Şehadet ediyorum ki Tanrı’dan başka bir tanrı yoktur. Bu cümle Kuran’daki tek şehadettir (La İlahe İlla Allah) (3:18). İlk günahından dönmek, Tanrı’nın krallığına geri dönmek isteyen her insanın hayatının sonuna kadar sürdürmesi gereken bir deklarasyondur. Bir bakıma evrenlerin yaratılmasına sebep olan cümlenin bu olduğunu söyleyebiliriz. Yaratılmış varlıklardan çok küçük bir azınlık bu tanıklığın anlamını kavramakta başarısız oldular. Yaptıkları seçimler sonucunda dönüştükleri kişi, Onları Tanrı’nın mutlak otoritesini sorgulamaya itti.  

Şehadette Tanrı’nın yanına başka isimler ekleyen kişiler ilk günahlarını devam ettiriyorlar. Şimdi şehadetin neden sadece “LA İLAHE İLLA ALLAH” olduğunun kanıtlarına kısa bir bakış atalım: 

Son kutsal yazıda Şehadetin Muhammed’li versiyonu bulunmaz. Tek bir ayet bile yoktur. Sizce dinin ana direği olarak tanımlanan şehadetin, tam ve eksiksiz olan kutsal yazıda bulunmaması mümkün müdür? Kuran’daki şehadet yaklaşık 50 kez geçer. İronik bir şekilde, Müslümanların icat ettiği bu ikili şehadet Kuran’da sadece bir kez geçmektedir: Münafıkların şehadeti olan İkiyüzlüler (El-Münâfikûn) Suresinde. 

[63:1] İkiyüzlüler sana geldiklerinde, “Şahitlik ederiz ki, sen Tanrı’nın elçisisin” derler. Tanrı, senin Kendi elçisi olduğunu bilir ve Tanrı şahitlik eder ki, ikiyüzlüler yalancıdır. 

Yalnızca Tanrı’ya inananlar, yalnızca Tanrı’yı zikretmekle yetinmeli ve inançlarının temel direğine başka isimler eklememelidirler. 

[39:45] TANRI TEK BAŞINA anıldığı zaman Ahirete iman etmeyenlerin kalpleri nefretle daralır… 

İkili şehadet Tanrı’nın elçileri arasında ayrım yapmayın emrini ihlal eder. Bu emir Kuran’da dört kez geçer (2:136, 2:285, 3:84 ve 4:152). 

[17:55] Senin Rabbin göklerdeki ve yerdeki herkesi en iyi bilendir. Bu bilgiye göre biz bazı peygamberleri diğerlerinden üstün tuttuk. Örneğin Davut’a Mezmurları verdik. 

Tanrı, elçileri arasında ayrım yapmak da dahil olmak üzere istediği her şeyi yapmakta özgürdür, ancak insanlara bunu yapmamalarını özellikle emretmektedir. Bir öğretmen öğrencilerine sınıfta cep telefonu kullanmamalarını söyleyebilir, ancak öğretmen isterse sınıfta cep telefonu kullanabilir. Tanrı istediği kişiyi diğerlerine tercih edebilir, ama bize defalarca bunu yapmamamızı söyler. 

Eğer Tanrı bize ayrım yapmamamızı söylüyorsa ve Müslümanlar diğer tüm peygamberler ve elçiler pahasına Muhammed’in adını şehadetlerinde anmakta ısrar ediyorlarsa, o zaman bir ayrım yapıyorlar demektir. Bazıları bunun Muhammed’in son elçi olmasından kaynaklandığını, dolayısıyla onun adını şehadette anmanın tüm elçileri kapsadığını iddia etmektedir. Bu argüman tamamen gülünçtür, çünkü yine bir ayrım yapılmaktadır. Muhammed’in adını söylemekte ısrar eden herhangi birine en son ne zaman “Allah’tan başka ilah olmadığına şahitlik ederim ve İsa’nın, Yunus’un ya da Davut’un Allah’ın elçisi olduğuna şahitlik ederim” dediğini sorun. 

Muhammed’e, insanlık için son yasa kitabını içeren Tanrı’nın son kutsal kitabı verilmiştir. Yine de Teslimiyet dinini oluşturan tüm dini uygulamalar İbrahim’den gelmiştir. Bu nedenle Tanrı Muhammed’e sürekli olarak İbrahim’in dinini izlemesini emreder (16:123). 

Namazın bir parçası da Şehadeti okumaktır. Eğer Namaz İbrahim’den geldiyse ve Muhammed’e İbrahim’in dinini takip etmesi emredildiyse, İbrahim’in Şehadetinde Muhammed’in adını kullanması hiç mantıklı değildir. Muhammed’in kendi namazında kendi elçiliğine tanıklık getirmesi de mantıklı değildir. 

Tuubu İlaallah 

 2. Kısım

Elhamdulillah ve eşhedu enla ilahe illa Allah, vahdehu la şerikeleh. 

