflerin toplam geçişleri sırasıyla 2489 (19×131), 2489 (19×131), 2375 (19×125), 1197 (19×63) ve 912 (19×48)’dir (Tablo 5).

Tablo 5: A.L.R.-başlangıçlı Surelerde “A,” “L” ve “R” Harflerinin Geçişi

A.L.M.R. (Elif Lam Mim Ra)

Bu başlangıçlar tek bir surenin, Sure 13’ün başında yer alır ve bu dört harfin toplam geçişi 1482 veya 19×78’dir. “A” harfi 605 kez, “L” harfi 480 kez, “M” harfi 260 kez ve “R” harfi 137 kez geçer.

A.L.M.S. (Elif Lam Mim Sad)

Sadece tek bir sure, Sure 7 bu başlangıçlarla başlar ve “A” harfi bu surede 2529 kez, “L” 1530 kez, “M” 1164 kez ve “S” (Sad) 97 kez geçer. Böylece, bu dört harfin bu suredeki toplam geçişi 2529 + 1530 + 1164 + 97 = 5320 = 19×280’dir.

Buradaki önemli bir gözlem, “S” (Sad) harfini içeren iç içe geçmeli ilişkidir. Bu başlangıç ayrıca Sure 19 ve 38’de de yer alır. Sure 7’deki kardeş harflerini tamamlayarak 19’un katı olan bir toplam verirken, bu harfin sıklığı ayrıca Sure 19 ve 38’deki kardeş harflerini tamamlayıp 19’un bir katını verir (bkz. Sayfa 348).

İlaveten, Kuranî Başlangıç “S” (Sad), Sure 19’daki diğer Kuranî Başlangıç olan “K.H.Y.‘A.” (Kef He Ya ‘Ayn) ile ilişki içine girerek 19’un katı olan başka bir toplam verir (bkz: Sayfa 351). Bu “S” (Sad) harfine özgü olmayan iç içe geçmeli ilişki, Kuran’ın sayısal kodunun girift olmasına katkıda bulunur.

K.H.Y.‘A.S. (Kef He Ya ‘Ayn Sad)

Bu, başlangıçların en uzun setidir, beş harf içerir ve tek bir surede, Sure 19’da yer alır. Sure 19’da “K” harfi 137 kez, “H” 175 kez, “Y” 343 kez “‘A” 117 kez ve “S” (Sad) 26 kez geçer. Böylece, bu beş harfin toplam geçişi 137 + 175 + 343 + 117 + 26 = 798 = 19×42 olur.

H., T.H. (Ta Ha), T.S. (Ta Sin) & T.S.M. (Ta Sin Mim)

Birbirine kenetlenmeli girift bir ilişki, bu üst üste bindirilmiş Kuranî başlangıçları bir toplam oluşturmak üzere bağlar ki, bu da 19’un katıdır. “H.” başlangıcı Sure 19 ve 20’de bulunur. “T.H.” başlangıçları Sure 20’nin başında yer alır. “T.S.” başlangıçları Sure 27’de bulunurken,  “T.S.M.” başlangıçları onu çevreleyen Sure 26 ve 28’de bulunur.

Aynı zamanda belirtilmelidir ki; olağandışı güçlü mucizelerin anlatıldığı surelerde; daha uzun, daha kompleks, birbirine kenetlenmiş ve üst üste bindirilmiş başlangıçlar bulunur. Örneğin, İsa’nın bakire kadından doğuşu Sure 19’da geçer, ki bu en uzun başlangıç seti olan K.H.Y.‘A.S. ile başlar. Birbirine kenetlenmeli başlangıçlar olan “H.” “T.H.,” “T.S.” ve “T.S.M.” ise Musa’nın, İsa’nın mucizeleri ile Süleyman ve cinlerini kuşatan olağandışı olayları tarif eden surelerin başında yer alırlar. Böylece Tanrı, daha güçlü mucizeleri desteklemek için daha güçlü kanıtlar sağlar. Bu başlangıçların geçiş sıklığı Tablo 6’da sunulmaktadır.

Tablo 6: Kuranî Başlangıçlar “H.,” “T.H.,” “T.S.” ve “T.S.M.” Kendi Surelerindeki Geçişleri

Bir “Sayısal Değer” Nedir?

4 yüzyıl önce Kuran vahyedildiğinde, bugün bilinen sayılar yoktu. Evrensel bir sistem olarak Arap, İbrani, Arami ve Yunan alfabelerindeki harfler rakam olarak kullanılıyordu. Her bir harfe atanan sayı onun “Sayısal Değeri” dir. Arap alfabesinin sayısal değerleri Tablo 7’de gösterilmiştir.

Tablo 7: Arap Alfabesinin Sayısal Değerleri

Başlangıçlı Surelerin Diğer Matematiksel Özellikleri

 On dört Arapça harf, Arap alfabesinin yarısı, 14 farklı Kuranî Başlangıç setinin oluşumuna katılır. Bu harflerin her birinin sayısal değerine, Kuranî Başlangıçlarla başlayan surelerin sayısı (29) eklendiğinde, 722 veya 19x19x2 toplamını elde ederiz.

Ek olarak, tüm 14 başlangıcın toplam sayısal değerine, başlangıcın geçtiği ilk surenin numarasını eklersek 988, 19×52 genel toplamını elde ederiz. Tablo 8 bu verileri sunuyor.

Tablo 8’de başlangıç harfi olarak listelenen 14 harfin her birinin geçiş sayılarına, bu başlangıçların geçtiği surelerin numaraları eklendiğinde, Genel Toplam 2033’e ulaşır, 19×107. Tablo 9’a bakın.

Tablo 8: Kuranî Başlangıçların Oluşumunda Kullanılan 14 Harf

Tablo 9: Kuranî Başlangıçların Matematiksel Olarak Yapılandırılmış Dağılımı

Tablo 10, Kuranî Başlangıçların toplam geçiş sıklığı, artı bu harflerin tüm sure içindeki toplam sayısal değerini sunmaktadır. Tüm başlangıçlı sureler için Genel Toplam 1089479’dur. Bir milyonun üzerindeki bu sayı 19’un katıdır (1089479 = 19 x 57341). En ufak değişiklik veya tahrifat, sistemi yok eder.

Not: Belirli bir suredeki Kuranî Başlangıcın toplam sayısal değeri, her bir harfin sayısal değeriyle o başlangıcın suredeki geçiş sıklığının çarpımına eşittir.

“N” başlangıcının iki N olarak sayılması gerektiği dikkate değerdir. Bu da orijinal Kuran metninin bu başlangıcı 2 N ile yazdığı gerçeğini göstermektedir.

Tablo 10: Tüm Kuranî Başlangıçların Kendi Surelerindeki Toplam Sayısal Değerleri

Kuranî Başlangıçların Önemli Parametreleri

(Sureler, Ayetler, Geçiş Sıklığı, İlk Sure & Son Sure)

Tablo 11, Kuranî Başlangıçların bulunduğu sure ve ayetlerin numaralarını, başlangıcın bu suredeki geçiş sıklığını, artı başlangıcın olduğu ilk surenin numarasını, başlangıcın olduğu son surenin numarasını göstermektedir, 44232 veya 19×2348’e eşit olan bir toplam meydana getirmektedir. Böylelikle, başlangıçlı surelerdeki Kuranî Başlangıçların dağılımı son derece girifttir ki, sayıları ve sure içindeki yerleşimleri 19’un katı olan bir genel toplam vermek için iç içe geçmiştir.

Özel bir matematiksel kodlama, Kuranî Başlangıçların kendilerinin bulunduğu yerin ayet sayısının doğruluğunu ispatlar. Tablo 11’de detaylandırıldığı gibi, Sure 42’deki hariç tüm Kuranî başlangıçlar ilk ayette yer alır (ondaki başlangıçlar Ayet 1 ve 2’dedir). Bu gerçek, Tablo 12’de detaylandırılan dikkat çekici matematiksel olgu ile desteklenmiştir. Eğer Tablo 12’deki ilk iki sütunu toplamak yerine çarparsak, yine sonucu 19’un katı olan bir Toplam elde ederiz. (Tablo 13’e bakınız).

Tablo 11: 14 Ayrı Kuranî Başlangıcın Parametreleri

Açıkça görülüyor ki Kuran’ın matematiksel koduna uyması için Sure 42’de iki farklı başlangıçlı ayet olması çok kritiktir.  Gerçek şu ki Sure 42’nin 1. ayetinin iki Kuranî Başlangıç olan “H.M.” içermesi ve ikinci ayetinin de üç Başlangıç olan “‘A.S.Q.” içermesi 14 yüzyıl boyunca Müslüman âlimlerin ve oryantalistlerin kafasını karıştırmıştır.

Bu Ek’in sonunda okuyucu, Kuran’ın bütün unsurlarının matematiksel olarak doğrulandığını görecektir. Bizim şu anda ilgilendiğimiz unsurlar, “Her bir başlangıçlı surenin Kuranî Başlangıçlarının sayısı” ve “Kuranî Başlangıçları içeren ayetlerin sayısıdır.” Tablolar 11 ila 13 bu iki unsura değinmiştir. ,

Ek matematiksel doğrulama Tablo 14 ve Tablo 15’te gösterilmiştir. Tablo 14’te her suredeki ayetlerin sayısına eklenen tüm başlangıçlı surelerin numaraları, artı başlangıçları içeren ayetlerin sayısı, artı bu başlangıçların sayısal değerleri mevcuttur. Genel Toplam 7030 veya 19×370’tir.