Kuran’a göre bir şeye şahit (tanık) olmak için orada, o zamanda bulunmak gerekir. 

Nisa suresi ve Nur suresine göre (4:15, 24:4), zina yapıldığına tanık olduğunu iddia eden kişi için dört şahit getirmekle yükümlüdür. 

Böyle bir iddiada bulunmak için bir tanığın eylemi fiziksel olarak gözlemlemiş olması gerekir. Bu çift taraflı bir sonuçtur. Çiftin zina yaptığına ya şahit olmuşlardır ya da olmamışlardır. Kişinin neye inandığı ne düşündüğü ya da ne varsaydığı önemli değildir. Eğer bir çiftin zina yaptığına tanıklık ettiklerini ve orada bulunmadıklarını iddia ediyorlarsa, o zaman yalancıdırlar ve tanıklıkları kabul edilmemelidir. 

[28:44] Musa’ya emri verdiğimiz zaman, sen batıdaki dağın yamacında bulunmuyordun; bir şahit değildin. 

Eğer Tanrı Muhammed’e Musa’nın batı dağında emirleri aldığına tanık olmadığını kesin bir dille söylüyorsa, şunu sormamız gerekir: Muhammed melek Cebrail aracılığıyla Tanrı’dan vahiy aldığında herhangi birimiz orada mıydık? 

[21:61] “Onu tüm halkın gözleri önüne getirin ki şahitlik etsinler” dediler. 

Bazı Müslümanlar bunun doğru olmadığını, çünkü Tanrı’ya tanıklık etmediğimizi, oysa bunun Şehadetin bir parçası olduğunu iddia ederler, ancak bu doğru mudur? 

[7:172] Hani Rabbin Âdem’in soyundan gelen herkesi toplamış ve onlara kendileri için şahitlik ettirmişti: “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” Hepsi de “Evet. Biz şahitlik ediyoruz” dediler. Böylelikle, Diriliş Günü’nde “Biz bunun farkında değildik” diyemezsiniz. 

Bu dünyaya gelmeden önce cennette olduğumuzu unutuyoruz. Ve buraya gelmeden önce Tanrı hepimizi kendisine tanıklık ettirdi. Bu nedenle Tanrı’dan başka tanrı olmadığına tanıklık ettiğimizi söyleyebiliriz. Ve bunun farkında olmadığımızı söyleyemeyiz. 

Bugün 21. Yüzyıl insanının sahip olduğu matematiksel mucize ile Muhammed Peygamberin elçiliğinin kanıtına sahibiz. Yani Muhammed’in elçiliğinin doğru olduğuna tanık olduk. Ancak elçiliğine tanık olmadık.  

Kuran’da inançla ilgili konularda Tanrı inananlara “iman etmelerini” emreder.  Kuran devamlı olarak Tanrı’nın elçilerine “inanmanın” doğru kişilerin sorumluluğu olduğunu ifade eder. Tanrı Kuran’da bir kez olsun inananların herhangi bir elçinin elçiliğine tanıklık etmeleri gerektiğini söylemez. 

[2:177] Doğruluk, yüzünüzü doğuya veya batıya doğru çevirmeniz değildir. Doğrular Tanrı’ya, Son Gün’e, meleklere, kutsal yazıya ve peygamberlere iman eden kimselerdir… 

Eqimus Salat. 

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz. 

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka bir Tanrı’nın olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Dil, ırk ya da cinsiyet fark etmeksizin, herkes tek bir halk olarak, eşitlik içinde yaratılmıştır; ancak, kendimizi çeşitli cemaatlere bölen de yine bizleriz. Irk ayrımı dediğimizde yalnızca siyah ve beyaz veya aşırı şiddet içeren zorbalıklar gelmemeli akla. Yanımızdan geçen farklı uyruktan birine dair en ufak bir yargıya kapılıyorsak, bazı düşüncelerimiz yanlış demektir. Farklı bir dil duyduğumuzda zihnimiz yargılarla dolmaya başlıyorsa, derin bir sorunla yüz yüzeyizdir. İnsanların farklı oluşu doğaldır ve bu çeşitliliğin ortasında hepimizi birleştiren tek bir gerçek vardır: Tanrı. Unutmamız gereken bir diğer gerçek ise, yargı gününe topluluk olarak değil, tek tek bireyler olarak varacağımızdır. Bu farkındalıkla büyük bir yol kat etmiş olacağız. Çünkü geçici olan her şey önemsizdir; insanlar arasındaki bağlar da geçicidir ve vakti geldiğinde yok olacaktır. Bu yüzden, aramızdaki tüm bağlar, eninde sonunda kopmaya mukadderdir. 

[6:94] “Sizi yarattığımız ilk andaki gibi bize birey olarak döndünüz ve size verdiklerimizi de arkanızda bıraktınız. Putlaştırdığınız ve size yardım edeceklerini iddia ettiğiniz şefaatçileri de sizinle birlikte görmüyoruz. Aranızdaki tüm bağlar kopmuş; oluşturduğunuz putlar sizi terk etmiştir.” 

[23:101] Boruya üflendiği zaman, o gün aralarında hiçbir akrabalık bulunmayacaktır, biri diğeriyle de ilgilenmez. 

[19:95] Onların hepsi, Diriliş Günü’nde O’nun huzuruna bireyler olarak gelecektir.  

Tuttuğumuz takım, üye olduğumuz kuruluş, milliyetimiz veya Teslim Olanlar; bizlere hiçbir fayda sağlamayacaklar. Bir birey olarak yargı gününde bize yarar sağlayacak olan şey başkalarıyla olan ilişkilerimiz değil, başkalarına karşı sergilediğimiz tavır olacaktır. Kuran bizlere ebebeynlerimizle aramızın iyi olmasını öğütlemiyor, onlara en iyi şekilde davranmamızı söylüyor. 

[17:53] Kullarıma, birbirlerine mümkün olan en iyi şekilde davranmalarını söyle, çünkü şeytan sürekli aralarını açmaya çalışacaktır. Şüphesiz, şeytan insanın en azılı düşmanıdır.  

Tabuların yıkılması, insanın özgürlüğe attığı cesur bir adımdır. Zira farkında olmadan her şey bir puta dönüşebilir; sadece insanlar değil, semboller, nesneler ve düşünceler de bu tehlikeye açıktır. Bir kurdu, Tanrı’dan gelen asil ve vahşi bir yaratık olarak seviyorsan, bu doğrudur; çünkü onun varlığı, Tanrı’nın doğaya kattığı güzelliğin bir yansımasıdır. Kurucu, sarı saçları ve mavi gözleri, Tanrı’nın kusursuz tasarımı olarak görüp hayranlık duyuyorsan, bu da iyidir; çünkü estetiği, Tanrı’nın eliyle şekillenmiş bir sanat eseri gibi kabul edersin. Kırmızı ve yeşil renkler üzerinde bir adet Güneş, gözünde hoş birer ahenkle birleşiyor, doğanın renk paletinden armağanlar gibi görünüyorsa, bu da iyidir. Elinde meşale tutan mavi bir heykeli, Tanrı’nın bize sunduğu sanatsal dehanın bir eseri olarak seviyorsan, yine güzelliği ve anlamı Tanrı’ya bağlamışsındır. Fakat bu simgelere başka anlamlar yüklediğinde, onları kendi ellerinle bir put haline getirdiğinde tehlike başlar. Bir gün basitçe çizilmiş 19 adet piramit şeklinde çizgi bile gözünde kutsal bir yapıta dönüşebilir. Oysa gerçek özgürlük, tüm bu semboller ve figürler üzerinden inşa edilen tabuların ardındaki hakikati görebilmektir.   

Bayraklar birer kumaş parçalarıdır. Rüzgarda dalgalandıkça kibrimizi kabartan, uğruna can verilen o şey, sadece dokunmuş ipliklerden ibarettir. Bu basit gerçeği kabul etmek çoğu kişi için gerçekten de zordur. Çünkü insanın ruhu, hakikatten çok hayale meyillidir. Bir sembol baktığımızda sıradan bir şekil bir renktir Ama bizler o simgelere anlam yükleriz, onları ululaştırır, yüceltiriz. Deriz ki “Bu bayrak, benim özgürlüğüm. Bu sembol benim kimliğimdir.” Oysa bir kumaşın özgürlükle ne ilgisi vardır? Bir desenin insanın özünü temsil etmesi nasıl mümkün olabilir? Korkutucu olan bu simgelerin zamanla kendi anlamlarını aşarak dokunulmazlığa bürünmesidir. Eleştiremez, sorgulayamaz hâle geliriz. Oysa insanın inandığı şeylerin sağlamlığını ölçmesi, onları hakikatin terazisinde tartması gerekir. Eğer bir bayrak gerçekten özgürlüğü temsil ediyorsa, neden başka bir bayrağın varlığı bu kadar rahatsız eder? Eğer bir sembol gerçekten bizim onurumuzu yansıtırsa, neden eleştiriye dayanamayıp kırılgan bir aynaya dönüşür? Buradaki asıl sorun Tanrı tarafından yetkilendirilmemiş herhangi bir şeye değer atfetmektir. Elçinin çevirisine değer veririz çünkü o çeviri Tanrı tarafından yetkilendirilmiştir. Yaşam önemlidir çünkü Tanrı tarafından kutsal kılınmıştır (6:151). Fakat kendi isteklerimiz doğrultusunda bir şeye kutsallık veremeyiz, onu önemli yapmak için kutsal sıfatlar yükleyemeyiz. 

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim. 

2.Kısım 

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz. 