Tablo 12: Başlangıçlı Ayetlerin Sayısının Matematiksel Kodlaması

Tablo 13: Tablo 12’nin İlk İki Sütununu Toplamak Yerine Çarpmak

Tablo 14: Başlangıçlı Surelerin Matematiksel Özellikleri

Dikkat çekici bir şekilde, Tablo 14’teki ilk iki sütunu toplamak yerine onları çarparsak, hâlâ 19’a bölünebilen bir Genel Toplam elde ederiz (Tablo 15).

Sure başına ayet sayısı ve her ayete atanan sayılar Kuran’ın temel unsurları arasındadır. Sadece bu unsurlar matematiksel olarak doğrulanmakla kalmaz, aynı zamanda hem başlangıçlı hem de başlangıçsız sureler bağımsız olarak kodlanır. Şu anda başlangıçlı sureleri ele aldığımızdan, Tablo 16, bu surelere atanan numaraları, her bir suredeki ayet sayısını ve ayetlerin numaralarının toplamını (1 + 2 + 3+ … + n) sunmaktadır. Genel toplam 190133 veya 19×10007’dir.

Tablo 15: İlk 2 Sütunu Toplamak Yerine Çarpmak

Tablo 16: Başlangıçlı Surelerin Ayetlerinin Matematiksel Yapılanması

Her surenin numarasını bir sonraki surenin numarasına ekleyerek ve bu süreci Kuran’ın sonuna kadar sure numaralarını toplayarak devam ettirdiğimizde, her bir sureye karşılık gelen bir değere sahip olacağız. Böylelikle, Sure 1’in karşılık değeri 1, Sure 2’nin karşılık değeri 1 + 2 = 3, Sure 3’ün karşılık değeri 3 + 3 =6, Sure 4’ün karşılık değeri 6 + 4 = 10 olacaktır ve Kuran’ın sonuna kadar böyle devam eder. Başlangıçlı ve başlangıçsız sureler için toplam değerler bağımsız olarak 19’a bölünebilir. Başlangıçlı sureler için değerler Tablo 17’de gösterilmiştir.

Başlangıçsız sureler için hesaplanan değerlerinin toplamı ise 237785’tir, ki bu da 19’un bir katıdır (237785 = 19×12515).

Tablo 17: Sure Numaralarının Ardışık Eklenmesiyle Elde Edilen Değerler

Özel Kelimelerin Matematiksel Kodlaması

“Tanrı” (Allah) Kelimesi

[1] Önceden gösterildiği gibi, “Tanrı” kelimesi Kuran’da 2698 kez geçer, 19×142.

[2] “Tanrı” kelimesinin geçtiği ayetlerin numaralarının toplamı 118123 eder, bu da 19’un bir katıdır (118123 = 19×6217).

  Bu basit olgular, “Tanrı” kelimesini sırf sayarken bize birçok zorluk verdi. Bizler bilgisayarlarla donanımlı bir grup çalışandık ve hepimiz üniversite mezunuyduk. Yine de “Tanrı” kelimesinin sayılarını sayarken, hesaplarken veya sadece yazarken birçok hata yaptık. Hâlâ Muhammed’in Kuran’ın yazarı olduğunu iddia edenler tamamen mantıksızdırlar; o hiçbir zaman bir üniversiteye gitmedi yahut onun bir bilgisayarı da yoktu.

Tablo 18: “Tanrı” Kelimesinin Başlangıçlı Bölümün Dışında Geçişi

[3] İlk Kuranî Başlangıçlardan (A.L.M. 2:1) son başlangıca kadar (N. 68:1) “Tanrı” kelimesinin 2641, 19 x 139 geçişi vardır.

[4] “Tanrı” kelimesi, Başlangıçların dışındaki bölümde 57 kez geçer (Tablo 18).

[5] Bu 57 “Tanrı” kelimesinin geçişinin bulunduğu surelerin ve ayetlerin numaralarını topladığımızda, 2432 veya 19×128 toplamını elde ederiz. Tablo 18’e bakınız.

[6] “Tanrı” kelimesi 85 surede bulunmaktadır. Eğer her bir surenin numarasını, “Tanrı” kelimesinin ilk ve son geçişlerinin arasındaki ayetlerin sayısına eklersek, her iki ayet dâhil Genel Toplam 8170 veya 19 x 430 eder. Verilerin kısaltılmış bir gösterimi Tablo 19’da gösterilmektedir.

Tablo 19: “Tanrı” (Allah) Kelimesinin Bahsedildiği Tüm Sureler

[7] Kuran’ın baskın mesajı, sadece “Bir Tanrı” olduğudur. Arapçası “Vahid” olan “Bir” kelimesi Kuran’da 25 kez geçer. Bunların altı tanesi Tanrı dışındakilere atıfta bulunur (bir çeşit yemek, bir kapı vs.). Diğer 19 geçiş ise Tanrı’ya atıfta bulunur. Bu veriler, klasik referans INDEX TO THE WORDS OF QURAN’da [KURAN KELİMELERİ FİHRİSTİ] bulunmaktadır.

Kuran’ın temel mesajı olarak “BİR” kelimesinin kritik önemi, Kuran’ın ortak paydası olan 19’un “BİR” kelimesinin sayısal değeri olması gerçeğinde belirtilmektedir.

NEDEN 19!

Bu Ek’te sonra da değinileceği gibi, Tanrı’nın tüm kutsal metinleri, sadece Kuran değil, “19” sayısı ile matematiksel olarak kodlanmıştı. Hatta evren bütünüyle bu ilahi işareti taşıyor. 19 sayısına, Yüce Yaratıcı’nın yarattığı her şey üzerindeki imzası olarak bakılabilir (bkz. Ek 38). “19” sayısı, bu Ek’in kapsamı dışında benzersiz matematiksel özelliklere sahiptir. Örneğin:

[1] Bir asal sayıdır.

[2] Tanrı’nın 57:3’te “Alfa ve Omega” olarak geçen niteliğini ilan edercesine, ilk rakamı (1) ve son rakamı (9) kapsar.

[3] Dünyadaki tüm dillerde aynı görünür. Her iki bileşen, 1 ve 9, tüm dillerde aynı görünen tek rakamlardır.

[4] Kendine özgü birçok matematiksel özelliğe sahiptir. Örneğin 19, 9 ile 10’un ilk kuvvetlerinin toplamına ve 9 ile 10’un ikinci kuvvetlerinin farkına eşittir.

Şimdi anlıyoruz ki Tanrı’nın yarattıklarındaki evrensel kodlamanın 19 sayısı ile olmasının altında yatan gerçek, bu sayının tüm kutsal metin dillerinde—Aramice, İbranice ve Arapçada—”BİR” kelimesinin sayısal değeri olmasıdır.

19 sayısı, bu nedenle, tüm kutsal yazılarda İlk Buyruğu ilan eder: sadece BİR Tanrı var.

Tablo 7’de gösterildiği gibi, Arami, İbrani ve Arap alfabeleri, evrensel olarak kurulmuş bir sisteme göre sayılar olarak işlev görürlerdi. “BİR” için İbranice kelime “VAHD”dir (V-EHED şeklinde telaffuz edilir). Arapçada, “BİR” için olan kelime “WAHD”dır (VAHİD olarak telaffuz edilir). Tablo 20’ye bakınız.

Tablo 20: Neden “19!”

“Kuran” Kelimesi

Kuran’da “Kuran” kelimesi, “başka Kuran’a” atıfta bulunan 10:15’teki bir tane ile birlikte 58 kez geçmektedir. Bu özel geçiş, bu nedenle hariç tutulmalıdır. Böylelikle, “bu Kuran’ın” geçiş sıklığı Kuran’da 57 veya 19×3’tür.

  “Kuran” kelimesinin diğer iki gramer formu 12 ayette geçmektedir. Bunlar arasında “Kuranun” kelimesi ile “Kuranehu” kelimesi bulunmaktadır. Bu geçişlerden bir tanesi, 13:31’de, dağların parçalanmasına neden olan “başka bir Kuran’a” atıfta bulunur. 41:44’teki başka bir geçiş ise “Arapça olmayan bir Kuran’a” atıfta bulunur. Bu iki geçiş bu nedenle hâriç tutulmalıdır. Tablo 21, “Kuran” kelimesinin bütün gramer formlarında geçtiği sure ve ayetlerin bir listesini göstermektedir.

Tablo 21: “Kuran” Geçen Sure ve Ayetler

SAĞLAM BİR TEMEL

Kuran’ın ilk ayeti, Besmele olarak bilinen “En Lütufkâr, En Merhametli olan Tanrı’nın adıyla” ifadesi 19 Arapça harften oluşmaktadır. Onu oluşturan kelimeler, Kuran’da tutarlı bir şekilde 19’un katları şeklinde geçer.

Profesör Cesur Majul, Tanrı’nın 400’den fazla sıfatının sayısal değerine baktı ve sayısal değeri 19’un katları olan sadece dört isim buldu.

 Yukarıda belirtildiği gibi, sayısal değeri 19’a bölünebilen tek İlahi İsimler tam olarak Besmele’deki dört kelimenin geçiş sıklıklarının karşılığıdır. Alttaki figür bu dikkat çekici olguyu göstermektedir.

Besmele’nin dört kelimesi sol tarafta gösterilmektedir ve sayısal değerleri 19’a bölünebilen sadece dört ilahi isim vardır ve onlar da sağ taraftadır. Ortadaki sayılar, Besmele kelimelerinin geçiş sayılarıdır ve aynı zamanda dört ilahi ismin sayısal değerleridir.