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka bir Tanrı’nın olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Haritadaki sınırlar, insan aklının birer uydurmasıdır; Minareler süngü, kubbeler miğfer değildir. Damarlarımızda akan kan, asaletin göstergesi olamaz; zira insanoğlu nihayetinde acizdir. Sorgulanmaması gereken tek gerçek, yalnızca Tanrı’nın mutlak hakimiyetidir. 

[53:32] Onlar küçük kusurlar dışında büyük günahlardan ve taşkınlıklardan kaçınırlar. Senin Rabbinin bağışlaması çok büyüktür. Sizi topraktan başlattığından beri ve sizler annelerinizin karınlarında embriyo halindeyken O sizin tamamen farkınızda olmuştur. Bu nedenle kendinizi yüceltmeyin; O, doğru kimselerin tamamen farkındadır.  

Bayraklar yanar, semboller değişir, heykeller yıkılır ama Tanrı’nın gerçekliği rüzgarla savrulan kumaş gibi değildir. Onu ne ateş yakabilir, ne de zaman eskitebilir. Ancak o gerçeklik çoğu kumaşın ardında görünmez olur. İnsanlar artık Tanrı’yı değil, bayrağı sever; Tanrı’yı değil, sembolü yüceltir. Unutmayın, bir sembole sarılarak kendimize fayda sağlamayız. Gözlerimizi açıp kumaşın altındaki boşluğu gördüğümüzde belki ilk kez gerçekten özgür oluruz. O zaman anlarız ki hiçbir kumaş parçası, hiçbir şekil insanın özüne değer katamaz. Kumaşın iplikleri çözülür ama Tanrı’nın dokusu bozulmaz. Öyleyse soralım kendimize: Bizim için gerçekten değerli olan şey bir bayrak mı, yoksa o bayrağın temsil ettiğini düşündüğümüz ama belki de çoktan unuttuğumuz Tanrı mı? Yeniden söyleyelim, bayraklara karşı bu sert tutumun sebebi bayrakların kötü bir şey olması değil, Tanrı tarafından yetkilendirilmemiş olmasına rağmen insanlarca çok fazla değer verilmesidir. 

Değer verdiğimiz her şeyin tartışılmaz olduğunu düşündüğümüz bir dünya ne kadar daralır farkında değiliz. İnsan zihni eleştiriden korkarsa, özgürlük bayrağı altında esir, koca bir heykelin gölgesinde kör, büyük liderlerin ardından akılsızca sürüklenen bir kişiden farkı kalmaz. Oysa insanın özü, aklının sınırlarında dolaşabilme cesaretinde gizlidir. 

Bırakalım yıkılsın kalbimizdeki taşlaşmış putlar, Korkmayalım. Eleştirinin rüzgarı, değer verdiklerimizin gerçek anlamını gün yüzüne çıkaracaktır. Çünkü sorgulamaktan korkan bir kişi, yalnızca kendi zincirlerini daha da sıkılaştırır. Ve unutmayalım, zincirlerimizi sevsek bile onlar bizi özgür yapmaz.  

Milliyetimizin, mesleğimizin veya sahip olduğumuz statünün hayatımızdaki işleri kolaylaştırabileceğine dair en ufak bir hisse sahip olmamalıyız. İyi okul okursam mesleğim garanti olur diyor muyuz? Çocuklarım olursa yaşlandığım zaman rahat ederim diyor muyuz? Amerika’ya gidersem hayatım kolaylaşır diyor muyuz? Burada bakış açımız çok önemlidir: Hak eden bir ruhun refahı okul ile olmak zorunda değildir. Hak eden bir ruhun sağlığı için evlatları olmak zorunda değildir. Hak eden bir ruhun mutluluğu için Amerika şart değildir. Önemli olan hak etmektir.  

Bazı şeyleri gözümüzde çok büyütüyor olabiliriz. Çalışmak istediğimiz yerin duvarları topraktan örülüdür ve onun gerçek sahibi Tanrı’dır. Beklenen evlat da, aynı topraktan şekillenecek ve onun bir parçası olacaktır.  Üzerinde nice ülkelerin yükseldiği toprağın da tek hâkimi yine O’dur. Yeryüzünde tahminde dahi bulunamayacağımız kadar çok toprak tanesi vardır ve Tanrı hepsinin sayısını bilmektedir.  Bu kadar yüce bir varlığın nimetlerini her yoldan bizlere ulaştırabileceği kesinken bir millete, ülkeye, kişiye, sembollere, bayraklara, heykellere ve nicesine bel bağlamanın mantığı nedir?    

[7:58] İyi toprak, Rabbinin izniyle bitkilerini kolayca üretirken, kötü toprak zar zor yararlı bir şey üretir. Biz minnettar olan insanlar için vahiyleri bu şekilde açıklarız.    

Equmis Salat: Namaz Kılalım  

22.11.2024 

    Hutbe: Eren

Eşhedü en lâ ilâhe illa ALLAH vahdehû lâ şerîke leh:  

Tanıklık ediyoruz ki O Tek Tanrı’dan başka bir tanrı yoktur; O birdir ve ortağı yoktur. 

Teslim Olanların en büyük düşmanı ne Firavun gibi tiranlar ne de savaş meydanında üzerlerine koşan putperestlerdir. Teslim Olanların en büyük ve asla kaybetme lüksünün olmadığı düşmanları göğüslerine sinsice fısıldayanlardır. Çünkü göğüslerinde öyle bir şey vardır ki onların SONSUZA KADAR galip mi yoksa mağlup mu olacağı, cennette mi yoksa tam öteki tarafta mı bulunacağı buna bağlıdır.  

 Sonsuzluktaki akıbeti tehdit eden bu müthiş tehlikeli düşmanların varlığına karşın, komple bir kurtuluş kaynağı olan Kuran sessiz kalmamakta ve sinsice göğüslere fısıldayanlardan Tanrı’ya sığınma sözcükleriyle son bulmaktadır. 114. Sure, adeta bu esaslı rehberlik kaynağının kalkanıdır. 1. Sure nasıl ki Anahtar ise son sure de güvenlik kilididir; kalbimizin anahtarı ve kalbimizin güvenlik kilidi… 

En Lütufkâr, En Merhametli Olan Tanrı’nın Adıyla 

[114:1] De ki, “Sığınırım insanların Rabbine. 

[114:2] “İnsanların Kralına. 

[114:3] “İnsanların tanrısına. 

[114:4] “Sinsice fısıldayanların kötülüklerinden. 

[114:5] “Ki onlar insanların göğüslerine fısıldayanlardır. 

[114:6] “Gerek cinlerden olsun gerek insanlardan.” 

Peki göğüslerde tam olarak ne vardır?   

GÖĞÜSLERDE OLAN 

↓ 

KALP  

↓ 

EN İÇTEKİ DÜŞÜNCE 

↓ 

TEK SEÇİM 

[28:69] Senin Rabbin, açığa vurdukları her şeyi bildiği gibi, göğüslerinde saklı olan en içteki düşünceleri de bilir. 

Kâinatta yalnızca iki şey vardır: Teslim Olan Yaratılmışlar ve Teslim Olunan Yaratıcı. Teslim Olunan O Tek Kişi her şeyi yapmaya muktedir olduğu için her şeyi yapabilir. Fakat Teslim Olanların yapabileceği sadece bir şey vardır: İsteyerek teslim olmak. Ve onlara tanımlanmış olan bu özellik, bir eylemden ziyade, kalpte yapılan ve eylemlere dönüştürülmesi Tanrı’ya ait olan bir seçimdir. Teslim Olan rolünü seve seve kabul etme kararını vermeyenlerin, rollerinden memnun olmadıkları ve dolayısıyla gözlerini diğer rol olan tanrılığa diktikleri anlaşılmaktadır. İşte bu yüzden, asla affedilmeyen tek suçu işlemektedirler. Verdikleri bu karar, Tanrı’yı hiçe saymaktan ve O’na “Sen çekil, ben kendim tanrı olacağım.” demekten farksızdır. Affedilir bir tarafı olmadığı için, En Merhametli Olan Tanrı onları terk eder. 

“Bizim rolümüz nedir? Biz ne yaparız? Her şeyi Tanrı yapıyor. Biz sadece tek bir şey yaparız, tek bir karar: Tanrı ile olmak ya da olmamak. Bundan sonrasını Tanrı devralır. Ama bu kararı vermekte tamamen özgürüz. Teslim olmak, zaten gerçekleşti. Bizim seçeneğimiz isteyerek veya istemeyerek teslim olmaktır.” 

-Antlaşma Elçisi Reşad Halife- 

İşte kardeşlerim, isteyerek teslim olunmanın mümkün kılınması Mutlak Özgür İradedir. Dünya namına, bu kararımızın dışında kalan herhangi bir konuda ise tam ve mutlak bir özgür irademizin olduğunu düşünmemeliyiz. İbrahim şüphesiz bu kararında özgürdü; ancak gök cisimlerine bakıp tefekkür ederken olsa olsa Tanrı’nın izin verdiği bir ölçüde özgürdü. Çünkü ona doğru anlayışı bahşedip doğru sonucu çıkarttıran, Tanrı’dan başkası değildi.  

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim. 

__________________________________________________ 

2. KISIM

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz. 

Eşhedü en lâ ilâhe illa ALLAH vahdehû lâ şerîke leh:  

Tanıklık ediyoruz ki O Tek Tanrı’dan başka bir tanrı yoktur; O birdir ve ortağı yoktur. 

Biliyoruz ki Tanrı, kurtarılmayı hak eden kullarına doğru anlayış bahşetmektedir. Kurtarılmayı hak etmek ise bizi kalbimizdeki tek karar konseptine geri döndürmektedir. Antlaşma Elçisinden işittiğimize göre, bir kişinin kurtuluşu hak ediyor olması göksel topluma, o kişinin büyük kavga esnasında dahi sahip olduğu en içteki düşüncesine dayanmaktadır. Demek oluyor ki yapılan tek seçimin, bedenin bir organıyla ilişkilendirilmesi bir mecazdır. Yani kalp bir metafordur, seçimin metaforu.  