İslam’ın Beş Direği

Kuran, yaşamımızın tüm yönleriyle ilgili çok sayıda önemli buyruk vazetmesine rağmen (bkz. örneğin 17:22-38), beş temel “direk” geleneksel olarak vurgulanmıştır. Onlar:

1. Şehadet: Tanrı’nın yanında başka bir tanrı olmadığına tanıklık etmek.

2. Salat: Günlük beş vakit İletişim Dualarını yerine getirmek.

3. Siyam: İslamî takvimin dokuzuncu ayı (Ramazan) boyunca oruç tutmak.

4. Zekât: Birinin net gelirinin %2,5’unu belirli kişilere bağış olarak hibe etmesi.

5. Hac: Gücü yetenlerin ömürde bir defa Mekke’ye kutsal yolculuğu.

Kuran’daki her şey gibi bunlar da matematiksel olarak yapılandırılmıştır.

1. Tek Tanrı (Şehadet):  

 Daha önce bahsedildiği gibi, Tanrı’ya atıfta bulunan “BİR” kelimesi Kuran’da 19 kez geçer. “YALNIZCA” Tanrı’ya yapılan atıf 5 defa geçer ve bu beş geçişi bulduğumuz sure ve ayet numaralarının toplamı 361, 19×19’dur.

 “İslam’ın İlk Direği” 3:18’de “LA İLAHE İLLA HU”(O’nun yanında başka bir tanrı yoktur) olarak belirtilmektedir. Bu önemli ifade 19 surede geçmektedir. İlk geçişi 2:163’tedir, son geçişi ise 1:1dadır. Tablo 22 gösteriyor ki sure numaralarının toplamı, artı ilk ve son geçiş arasındaki ayetlerin sayısı, artı bu ayetlerin numaralarının toplamı 316502 veya 19×16658’dir.

Ayrıca, LA İLAHE İLLA HU geçen 19 surenin numaralarının toplamı, artı kritik ifadenin bulunduğu ayet numaraları, artı toplam geçiş sayısı (29) toplandığında, Genel Toplam 2128 veya 19×112 eder. Detaylar Tablo 23’te gösterilmektedir.

Tablo 22: LA İLAHE İLLA HU’nun İlk Geçişinden Son Geçişine Kadar Olan Tüm Sure ve Ayetler.

Tablo 23: Kritik İfadenin Tüm Oluşumlarının Listesi: “LA İLAHE İLLA HU”(O’nun yanında başka tanrı yoktur).

2. İletişim Duaları “Salat”:

“Salat” kelimesi Kuran’da 67 kez geçmektedir ve bu 67 geçişin sure ve ayet numaralarını topladığımızda, toplamı 4674 veya 19×246 eder (INDEX OF THE QURAN’a  [KURAN FİHRİSTİ’NE] bakınız).

3. Oruç (Siyam):

 Oruç buyruğundan 2:183, 184, 185, 187, 196; 4:92; 5:89, 95; 33:35, 35; & 58:4 ayetlerinde bahsedilmektedir. Bu sayıların toplamı 1387 veya 19×73’tür. Şu dikkate değerdir ki 33:35 oruçtan iki defa bahsetmektedir, birisi imanlı erkekler için, diğeri ise imanlı kadınlar için.

4. Zorunlu Bağış (Zekât): &

5. Mekke’ye Kutsal Hac Yolculuğu:

İlk üç “İslam Direği” tüm Müslüman erkek ve kadınlara zorunlu iken, Zekât ve Hac sadece gücü yetenler için hükme bağlanmıştır. Bu, Zekât ve Hac arasındaki ilginç matematiksel olguyu da açıklamaktadır.

Zekât bağışından,2:43, 83, 110, 177, 277; 4:77, 162; 5:12, 55, 7:156; 9:5, 11, 18, 71; 18:81; 19:13, 31, 55; 21:73; 22:41, 78; 23:4; 24:37, 56; 27:3; 30:39; 31:4; 33:33; 41:7; 58:13; 73:20 ve 98:5 ayetlerinde bahsedilmektedir. Bu sayıların toplamı 2395 eder. Bu toplam, bunu tam olarak 19’un katı yapmaz, 1 fazladır.

Kutsal Hac Yolculuğu ise 2:189, 2:196, 2:197; 9:3 ve 22:27 ayetlerinde geçer. Bu sayıların toplamı 645 eder ve bu toplam, bunu tam olarak 19’un katı yapmaz; 1 eksiktir.

Böylelikle, Zekât ve Hac, birlikte 2395 + 645 = 3040 = 19×160 toplamını verir.

KURAN’IN MATEMATİKSEL YAPISI

Kuran’ın sureleri, ayetleri, kelimeleri ve harfleri sadece matematiksel olarak oluşturulmamıştır, aynı zamanda tamamen matematiksel olan insanüstü bir yapı halinde de düzenlenmiştir, diğer bir deyişle edebi içeriğin böyle bir düzenleme ile bir ilgisi yoktur.

Kuran’ın fiziki yapısı tamamen matematiksel olduğundan, Kuran’da geçen sayıların da Kuran’ın 19 tabanlı koduna uygun olması beklenir.

Kuran boyunca toplam 30 farklı sayı geçmektedir ve bu sayıların toplamı 19’un katı olan 162146’dır (162146 = 19×8534). Tablo 24, tekrarlar olmadan Kuran’da belirtilen tüm sayıları listelemektedir.

Kuran’da sadece bir kez geçen sayılar şunlardır: 11, 19, 20, 50, 60, 80, 99, 300, 2000, 3000, 5000, 50000 ve 100000.

Kuran’da, tekrarlarla birlikte geçen tüm sayılar 285 kez geçer ve bu sayı 19’un bir katıdır; 285 = 19×15.

Sure ve Ayetlerin Numaraları

Kuran’ın sure ve ayetlerinin numaralandırma sistemi mükemmel bir şekilde korunmuştur. Sadece birkaç yetkisiz ve kolayca tespit edilebilen basımlar ilahi olarak korumalı standart sistemden sapmaktadır

 Tüm surelerin numaralarını, her bir suredeki ayetlerin sayısını, ayet numaralarının toplamını birbirine eklediğimizde, tüm Kuran için Genel Toplam 346199, 19x19x959 eder. Tablo 25 bu verilerin kısaltılmış bir sunumudur. Böylelikle, tek bir sure veya ayetteki en ufak bir değişiklik bu sistemi tahrip ederdi. Tablo 16’da gösterildiği gibi, eğer sadece 29 başlangıçlı sureyi ele alırsak, bu benzer veri yine 19’a bölünen bir Genel Toplam verir. Bunu, başlangıçsız sureler için olan verinin de aynı zamanda 19’a bölünmesi takip eder.

Tablo 24: Tüm Kuranî Sayılar

Tablo 25: Sure ve Ayet Numaralarının Matematiksel Kodlaması

Tablo 26, başlangıçsız 85 sureyle ilgili aynı verilerin kısaltılmış bir sunumudur.

Şimdi sure ve ayet numaralarını içeren başka bir mucizeler kümesine bakalım.

Sure numarasını, ardından bu suredeki ayet sayısını, ardından her bir ayetin numarasını ve son olarak ayet numaralarının toplamını yazın. Dolayısıyla Sure 1 adına, sure için 1, sonra ayet numaraları için 7, her bir ayet numarası için 1234567 ve son olarak ayet numaraları toplamı için 28 yazarsınız, yani 1 7 1234567 28. Sure 2 adına sayı şu şekilde olacaktır: 2 286 123456…286 41041. Aynısını tüm 114 sure için yapın ve ardından bu sayıları toplayın. Bu toplam, 759 basamaktan oluşur ve 19’un bir katıdır.

Tablo 26: 85 Başlangıçsız Surenin Matematiksel Kodlaması

 Son olarak, yukarıda yaptığınızın aynısını yapın (tüm sayıları sola yaslamaya devam edin), şu hariç; toplam ayet sayısı yerine her bir ayetin numarasını yazın. Örneğin, Sure 1 için olan sayı, yedi ayet numarasının (1234567), bu numaraların toplamı (28) ile birleştirilmiş halinden oluşur. Böylelikle, Sure 1 için birleştirilmiş sayı 1234567 28 olacaktır. Sure 114 için birleştirilmiş sayı 123456 21 olacaktır. Tablo 29 bu işlemi göstermektedir. Tüm bu sola yaslanmış sayıların toplamı 757 basamaktan oluşur ve hâlâ 19’un bir katıdır.

Tablo 27: Sure, Toplam Ayet Sayısı, Ayet Numaraları & Her bir Sure için Ayetlerin Toplamı

Tablo 28: Her bir surenin ayet sayısı

& ayet numaralarının toplamı, sola yaslamış olarak

Şimdi, bir suredeki ayetlerin toplam sayısını, ardından ayet numaralarının toplamını yazın ve tüm sayıları sola yaslayın. Örneğin, Sure 1’deki ayet sayısı 7’dir ve ayet numaralarının toplamı 28’dir. Böylelikle, Sure 1 için birleştirilmiş sayı 7 28, Sure 2 için 286 41041, Sure 3 için 200 20100 olacaktır; birleştirilmiş sayısı 6 21 olan Sure 114’e kadar böyle devam eder. Bu sayıların, Tablo 28’de gösterildiği gibi sola doğru yazıldığını unutmayın. Sonra bunları sağdan sola, her zamanki gibi toplayın. Bu sola yaslanmış sayıların toplamı 4,859,309,774 veya 19 x 255753146’dır.