Tanrı, İbrahim’in zihnini kontrol ettiği gibi Yusuf’un da zihnini kontrol ederek onu zina günahından çevirmişti. Yusuf’un dışı günaha meylederken, aynı zamanda içi Tanrı ile beraber olma niyetini barındırıyordu. Şefkatli ve Merhametli Olan Tanrı, ona bedeninin açığa vurduğu kusuruna göre değil, göğsünde saklı olan en içteki düşüncesine göre muamele etmişti. Yusuf, çoktan beri Yaratıcısına adanma kararı almış birisiydi ve onun bu isteyerek teslim olma talebi, Yaratıcısı tarafından çoktan beri fark edilmişti. Tanrı ona bu yüzden kararlılık sağlamıştı.  

Karar ve kararlılık farklı şeylerdir. Biz üzerimize düşeni yapıp tek kararı veririz, Tanrı da üzerine düşeni yapıp geri kalan her şeyi üstlenir; buna, bizi kararlı kılması, bizi günahlardan çevirmesi (örneğin zina yaptırmaması) ve bize doğru işler yaptırması (örneğin zekât verdirmesi) de dahildir. İşte, her şeyi Tanrı’nın yapması ile özgür iradenin birlikte işleyişi böyledir. Kararı olmayan veya kararından emin olmayan bir kişi asla kararlılık gösteremez; kararından kalbinde emin olan kişi ise kimi zaman kararlılık gösteremese bile Tanrı tarafından her defasında kurtarılır, ta ki bir kararlılık timsali olsun ve bir En İleri Teslim Olana dönüşsün. Üst cennetin boyut kazanmış bir cennet olmasına benzer şekilde bu kişi, isteyerek teslim olma kararına boyut kazandırarak aşkla teslim olan, ilahi aşkı duyumsayabilen kişidir. Bu kişi olmamız dileğiyle… 

[3:8] “Rabbimiz! Mademki bize rehberlik ettin, kalplerimizin tereddüte düşmesine izin verme. Bize rahmetini yağdır; Sen Bahşedicisin. 

Eqimus Salat: Namazı kılalım. 

 Hutbe: Emir

Eşhedü en la ilahe illa Allah vahdehu la şerike leh: Tanıklık ediyoruz ki, Tanrı’nın yanında başka bir tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.   

Hutbe 1- VAAT   

Vaat “gelecekle ilgili olarak birine söz vermek; müjdelemek ya da tehdit etmek anlamında kullanılır. Tanrı’nın bize olan vaadi kesinlikle gerçekleşecektir, övgüler olsun kâinatın Rabbi olan Tanrı’ya. Doğrular için olan vaat Rabbimiz tarafından Kuran’da bize şu örnek ayetlerle gösterilmektedir.   

Doğruluk Tanımlandı 

[2:177] Doğruluk, yüzünüzü doğuya veya batıya doğru çevirmeniz değildir. Doğrular TANRI’ya, Son Gün’e, meleklere, kutsal yazıya ve peygamberlere iman eden kimselerdir; onlar içten gelerek akrabalar, yetimler, yoksullar, yolculuk hâlindeki yabancılar, dilenciler ve kölelerin serbest bırakılması için para harcayanlardır; onlar İletişim Dualarını (Namazı) yerine getirip zorunlu bağışı (Zekâtı) verirler; onlar bir söz verdiklerinde sözlerini tutarlar; onlar zulüm, zorluk ve savaş karşısında kararlılıkla sebat ederler. Doğru sözlüler bunlardır; doğru kimseler bunlardır. 

Bu ayette ve bunun gibi birçok ayette peygamberlerin de bize vaatte bulunduğunu görüyoruz, yani müjdelemek ya da tehdit etmek gibi.   

Kurtuluş İçin Minimum Gereksinimler 

[5:69] Şüphesiz, iman edenlerden, Yahudilerden, başka dine dönmüş olanlardan ve Hristiyanlardan; her kim (1) TANRI’ya iman eder, (2) Son Gün’e iman eder ve (3) doğru bir hayat sürerse onların korkacakları hiçbir şey yoktur, onlar üzülmeyecekler de.   

[28:60] Size verilen her şey, sadece bu hayatın maddiyatı ve gösterişidir. TANRI’nın yanında olan, çok daha iyi ve kalıcıdır. Anlamıyor musunuz?   

[28:61] Kendisine mutlaka gerçekleşecek olan güzel bir vaatte bulunduğumuz kişi, kendisine bu hayatın geçici maddiyatını sağladığımız, ardından Diriliş Günü’nde ebedi kötü sona uğrayan kişi ile eşit midir?   

Rabb’imiz bize doğru yolda rehberlik edecektir. İki yüzlüleri ise doğru yolda olduklarına inandıracaktır; bize her iki yolu da O gösterir ya minnettarızdır ya da nankör. Rabbim kimseyi doğru yoldan saptırmaz, insanlar kendi eylemlerinin bir sonucu olarak şeytanın illüzyonuna yani yalanına kapılırlar.   

[38:69] “Daha önce, Yüce Toplum’daki kavga hakkında hiçbir bilgim yoktu.” 

38:69’da belirtilen ve yukarıda anlatılan Göksel Topluluk’taki münakaşa, Tanrı’nın yaratıklarının seçim özgürlüğüne sahip olduğunu kanıtlar; onlar kendi akıllarına sahiptirler. Tanrı’nın yaratıkları arasındaki ufacık bir azınlığın isyanı, Tanrı’nın yaratıklarının, O’nun sonsuz ihtişamını takdir ettikleri için O’na kulluk ettiklerine dair muhteşem gerçeği vurgulamaya hizmet etti. İsyan olmadan, özgürlüğün Tanrı’nın yaratıklarına armağanı olduğunu asla bilemezdik.   

[17:64] “Sesinle onları ayartabilirsin, tüm güçlerini ve tüm adamlarını onlara karşı harekete geçirebilirsin, paralarına ve evlatlarına ortak olabilirsin ve kendilerine vaatte bulunabilirsin. Şeytanın vaat ettiği her şey, bir illüzyondan fazlası değildir.”   

[46:16] İşte bunlardır doğru işlerini kabul edip günahlarını görmezden geldiklerimiz. Onlar Cenneti hak etmişlerdir. Bu, kendilerine söz verilmiş gerçek vaattir.   

[5:105] Ey iman edenler! Siz sadece kendi akıbetiniz için endişe duymalısınız. Eğer başkaları saparsa, rehberlik edildiğiniz sürece size zarar veremezler. TANRI’yadır nihai varışınız, hepinizin, sonra O, yapmış olduğunuz her şeyi size haber verecektir.   

[40:77] Sabırlı ol çünkü TANRI’nın vaadi gerçektir. Onlar için söz verdiğimiz (azabın) bir kısmını sana göstersek de yahut ondan önce senin hayatına son da versek, onlar bize döndürüleceklerdir.   

Kuran’da bir vaatten daha bahsediliyor; bir yalancının vaadi. 7:16’nın dipnotunda Şeytan’ın kanıtlanmış bir yalancı olduğunu ve onun vatandaşlarının da yalancı olduğunu okuyoruz.   

[4:119] “Ben onları saptıracağım, onları ayartacağım, onlara çiftlik hayvanlarının kulaklarını işaretleyerek (belirli etleri yemeyi yasaklamalarını) emredeceğim ve onlara TANRI’nın yaratışını bozmalarını emredeceğim.” Kim TANRI yerine şeytanı bir rab olarak kabul ederse, esaslı bir kaybı üzerine çekmiştir.   

[4:120] Onlara vaatte bulunup onları ayartır; şeytanın vaadi bir illüzyondan fazlası değildir.   

[7:19] “Sana gelince Âdem, eşinle birlikte Cennete yerleşin ve oradan canınızın istediği gibi yiyin, fakat şu ağaca yaklaşmayın, yoksa günaha düşersiniz.”   

[7:20] Kendilerine görünmeyen bedenlerini ortaya çıkarmak için şeytan onlara fısıldadı. Dedi ki, “Rabbiniz, sırf melek olmanızı ve ebedi varoluşa erişmenizi engellemek için sizi bu ağaçtan menetti.”   

[7:21] Onlara yemin etti: “Size iyi tavsiyelerde bulunuyorum.”   

[7:22] Böylece onları yalanlarla aldattı. Ağacı tattıkları gibi bedenleri onlara görünür hâle geldi ve kendilerini Cennet yaprakları ile örtmeye çalıştılar. Rableri onlara seslendi: “Sizi şu ağaçtan menetmemiş miydim ve şeytan sizin en azılı düşmanınızdır diye sizi uyarmamış mıydım?”   

Şeytan, Takipçilerine Sahip Çıkmaz 

[14:22] Ve karar yayımlandıktan sonra şeytan diyecek ki, “TANRI size gerçeği vaat etti, ben de size vaat ettim, fakat ben sözümde durmadım. Sizin üzerinizde hiçbir gücüm yoktu; ben sadece sizi davet ettim ve siz de davetimi kabul ettiniz. Bu nedenle beni kınamayın, sadece kendinizi kınayın. Ne benim şikâyetim size yardımcı olabilir, ne de sizin şikâyetiniz bana yardımcı olabilir. Beni putlaştırmanıza inanmadım. Haddi aşanlar acı veren bir azabı üzerlerine çektiler.”   

Şeytan’ın vaadine karşılık bir imanlının tutumunun nasıl olması gerektiğine İncil’den bakalım; 

8 İblis bu kez İsa’yı çok yüksek bir dağa çıkardı. O’na bütün görkemiyle dünya ülkelerini göstererek,   

9 “Yere kapanıp bana taparsan, bütün bunları sana vereceğim” dedi.   