Tablo 29: Ayet numaraları ve Ayet numaralarının Toplamı, sola yaslanmış olarak

İnsanüstü Sayısal Kombinasyonlar

Kuran’daki her bir ayetin numarasını yazalım, önüne de her bir sure için bu suredeki ayet sayısını yazalım. Böylelikle, yedi ayetten oluşan Sure 1, 7 1234567 sayısı ile temsil edilecektir. Burada yaptığımız şey, ayet sayılarını yan yana yazarak uzun sayılar oluşturmaktır. Sure 2’yi temsil eden sayıyı bulmak için bu suredeki ayet sayısı olan 286, ardından her bir ayetin numarasını yan yana yazılmış şekilde yazarsınız. Böylelikle, Sure 2’yi temsil eden sayı şu şekilde gözükür: 286 12345…284285286. İlk iki sureyi temsil eden iki sayı şunlardır:

7  1 2 3 4 5 6 7   &   286  1 2 3 4 5….284 285 286.

İlk iki sureyi temsil eden bir sayı oluşturmak için bu iki sayıyı bir araya getirirsek, şu sayıyı alırız:

7  1 2 3 4 5 6 7  286  1 2 3 4 5…..284 285 286.

Bu işlem, Kuran’daki her bir ayet yazılıncaya kadar devam ettirilir, böylece Kuran’daki her ayetin numarasını içine alan çok uzun bir sayı oluşur. Tüm Kuran’ı temsil eden sayı 19’un bir katıdır & 12692 basamaklıdır ki bu da 19’un bir katıdır.

Her bir suredeki toplam ayet sayısını surenin başına koymak yerine, onu her surenin sonuna koyalım. Böylelikle, Sure 1’i temsil eden sayı 7 1234567 yerine şu şekilde gözükür: 1234567 7. Sure 2’yi temsil eden sayı 286 12345……284285286 yerine şu şekilde gözükür: 12345…..284 285 286 286. İlk iki sureyi temsil eden sayılar şu şekilde gözükür:

1 2 3 4 5 6 7  7  &  1 2 3 4 5…..284 285 286  286.

İlk iki sureyi temsil eden bir sayı oluşturmak için bu iki sayıyı bir araya getirirsek, şu şekilde gözüken bir sayı elde ederiz:

1 2 3 4 5 6 7  7   1 2 3 4 5…..284 285 286  286.

Sure başına düşen ayetlerin toplam sayısını her bir surenin sonuna koyduğumuzdan, numaralı ayetlerin toplam sayısını (6324) da Kuran’ın sonuna koymak zorundayız. Bu nedenle, son sureyi temsil eden son sayıları (123456 6) Kuran’daki numaralı ayetlerin toplam sayısı takip eder.

1 2 3 4 5 6  6  &  6234  > > >  1 2 3 4 5 6  6   6234.

Tüm surelerin tüm ayetlerini bir araya getirdiğimiz zaman, 12696 basamaktan oluşan ve 19’un bir katı olan uzun bir sayı meydana gelir. 

Şimdi her surenin numarasını dâhil edelim.

Her suredeki her ayetin numarasını, ardından sure numarasını, ardından suredeki ayetlerin sayısını yazın. Böylelikle, Sure 1’i temsil eden sayı şu şekilde gözükür: 1234567 1 7. Sure 2’yi temsil eden sayı şu şekilde gözükür: 1 2 3 4 5……284 285 286 2 286. Son sureyi (No. 114) temsil eden sayı ise şu şekilde gözükür: 1 2 3 4 5 6 114 6. Tekrar, numaralı ayetlerin toplam sayısı (6234) en sona eklenir. Bu sayı, tüm Kuran’ı temsil eder, 19’un bir katıdır; şu şekilde gözükür:

Her suredeki toplam ayet sayısını sureden sonra koymak yerine, bunu surenin önüne koyalım. Böylelikle, Sure 1’i temsil eden sayı 1234567 1 7 yerine şu şekilde gözükür: 7 1234567 1 ve Sure 2’yi temsil eden sayı 12345…..284 285 286 2 286 yerine şu şekilde gözükür: 286 12345…. 284 285 286 2. Tüm Kuran’ı temsil eden bu çok uzun sayı 19’un bir katıdır.

Şimdi, her suredeki her ayetin numarasını, ardından her sure için ayet numaralarının toplamını yazalım. Sure 1, 7 ayetten oluşmaktadır ve ayet numaralarının toplamı 1 + 2 + 3 + 4 + 5 + 6 + 7 = 28’dir. Böylelikle, Sure 1’i temsil eden sayı şu şekilde gözükür: 1234567 28.

Sure 2 için ayet numaralarının toplamı 41041’dir (1 + 2 + 3 + … + 286). Böylelikle, Sure 2’yi temsil eden sayı şu şekilde gözükür: 12345…284 285 286 41041.

6 ayetten oluşan son sureyi temsil eden sayı şu şekilde gözükür: 123456 21 çünkü 1 + 2 + 3 + 4 + 5 + 6 = 21.

Tüm Kuran’ı temsil eden bütün sayı 12836 basamaktan oluşmaktadır ve 19’un bir katıdır. Şu şekilde gözükür. 

Dikkat çekici bir şekilde, eğer yukarıda gösterilen “Beşinci Sayıyı” alıp ayet numaraları ile ayet numaralarının toplamını tersine çevirirsek, yani ayet numaralarının toplamını alıp surenin başına koyarsak, ortaya çıkan uzun sayı hala 19’un bir katıdır.

Hatta geriden gelerek yazıldığında, yani son sureden başlayıp ilk sure ile son bulacak şekilde surelerin sırası tersine çevrildiğinde ve her bir surenin ayetlerinden sonra ayet sayılarının toplamı yerleştirildiğinde, sonuç hala 19’un bir katıdır.

Tüm Kuran için ayet numaralarının toplamını (333410), ardından numaralı ayetlerin toplam sayısını (6234), sonra sure sayısını (114) yazın. Her sure sonra kendi numarası ve ayetlerinin sayısı ile temsil edilir. Sure 1 ve 2’yi temsil eden sayılar 1 7 ve 2 286’dır. Kuran’ın tüm surelerini kapsayan tam sayı 474 basamaktan oluşur ve 19’un bir katıdır—şu şekilde gözükür.

Şimdi, “Sekizinci Sayıda” gösterildiği gibi, sure numarası ile onun ayet sayısını tersine çevirelim. Böylelikle, ilk iki sureyi temsil eden sayılar 1 7 & 2 286 yerine şu şekilde gözükür: 7 1 & 286 2. Tam sayı yine 474 basamaklıdır ve hala 19’un bir katıdır. Şu şekilde gözükür:

Eğer Sure 1 için ayet numaralarının toplamını (28), ardından Sure 2 için ayet numaralarının toplamını (41041) ve Kuran’ın sonuna kadar böyle devam ederek yazarsak ve ayet numaralarının Genel Toplamını (333410) en sona yerleştirirsek, sonuçta çıkan uzun sayı (Onuncu Sayı) 377 basamaktan oluşur ve 19’un bir katıdır.

Eğer Kuran’daki sure sayısını (114), ardından numaralı ayetlerin toplam sayısını (6234), ardından her surenin numarasını ve onların ayet numaralarının toplamını yazarsak, bu (612 basamaklı) son uzun sayı 19’un bir katıdır.

Herhangi biri, herhangi bir Kuranî parametrenin bu harika matematiksel kodla korunmadığını düşünebiliyorsa, o halde daha fazla parametreye bakalım.

Eğer sure sayısını (114), ardından numaralı ayetlerin toplam sayısını, ardından tüm Kuran’daki ayet numaralarının Genel Toplamını (333410), ardından her surenin numarası ile onun ayetlerini yazarsak, sonunda 19’un katı olan (12712 basamaklı) büyük bir sayı ile karşılaşırız.

Eğer her suredeki ayet sayılarını yan yana yazarsak, sonunda 235-basamaklı 19’un katı olan bir sayı ile karşılaşırız. Bunu yapmak için, Kuran’daki numaralı ayetlerin toplam sayısını (6234), ardından her suredeki ayet sayısını yazıp, sonra Kuran’daki numaralı ayetlerin toplam sayısı ile kapatın. En son uzun sayı şu şekilde gözükür:

Eğer Kuran’daki toplam numaralı ayet sayısını (6234), ardından sure sayısını (114), ardından her suredeki her ayetin numarasını yazıp sonra Kuran’daki toplam numaralı ayet sayısı ve sure sayısı ile kapatırsak, en son sayı 12479 basamaktan oluşur ve 19’un bir katıdır.

12774 basamaktan oluşan bir diğer uzun sayı, her suredeki her ayetin numarasını, ardından ayet sayısı eklenmiş her surenin numarasını yazarak oluşturulur. Sure 1, 7 ayetten oluşmaktadır ve toplam 1 + 7 = 8’dir. Bu nedenle, Sure 1’i temsil eden sayı şu şekilde gözükür: 1234567 8. Sure 2 ise 286 ayetten oluştuğundan Sure 2’yi temsil eden sayı şu şekilde gözükür: 12345…286 288. Bu, Kuran’daki her sure için yapılır. Birleştirilmiş son sayı 12774 basamaklıdır ve 19’un bir katıdır.

Daha özel özellikler Ek 2, 9,19, 24, 25, 26, 29 ve 37’de verilmiştir.

İsrailoğullarından Bir Şahit [46:10]

  Aşağıdaki alıntı, STUDIES IN JEWISH MYSTICISM’den (YAHUDİ MİSTİSİZMDE ÇALIŞMALAR) alınmıştır (Association for Jewish Studies, Cambridge, Mass., Joseph Dan & Frank Talmage, eds., Page 88, 1982). Bu alıntı, Dindar Haham Yahuda’nın çalışmasına atıf yapmaktadır (MS 12. Yüzyıl):

   Fransa’daki halk [Yahudiler], [sabah ibadetine] şu sözleri eklemeyi gelenek haline getirdiler: “ ’Ashrei temimei derekh [kutsananlar doğru yolu yürüyenlerdir] ve Kutsanmış bir hafızaya sahip olan bizim takva ehli Haham, onların tamamen ve düpedüz hatalı olduğunu yazdı. Bunların hepsi büyük sahteliktir çünkü [sabah ibadetinin bu bölümünde] Kutsal İsim sadece on dokuz kez anılır…. ve benzer biçimde ’Elohim kelimesini Ve-elleh shemut… pasajında on dokuz kez bulursunuz. Benzer şekilde, Israil’in “oğullar” diye on dokuz kez çağırıldığını görürsünüz ve daha birçok başka örnekler mevcuttur. Tüm bu on dokuz grupları karmaşık bir şekilde iç içe geçmelidir ve sekizden fazla ciltte yer alan birçok gizemler ve özel anlamlar içermektedir. Dahası, bu bölümde 152 (19×8) kelime vardır.

Teşekkür

İlgili Ayetler

Anahtar (El-Fatiha) [1:1] ;En Lütufkâr, En Merhametli olan Tanrı’nın adıyla..

Birinci madde, basit bir matematiksel modelin sayısal dağılım gereksinimlerini karşılayabilir. Ancak buna daima edebi kalite pahasına muvaffak olunur. Edebi tarzın ve Kuran boyunca bireysel harflerin iç içe geçmeli matematiksel dağılımının (Ek 1) eş zamanlı kontrolü, Kuran’ın ezberlenmesinin, anlaşılmasının ve zevk alınmasının kolaylaştırılması gerçeğiyle gün gibi ortadadır. İnsan yapımı bir kitaptan farklı olarak, Kuran’ı sonsuz kez ve tekrar tekrar okumak zevklidir.

Bu Ekin başlığı, 54’üncü surenin 54:7, 54:22, 54:32 ve 54:40. ayetlerinde tekrarlanmaktadır. Anlaşıldığı üzere, Kuran’ın Arapça metni, sonraki doğru ifadeyi yahut sonraki ayeti okuyucuya veya ezberleyene hatırlatacak şekilde oluşturulmuştur. Bizi yaratmış olan Tanrı’dır ve edebi materyalleri hafızamıza sabitlemenin en etkili yolunu O bilir. Yazılı kitapların az bulunduğu bir devirde Kuran’ın ezberlenmesi, orijinal metnin nesilden nesile korunmasında hayati bir rol oynamıştır.

Kuran’ı ezberleyen kişiye, farkında bile olmadan, Kuran kelimelerinin seslerini telaffuz ederken iç içe geçmeli bir edebi sistem tarafından ilahi olarak yardım edilir. Kuran’daki hemen her ayette “Bellek Çanları” diye adlandırdığım şey mevcuttur. Bunların fonksiyonu, okuyucuya bir sonra gelecek şeyi hatırlatmaktır. Bu sistem çok geniştir, ben sadece iki tane açıklayıcı örnek vereceğim: 1) 2’inci surenin 2:127, 2:128 ve 1:1. Ayetlerinin her biri, Tanrı’nın iki farklı ismiyle biter. Bu isim çiftleri sırasıyla şunlardır: “El-Semî’ El-‘Âlîm (İşiten, Her Şeyi Bilen)”, “El-Tevvâb El-Rahîm (Günahın Bedelinden Kurtaran, En Merhametli Olan)” ve “El-‘Azîz El-Hakîm (Kudretli, En Bilge Olan)”. Eğer bu sıradan bir kitap olsaydı, biri bu altı ismi kolayca yanlış eşleştirebilirdi. Fakat Kuran’da böyle bir şey söz konusu değildir. Bu çiftlerin her biri, aynı ayette, öncesinde bize doğru isim çiftini hatırlatan bir “Bellek Çanı” ile gelmiştir. Nitekim 127. Ayet, İbrahim ve İsmail’in Kâbe’nin temellerini yükseltmesinden bahseder. Ayet “El-Semî’ El-‘Âlîm” isimleriyle biter. Buradaki belirgin sesler “S,” “M” ve “ ‘Ayn”dır. Bu üç harf “İsmail” kelimesinde belirgindir. Edebi niteliğini geliştirirken, bu kelimenin cümle içinde dikkat çekici bir şekilde geciktirildiğini görüyoruz. Böylece, ayetin şöyle devam ettiğini görüyoruz: “İbrahim Kâbe’nin temellerini yükseltirken, İsmail’le birlikte…” Normalde insan bir yazar şöyle derdi, “İbrahim ve İsmail Kâbe’nin temellerini yükseltirken…” Fakat “İsmail”deki sesleri ertelemek, onları cümlenin sonuna yaklaştırır ve böylelikle bize Tanrı’nın bu suredeki doğru isimlerinin “El-Semî’ El-‘Âlîm” olduğunu hatırlatır.    128’inci ayetteki belirgin kelime olan “Tubb,” “El-Tevvâb El-Rahîm” kelimelerinden hemen önce gelir. “Tubb” kelimesi böylelikle bellek çanı olarak hizmet görür. 2:129’un sonundaki Tanrı’nın isimleri “Azîz, Hakîm”dir. Buradaki belirgin sesler “Z” ve “K”dir. Belli ki bu ayetteki bellek çanı olan kelime “Yuzekkihîm”dir. 2) Bir diğer güzel örnek 3:176, 3:177 & 3:178’de bulunur. Burada, inkârcılar için olan azap sırasıyla “ ‘Azîm (Korkunç),” “Elîm (Acı Veren)” ve “Muhîn (Küçük Düşürücü)” olarak tanımlanmaktadır. İnsan yapımı bir kitapta, ezber yapan biri bu üç tanımı kolaylıkla karıştırabilirdi. Fakat bu sıfatların her birinin, öncesinde böyle bir karışıklığı engelleyen güçlü bellek çanlarıyla geldiğini görüyoruz. 176’ıncı ayetteki “ ‘Azîm” kelimesi, öncesinde şeddeli “Z” harfi ile karakterize olan “Huzzun” kelimesiyle gelmiştir. Bu, ayetin sonundaki özel sıfatı bize hatırlatma görevi görür. Bellek çanı olarak hizmet etmesi için “İman” kelimesindeki ses, 177’inci ayetteki “Alîm” kelimesinden önce gelmektedir ve 3:178 ’deki “Muhîn” kelimesinden önce bu ayet boyunca bol miktarda “M” ve “H” gelir.

İlgili Ayetler

Ay (El-Kamer) [54:17] ;Biz Kuran’ı öğrenilsin diye kolaylaştırdık. Var mı aranızda öğrenmek isteyen? .

Ay (El-Kamer) [54:22] ;Biz Kuran’ı öğrenilsin diye kolaylaştırdık. Var mı aranızda öğrenmek isteyen? .

Ay (El-Kamer) [54:32] ;Biz Kuran’ı öğrenilsin diye kolaylaştırdık. Var mı aranızda öğrenmek isteyen? .

Ay (El-Kamer) [54:40] ;Biz Kuran’ı öğrenilsin diye kolaylaştırdık. Var mı aranızda öğrenmek isteyen? .

Arapça, özellikle de yasaların hassas ifadeleri söz konusu olduğunda dünyadaki en etkili dildir. Kuran bir Yasa Kitabı olduğundan, bu tür yasaların açıkça belirtilmesi çok önemliydi. Bu amaç için en uygun dilin Arapça olması, Tanrı’nın, Son Ahit’i için Arapçayı seçmesinin bariz nedenidir. Arapça, verimlilik ve kesinlik bakımından benzersizdir. Örneğin İngilizcedeki “they (onlar)” kelimesi, size “onlar”ın erkek mi yoksa dişi mi olduğunu söylemez. Arapçada erkekler için bir tane “onlar” vardır; “HUM” ve bir tane “onlar” da dişiler için vardır; “HUNNA.” Hatta iki erkek için bile bir tane “onlar” vardır; “HUMA” ve iki dişi için de bir tane “onlar” vardır; “HATAN” Bu özellik dünyadaki başka hiçbir dilde mevcut değildir. Örneğin ben, Arapça dilinin bu verimliliğini 2:228’i tercüme ederken takdir ettim. Bu ayet, boşanan kadın hamile olduğunu fark ederse ve kocası da uzlaşmak isterse, kadının kocasından boşanmak için kendi arzularından vazgeçmesini tembih eder—çocuğun refahı önceliklidir. Arap dilinin verimliliği, bu yasanın belirtilmesinde son derece yardımcı oldu.  Başka herhangi bir dil, kimin arzularının yerine getirilmesi gerektiğini ifade etmeyi neredeyse imkânsız hale getirirdi, en azından 2:228’de gördüğümüz gibi birkaç kelimeyle değil.

  Örneğin 28:23’teki “Kaleta” kelimesi İngilizceye dört kelime olarak çevrilir: “the two women said (iki kadın dedi ki).” İşte Arap dilinin verimliliği böyledir.

  Arapçanın seçilmesinin bir başka olası nedeni de “He (erkekler için O)” ve “She (dişiler için O)” kelimelerinin illa doğal cinsiyet anlamına gelmediği gerçeğidir. Nitekim Tanrı’ya “He” olarak atıfta bulunulduğunda, bu hiçbir şekilde cinsiyet anlamına gelmez. Tanrı yüceltilsin; O ne erkektir, ne de dişidir. İngilizcede “He”nin Tanrı için kullanımının, örneğin yanlış bir Tanrı imajının oluşmasında payı vardır. Buna, Tanrı’ya atıfta bulunurken “Baba” gibi böylesi tahrif edilmiş ifadeler yardımcı olmadı. Kuran’da hiçbir zaman Tanrı’ya böyle bir atıf bulamazsınız.

İlgili Ayetler

Düve (El-Bakara) [2:228] ;Boşanan kadınlar (başka bir erkekle evlenmeden önce) üç regl dönemi beklesinler. Eğer Tanrı’ya ve Son Gün’e iman ediyorlarsa Tanrı’nın rahimlerinde yarattığını gizlemeleri onlar için helal değildir. (Gebelik durumunda) kocanın arzuları eşinin arzularının yerini alır, eğer kadınla tekrar evlenmek istiyorsa. Kadınların eşit derecede hakları olduğu kadar yükümlülükleri de vardır. Buna mukabil, (gebelik durumunda) erkeğin arzuları üstün gelir. Tanrı Kudretlidir, En Bilge Olandır. .

İsrailoğulları (Benî İsrail) [17:45] ;Kuran okuduğun zaman seninle Ahirete iman etmeyenlerin arasına görünmez bir engel koyarız. .

Mağara (El-Kehf) [18:57] ;Kendilerine Rablerinin kanıtları hatırlatıldıktan sonra, ne yaptıklarının farkında olmayarak onları göz ardı edenlerden daha fena kimlerdir. Sonuç olarak, onu (Kuran’ı) anlamalarını engellemek için kalpleri üzerine örtüler yerleştiririz ve kulaklarına da sağırlık. Böylece, onlara rehberlik etmek için ne yaptığının bir önemi kalmaz, onlara asla ama asla rehberlik edilemez. .

Tarih (El-Kasas) [28:23] ;Midyan suyuna ulaştığında, orada hayvanlarını sulayan bir insan kalabalığı buldu ve yan tarafta iki kadının beklediğini fark etti. Dedi ki “İhtiyacınız olan nedir?” Dediler ki “Kalabalık dağılıncaya kadar hayvanlarımızı sulayamıyoruz ve babamız yaşlı bir adam.”.

 Detaylandırılmış (Fussilet) [41:44] ;Eğer onu Arapça olmayan bir Kuran yapsaydık, “O neden bu dilde indi?” derlerdi. İster Arapça olsun ister Arapça olmasın, de ki, “O, iman eden kimseler için bir rehber ve şifadır. İnkâr edenlere gelince, onlar ona sağır ve kör olacaklardır, sanki kendilerine çok uzaklardan sesleniliyormuş gibi.” .

Kaçınılmaz Olan (El-Vakıa) [56:79] ;Samimilerden başka hiç kimse onu kavrayamaz..

   Cennet ve Cehennemin gerçekte neye benzediği, kavrayışımızın çok ötesindedir. Bu yüzden alegoriye ihtiyaç vardır.

   Birisi, örneğin çikolatayı hiç tatmamış bir kişiye çikolatanın tadını nasıl tanımlayabilir? Alegori kullanılmak zorundadır. Kişi, çikolatanın tadının neye benzediğini bilmek için onu gerçekten tatmayı beklemek zorundadır.  Çikolatanın tadını tarif etmek için hangi alegoriyi kullanırsak kullanalım asla gerçeğine yaklaşamaz.

   Âdem ve Havva masumiyet günleri süresince oraya yerleştirildiklerinden beri Cennet zaten mevcuttur (2:35). 55’inci sureden öğreniyoruz ki, iki tane “Üst Cennet”—biri insanlar için, biri cinler için—ve iki tane “Alt Cennet”—biri insanlar için, biri cinler için—vardır (daha fazla detay için Ek 11′]’e bakınız).

   Cehennem henüz yaratılmamıştır. Yargı Günü’nde yaratılacaktır (69:17 & 89:23). Daha fazla detay Ek 11’de verilmiştir.

   Alegorik olarak, Üst Cennette her tür meyve bulunurken (55:52), Alt Cennetteki meyve çeşitliliği sınırlıdır (55:68).

   Yine de, Alt Cennet bile paçayı Cehennemden kurtarıp sonunda Alt Cennete girecek kadar şanslı olanlar için inanılmaz derecede harika bir ödüldür (3:185)—Alt Cennete gitmek büyük bir zaferdir. 40’ıncı yaş günlerine ulaşmadan bu hayattan ayrılan ve yeteri kadar ruhlarını geliştirmemiş insanlar Alt Cennete gideceklerdir (46:15, Ek 11 & 32). Üst Cennet ise iman edip doğru bir hayat sürenler ve ruhlarını yeteri kadar geliştirenler için ayrılmıştır.

İlgili Ayetler

Düve (El-Bakara) [2:24] ;Eğer bunu yapamazsanız—ve bunu asla yapamazsınız—o halde yakıtı insanlar ve taşlar olan Cehennem Ateşinden sakının; o, inkârcıları bekliyor..

Düve (El-Bakara) [2:25] ;İman edip doğru bir hayat sürenlere, akan nehirleri olan bahçelere sahip olacaklarını müjdele. Oradaki ürünlerden bir rızık sunulduğunda, “Bize daha önce sunulmuş olan da buydu” diyecekler. Böylelikle kendilerine alegorik tarifler verilmektedir. Orada tertemiz eşlere sahip olacaklar ve orada sonsuza dek kalacaklar. .

Düve (El-Bakara) [2:26] ;Tanrı minik sivrisinekten ve daha büyüğünden herhangi bir alegori zikretmekten çekinmez. İman edenlere gelince, onlar bunun Rablerinden bir gerçek olduğunu bilirler. İnkâr edenlere gelince, onlar da “Tanrı böyle bir alegori ile ne demek istedi ki?” derler. O, bununla birçoğunu saptırır ve birçoğuna rehberlik eder. Ancak O bununla asla kötülerden başkasını saptırmaz, .

  Kuran’ın müthiş matematiksel koduyla desteklenmiş olarak, evrenimizin yedi evrenin en küçüğü ve en içteki olduğu bize öğretilmektedir (41:12, 55:33, 67:5 & 72:8-12). Aynı zamanda bilimsel gelişmelerimiz de gösterdi ki Samanyolu galaksimiz 100.000 ışık yılı çapındadır ve evrenimiz bir milyar böyle galaksi ve bir milyar trilyon yıldız, artı sayısız desilyonlarca göksel cismi içerisinde barındırmaktadır. Evrenimizin 20.000.000.000 ışık yılını aşan mesafeleri kapsadığı tahmin edilmektedir.

Yıldızları Sayın!

  Eğer yıldızların yalnızca bir kentilyonunu [1.000.000.000.000.000.000] alıp, onları saniyede bir tane olmak üzere gece gündüz [0’dan kentilyona doğru] öylece sayarsak 32 milyar yılımızı alacaktır (evrenimizin yaşından daha fazla). Bu onları sadece “saymanın” alacağı vakittir; fakat Tanrı onları “yarattı.” İşte böyledir Tanrı’nın büyüklüğü.

  Eğer bir uzay macerasına çıktığımızı hayal edersek evrenimizin genişliğini takdir edebiliriz. Işık hızında Güneş’e doğru Dünya gezegenini terk ettiğimizde, Güneş’e 93.000.000 mil ve 8 dakika sonra ulaşırız. Galaksimizden çıkmamız ise ışık hızında 50.000 yıldan fazla zaman alacaktır. Dünya gezegenimiz Samanyolu’nun dış sınırından görünmez durumdadır. En güçlü teleskop bile minik “Dünyamızı” tespit edemez.

  Komşu galaksimize ulaşmak için ışık hızıyla 2.000.000 yıldan fazla zaman harcamak zorundayız. Evrenimizin dış sınırına ulaşmak için ışık hızında en az 10.000.000.000 yıl harcanmalıdır. Evrenimizin dış sınırından Samanyolu bile büyük bir odadaki bir toz lekesi gibidir.

  İkinci evren bizim evrenimizi çevrelemektedir. Üçüncü evren ikincisinden daha geniştir ve bu böyle devam eder. Daha doğrusu, evrenimiz, altıncı evrenle çevrili olan yedinci evren olarak görülmelidir, ki o da beşinci evrenle çevrilidir ve bu böyle devam eder. En dıştaki ilk evrenin genişliğini hayal edebiliyor musunuz? İlk evrenin çapını tanımlayacak bir sayı yoktur. Bu akıl almaz genişlik “Tanrı’nın avucunun içindedir.” En dıştaki evrenin dış sınırından Dünya gezegeni nerededir? Ne kadar kayda değerdir? Dünya denilen sonsuz küçüklükteki zerrede İsa, Meryem, Muhammed gibi ufacık canlılar yaşadı. Buna rağmen bazı insanlar bu güçsüz insanları tanrılaştırdı!

  Tanrı’nın büyüklüğü, sadece O’nun yedi evreni elinde tuttuğu gerçeği ile değil, aynı zamanda bu büyük evrenin her yerindeki tüm atomları, hatta atom altı bileşenleri tamamen kontrol ettiği gerçeği ile de temsil edilir (6:59, 10:61 & 34:3).

İlgili Ayetler

Çiftlik Hayvanları (El-En’am) [6:59] ;O’nun yanındadır tüm sırların anahtarları; onları O’ndan başka hiç kimse bilmez. O, karada ve denizde olan her şeyi bilir. O’nun bilgisi dışında bir yaprak dahi düşmez. Ne toprağın derinliklerindeki bir dane, ne de yaş veya kuru hiçbir şey yoktur ki, esaslı bir kayıtta kaydedilmiş olmasın. .

Yunus (Yunus) [10:61] ;Siz yaparken biz şahit olmadan ne herhangi bir duruma girersiniz, ne bir Kuran okursunuz, ne de herhangi bir şey yaparsınız. Göklerde olsun yahut yerde olsun bir atom ağırlığı bile Rabbinizin kontrolü dışında değildir. Bir atomdan daha küçük ya da daha büyük hiçbir şey yoktur ki, esaslı bir kayıtta kayıtlı olmasın..

Saba (Saba’) [34:3] ;İnkâr edenler, “Saat hiçbir zaman gerçekleşmeyecek!” dediler. De ki, “Kesinlikle—Rabbime ant olsun ki—o size mutlaka gelecektir. O, geleceği Bilendir. Göklerde olsun yerde olsun bir atom ağırlığı bile O’ndan gizli değildir. Hatta ondan bile daha küçük veya daha büyük olsun (gizli değildir). Hepsi esaslı bir kayıttadır.” .

Yığınlar (El-Zümer) [39:67] ;Onlar Tanrı’nın büyüklüğünü asla idrak edemezler. Diriliş Günü’nde tüm yeryüzü O’nun avucundadır. Aslında, evrenler O’nun sağ elinde dürülmüştür. O’na yücelik olsun. O, herhangi bir ortağa ihtiyaç duymanın çok üstündedir..

   Her şey birkaç milyar yıl önce “Göksel Toplum’da bir kavganın yükselmesiyle” başladı (38:69). Yüksek rütbeli mahlûklardan biri olan Şeytan, Tanrı-vergisi güçlerinin kendisini Tanrı’nın yanında bir tanrı olmaya yeterli kıldığı şeklinde kibirli düşüncelere kapıldı. Böylelikle Tanrı’nın mutlak otoritesine meydan okumuş oldu. Şeytan’ın iddiası sadece küfür değildi, yanlıştı da—sadece Tanrı, yani başka hiç kimse değil, bir tanrı olma niteliğine ve yeteneğine sahiptir. Şeytan’ın küfrü sonucunda, Göksel Toplum’da bir bölünme meydana geldi ve Tanrı’nın krallığının bütün unsurları dört kategoride sınıflandırıldı:

1. Melekler: Tanrı’nın mutlak otoritesine sarılan yaratıklar.

2. Hayvanlar: Önce isyan eden fakat sonra Tanrı’nın tövbe davetini kabul eden yaratıklar.

3. Cinler: Şeytan’la aynı fikirde olan yaratıklar; onda bir “tanrı” olma yeteneği var.

4. İnsanlar: Bir karara varmayan yaratıklar; onlar Tanrı’nın mutlak otoritesinden yana sağlam bir duruş sergileme konusunda başarısız oldular.

En Merhametli Olan

  Melekler, Tanrı’nın mutlak otoritesine sarılmayan yaratıkların sürgün edilmesini bekliyorlardı (2:30). Fakat Tanrı En Merhametli olandır; O, suçumuzu kınamamız için bir şans vermeye karar verdi ve melekleri onların bilmediklerini bildiğinden haberdar etti (2:30). Tanrı, bazı yaratıkların günahın bedelinden kurtarılmak için bir şansı hak ettiklerini biliyordu.

  Eğer bir uçağı uçurabilme yeteneğinizin olduğunu iddia ediyorsanız, iddianızı test etmenin en iyi yolu size bir uçak vermek ve onu uçurmanızı istemektir. Bu tam olarak Tanrı’nın Şeytan’ın iddiasına cevaben yapmaya karar verdiği şeydi. Tanrı yedi büyük evren yarattı, sonra meleklere Şeytan’ı “Dünya” adı verilen minik zerre üzerinde bir tanrı olarak atadığını söyledi (2:30). Şeytanın geçici bir “tanrı” olarak atanmasıyla ilgili Kuranî açıklamalar (36:60) önceki kutsal yazıları doğrulamaktadır.

  Tanrı’nın planı ölümü yaratmayı gerektiriyordu (67:1 – 67:2), sonrasında ise cinleri ve insanları bu dünyaya getirmeyi. Böylece onlar herhangi bir ön yargı olmaksızın yeniden başlarlar ve Tanrı’nın mutlak otoritesine yahut Şeytan’ın çok tanrılı teorisine sarılmak için tam özgürlük kullanırlar. Bu kritik kararı vermek için her insan, Tanrı’dan, O’nun mutlak otoritesini savunan bir mesaj ve aynı zamanda Şeytan’dan onun çok tanrılı ilkelerine itici bir mesaj alır.

  Bize avantajlı bir başlangıç vermek için, En Merhametli Olan, bizi dünyaya göndermeden evvel tüm insanları huzurunda topladı ve biz de yalnızca O’nun Sahibimiz ve Efendimiz olduğuna şahitlik ettik (7:172). Bu sayede, Tanrı’nın mutlak otoritesine sarılmak her insanın ayrılmaz bir parçası olan doğal bir içgüdüdür.

  İsyancılar öldürüldükten sonra, insanların ve cinlerin ruhları özel bir depoya yerleştirildi. Daha sonra Tanrı, test dönemi boyunca insanlara ve cinlere ev sahipliği yapması için uygun bedenler yarattı. İlk cin bedeni ateşten yaratıldı ve Şeytan bu bedene atandı (15:27). İlk insan bedeni ise dünyevi bir materyalden, balçıktan yaratıldı (15:26) ve Tanrı ilk insan ruhunu bu bedene atadı. İlahi plan, meleklerin yeryüzünde insanlara hizmet etmesini gerektiriyordu—onları korumak, onlar için rüzgârı ve yağmuru sürmek, rızıkları dağıtmak vs. Bu gerçek, Kuran’da alegorik olarak anlatılır: “Rabbiniz meleklere dedi ki ‘Âdem’in önünde secdeye kapanın!’ ” Şeytan elbette insan türüne hizmet etmekle herhangi bir ilgisi olmasını reddetti (2:34, 7:11, 17:61, 18:50, 20:116).

  Âdem’in bedeni dünya üzerinde kalırken, gerçek kişi, ruh, en dıştaki evrende yer alan Cennete kabul edildi. Tanrı Âdem’e yasak ağacın temsil ettiği bazı buyruklar verdi ve Şeytan kendi şeytanî mesajlarını iletmek için Âdem’in yoldaşı olarak atandı. Gerisi tarihtir. 

  Ne zaman bir insan doğsa, bu yeni bebeğe ruhlar deposundan insan olan bir kişi atanır. Tanrı, ruhları Kendi bilgisine uygun bir şekilde atar (28:68). Her ruh belirli bir bedene atanmayı ve belirli koşullar altında yaşamayı hak eder. Hangi ruhların iyi, hangi ruhların kötü olduğunu yalnızca Tanrı bilir. Çocuklarımız evlerimize Tanrı’nın planına göre atanır.

  Şeytan’ın bakış açısını temsil etmesi için, o yeni insana aynı zamanda bağımsız bir cin ruhu da atanır. Herhangi bir cinin fiziksel bedeni ebeveyn cinler tarafından üretilirken, cin ruhu bağımsız bir bireydendir. Cinler Şeytan’ın soyundan gelen kimselerdir (7:27, 18:50). Atanmış olan cin, insanoğlu ile birlikte doğumdan ölüme kadar kalır ve Yargı Günü’nde ana tanık olarak hizmet eder (50:23). Her ikisi de tek bir bakış açısına ikna oluncaya dek kafalarımızın içinde insan ruhu ile cin ruhu arasında sürekli bir tartışma yaşanır.

İlk Günah

  Yaygın inanışın aksine, “İlk Günah” Âdem’in yasak ağaçtan yediğinde Tanrı’nın yasasını çiğnemesi değildi. İlk Günah, Büyük Kavga sırasında bizim Tanrı’nın mutlak otoritesine sarılmakta başarısız olmamızdı. Eğer insan olan kişi, kendi cin yoldaşını bu ilk günahı kınamaya ve Tanrı’nın mutlak otoritesine sarılmaya ikna ederse, her iki yaratık da Yargı Günü’nde günahın bedelinden Tanrı’nın ebedi krallığına kurtarılırlar. Fakat eğer cin yoldaşı, insanoğlunu Şeytan’ın putperest görüşlerine sarılmaya ikna ederse, bu takdirde her iki yaratık da sonsuza dek Tanrı’nın krallığından sürgün edilir.

  Şeytan ve temsilcileri, kendi bakış açısını yaymak için Muhammed, İsa, Meryem ve azizler gibi güçsüz yaratıkların putlaştırılmasını savunurlar. Çoktanrılı eğilimlerimiz nedeniyle burada olduğumuzdan, çoğumuz Şeytan için kolay avız.

  Şeytan’ın bir “tanrı” olarak beceriksizliği, hâkimiyeti boyunca var olan kaos, hastalık, kazalar, sefalet ve savaşın yaygınlığı ile zaten kanıtlanmıştır (36:66). Öte yandan Şeytan’ı kınayan, Tanrı’nın mutlak otoritesine sarılan, İsa ve Muhammed gibi güçsüz ve ölü mahlûkları putlaştırmaktan sakınan insanlar, Tanrı’nın korumasına geri döndürülürler—onlar bu dünyada ve sonsuza dek mükemmel bir hayatın tadını çıkarırlar.

  Bu dünyadaki yaşamımız, çok tanrılı fikirlerimizi açığa çıkarmak için tasarlanmış bir dizi test olduğundan, puta tapmak bağışlanmayan tek suçtur (4:48, 4:116). Dünya, ya Tanrı’nın mutlak otoritesine yahut Şeytan’ın putperest görüşlerine sarılma kararımızı açıkça göstermek için ilahi olarak tasarlanmıştır (67:1 – 67:2). Gündüz ve gece, Şafak Namazını yerine getirerek ve en sıcak ile en uzun günlerde oruç tutarak Tanrı’nın yasalarına sarılma istekliliğimizi test etmek için sürekli olarak değişir. Sadece Tanrı’nın mutlak otoritesi hakkında tamamen kesin olanlar günahın bedelinden kurtarılırlar (26:89).

İlgili Ayetler

S (Saad) [38:69] ;“Daha önce, Yüce Toplum’daki kavga hakkında hiçbir bilgim yoktu. .

Saltanat (El-Mülk) [67:1] ;En yücedir, tüm saltanatı elinde bulunduran ve O, Her Şeye Gücü Yetendir..

Saltanat (El-Mülk) [67:2] ;Aranızdan kimin daha iyisini yapacağını ayırt etmek amacıyla ölümü ve hayatı yaratmış Olan. O Kudretlidir, Bağışlayıcıdır. .

Günahlarımızın bağışlanması veya arzularımızın yerine getirilmesi için Tanrı’dan başka herhangi birinin bizim yararımıza şefaat edebileceğine inanmak, Tanrı’ya ortaklar oluşturmaktır. Bu putperestliktir. Kuran şunu ilan eder, “Tüm şefaat Tanrı’ya aittir” (39:44) ve “Yargı Günü’nde hiçbir şefaat olmayacaktır” (2:254).

   Şefaat efsanesi, milyonlarca insanı puta tapma tuzağına düşürdüğü için Şeytan’ın en etkili hilelerinden biridir. Milyonlarca Hristiyan, İsa’nın kendileri için Tanrı katında şefaat edeceğine inanır ve milyonlarca Müslüman, Muhammed’in kendileri yararına şefaat edeceğine inanır. Sonuç olarak, bu insanlar Muhammed’i ve İsa’yı putlaştırırlar.

   Şefaat konsepti tamamen mantıksızdır. Muhammed’in şefaatine inananlar, örneğin, O’nun Tanrı’dan onları bağışlamasını ve onları Cennete kabul etmesini isteyeceğini iddia ederler. Onlar, Yargı Günü’ndeki Muhammed’i, şefaati için adaylar seçerken hayal ediyorlar. Eğer şefaate inananlara, “Muhammed şefaatini hak edenleri nasıl tanıyacak?” diye sorsanız, size “Ona Tanrı söyleyecek!” derler. Bu konsepte göre, bir kişi Muhammed’e gidecek ve ondan şefaatini talep edecek. Ardından Muhammed Tanrı’ya bu kişinin şefaatini hak edip etmediğini soracak. Tanrı Muhammed’e o kişinin Cennete gitmeyi hak ettiğini bildirecek. Muhammed daha sonra tekrar Tanrı’ya dönecek ve o insanın Cennete gitmeyi hak ettiğini söyleyecek! Küfür ortadadır; şefaate inananlar, Tanrı’yı putları Muhammed’in sekreteri yaparlar. Tanrı yüceltilsin.

   Kuran en isabetli kitap olduğundan, Cennetteki herkesin sevdikleri yararına şefaat edeceğini kabul eder: “Lütfen Tanrım, annemi Cennete kabul et.” Bu şefaat, o kişinin annesinin Cennete gitmeyi hak etmesi durumunda işe yarayacaktır (2:255, 20:109, 21:28). Dolayısıyla, bu şekilde gerçekleşse bile şefaat tamamen yararsızdır.

   Kuran’dan öğreniyoruz ki, Tanrı’nın sevgili kulu İbrahim, babası yararına şefaat edemedi (9:114). Nuh, oğlu yararına şefaat edemedi (11:46). Muhammed, amcası (111:1-3) veya akrabaları (9:80) yararına şefaat edemedi. Herhangi birine, bir peygamberin veya bir azizin bütünüyle yabancı olduğu biri yararına şefaat edeceğini düşündüren nedir?! Bakınız: 2:48, 2:123; 6:51, 6:70, 6:94; 7:53; 10:3; 19:87; 26:100; 30:13; 32:4; 36:23; 39:44; 40:18; 43:86; 53:26 & 74:48. Muhammed’in şefaati 25:30’dadır.

Yaygın efsanelerden biri, Muhammed’in İslam’ın kurucusu olduğudur. Yalnızca Tanrı’ya tam teslimiyet olan İslam, Âdem zamanından beri Tanrı tarafından tanınan tek din olmasına rağmen (3:19, 3:85), Kuran’da İbrahim’in “İslam” (Teslimiyet) sözcüğünün ilk kullanıcısı ve bizi “Müslümanlar” yani Teslim Olanlar olarak adlandıran kişi olduğu haber verilmektedir (22:78). İbrahim’in örnek niteliğindeki teslimiyeti, bunun Tanrı’nın emri olduğunu düşündüğünde tek oğlu İsmail’i kurban etmeye yönelik ünlü istekliliğiyle kanıtlanır. Anlaşıldığı üzere, böyle bir emir aslında Şeytan’dan geliyordu.

Tanrı Hiçbir Zaman İbrahim’e Oğlunu Kurban Etmesini Emretmedi

  Tanrı, En Merhametli Olan’dır. Kendi yasasını asla ihlal etmez (7:28). En Merhametli Olan’ın İbrahim’e oğlunu öldürmesini emrettiğine inanan birinin, Tanrı’nın Cennetine girmesi mümkün değildir. Tanrı hakkında böylesi şeytanî bir düşünce, ağır şekilde küfürdür. Kuran’ın hiçbir yerinde, Tanrı’nın İbrahim’e oğlunu öldürmesini emrettiğini görmüyoruz. Tam tersine Tanrı, İbrahim’i ve İsmail’i Şeytan’ın komplosundan kurtarmak için müdahale etti (37:107) ve İbrahim’e dedi ki: “Sen rüyaya inandın” (37:105). Şüphesiz o, Şeytan’ın esinlediği bir rüyaydı. Tanrı’nın değiştirilemez yasası şudur: “Tanrı günahı asla savunmaz” (7:28).

Millet-i İbrahim

  İslam, Kuran boyunca “Millet-i İbrahim” (İbrahim’in Dini) olarak adlandırılır (2:130, 2:135; 3:95; 4:125; 6:161; 12:37 – 12:38; 16:123; 21:73; 22:78). Dahası, Kuran bize Muhammed’in İbrahim’in bir takipçisi olduğu bilgisini verir (16:123).

  İbrahim’in İslam’ın ilk elçisi olduğu gerçeğinin genel olarak farkında olunmamasından dolayı, birçok sözde Müslüman Tanrı’ya meydan okur: “Eğer Kuran, (Tanrı tarafından ileri sürüldüğü gibi) eksiksiz ve tamamen detaylı ise, her bir iletişim duasının (Namazın) Rekâtlarının (ünitelerinin) sayısını nereden bulabiliriz?” Kuran’dan, İslam’ın (Teslimiyet’in) tüm dini uygulamalarının Kuran’ın vahyinden önce zaten kurulmuş olduğunu öğreniyoruz (8:35, 9:54, 16:123, 21:73, 22:27, 28:27). 16:123 ayeti, İslam’daki tüm dini uygulamaların Muhammed doğduğunda bozulmamış olduğunun direkt kanıtıdır. Muhammed, “İbrahim’in dinini takip etmekle” emrolundu. Eğer ben sizden renkli bir TV almanızı istesem, sizin renkli TV’nin ne olduğunu bildiğiniz varsayılır. Benzer şekilde, Tanrı Muhammed’e İbrahim’in uygulamalarını takip etmesini emrettiğinde (16:123), bu tür uygulamalar çok iyi biliniyor olmalıdır.

  İbrahim’e verilen İslamî uygulamaların ilahi olarak korunduğunun bir başka kanıtı, bu tür uygulamaların “Evrensel Kabulü”dür. Günlük beş vakit namazın Rekât sayısı ile alakalı hiçbir anlaşmazlık yoktur. Bu, Namazın ilahi olarak korunduğunu ispatlar. Kuran’ın matematiksel kodu, günlük 5 vakit namazın Rekât sayısının sırasıyla 2, 4, 4, 3 ve 4 olduğunu doğrular. 24434 sayısı 19’un katıdır.

  Kuran sadece bozulmuş olan uygulamalarla ilgilenir. Örneğin, bozulmuş abdest 5:6 ayetinde kendi orijinal dört basamağına geri getirilir. İletişim duaları (Namaz) sırasındaki ses tonu bozulmuştu—çoğu Müslüman sessiz namaz kılar. Bu, Kuran’da düzeltildi, 17:110. Ramazan süresince tutulan oruç, Kuran’da gece boyunca cinsel birleşmeye izin verecek şekilde değişikliğe uğradı (2:187). Zekât 6:141’de onarılır ve Hac dört doğru ayda yapılacak şekilde onarılır (Ek 15’e’] bakınız).