10 İsa ona şöyle karşılık verdi: “Çekil git, Şeytan! ‘Tanrın Rab’be tapacak, yalnız O’na kulluk edeceksin’ diye yazılmıştır.” (Matta 4:8-10)   

Tuubu ila Allah: Tövbe edelim   

—————————————————-   O   —————————————————— 

Elhamdülillah: Övgüler Tanrı’ya olsun   

Eşhedü en la ilahe illa Allah vahdehu la şerike leh: Tanıklık ediyoruz ki, Tanrı’nın yanında başka bir tanrı yoktur, O tektir, ortağı da yoktur.   

HUTBE 2- TANRI’NIN VAADİNE GEREKTİĞİ GİBİ KULAK VERENLER (TESLİM OLANLAR) MÜKEMMEL MUTLULUĞA ERİŞECEKLER. 

Birçok kişi, doğruluk için ödüllerini almadan önce veya kötülük için ceza, Diriliş Günü’ne kadar beklemek zorunda olduklarını düşünür. Fakat Kur’an defalarca imanlılara güvence verir ki, onlara mükemmel mutluluk burada, bu dünyada garanti edilmektedir, şimdi ve sonsuza dek. Buradaki geçiş dönemlerinin sonunda onlar direkt Cennete giderler.   

Mutluluk: Şimdi ve Sonsuza Dek 

Her insanın yakalanması en zor hedeflerinden biri “Mutluluk”tur. Kur’an, bu hayatta ve sonsuza dek mükemmel mutluluğa ulaşmanın sırrını ortaya çıkarmaktadır. Kur’an’dan, mutluluğun ruhun özel bir niteliği olduğunu öğreniyoruz. Nitekim arzuladığı tüm maddi başarılara—para, güç, şöhret vb.—ulaşan bir beden genellikle mutsuz bir kişiye aittir. Mutluluk tamamen ruhun, gerçek kişinin ulaştığı büyüme ve gelişme derecesine bağlıdır. Kuran, beden ve ruh için hem bu dünyada hem de ebedi Ahirette mükemmel mutluluğa yönelik ayrıntılı bir harita sunmaktadır. 

[10:62] Kesinlikle, TANRI’nın müttefiklerinin korkacakları hiçbir şey yoktur, onlar üzülmeyecekler de. 

[10:63] Onlar iman edip doğru bir hayat sürenlerdir. 

[10:64] Onlar için Ahirette olduğu gibi bu dünyada da sevinç ve mutluluk vardır. Bu, TANRI’nın değiştirilemez yasasıdır. İşte böyledir en büyük zafer. 

Kimileri mutluluğu maddi alanda, kimileri manevi alanda, kimileri ise hem maddi hem manevi alanda edinilebilecek bir ruhsal hal olarak ele almışlardır. Bizler için ise mutluluk rehberlikle birlikte Tanrı’ya teslimiyettir.  

En Kârlı Yatırım 

[9:111] TANRI imanlılardan hayatlarını ve paralarını Cennet karşılığında satın almıştır. Böylece, onlar TANRI uğrunda savaşırlar, öldürmeye ve ölmeye istekli olarak. İşte böyledir O’nun Tevrat’taki, İncil’deki ve Kuran’daki gerçek vaadi—ve kim vaadini TANRI’dan daha iyi yerine getirir? Böyle bir değiş tokuş yaptığınız için sevinmelisiniz. Bu en büyük zaferdir. 

İbrahim 

[16:120] İbrahim gerçekten de TANRI’ya teslimiyeti ile öncü bir örnek, putlara asla tapmamış bir tek tanrıcıydı. 

[16:121] Çünkü Rabbinin nimetlerine karşı minnettardı, O onu seçti ve ona dosdoğru bir yolda rehberlik etti. 

[16:122] Biz ona bu hayatta mutluluk bahşettik ve Ahirette de o, doğrularla birlikte olacaktır. 

Peygamberlerin örnekliği 

İbrahim peygamber gibi. 

Rabbine kavuşmana engel olan tüm putlarını yıkmaktır. 

Güneşe, aya, yıldıza velhasıl Allah’tan başkasına; “Sen benim Rabbim olamazsın” diye haykırmaktır. 

Şimdi şu gerçeği takdir ediyoruz ki İletişim Dualarımız esnasında Sure 1 olan “Anahtar”ı okuduğumuzda kâinatta bir şeyler olur ve biz Yaratıcımız’la iletişim kurarız. Sonuç, şimdi ve sonsuza dek mükemmel bir mutluluktur. Yüce Yaratıcımız’la günde 5 defa iletişim kurarak Tanrı ile buluşacağımız Büyük Güne hazırlık için ruhlarımızı besler ve geliştiririz. Sadece ruhlarını besleyen kişiler Yüce Tanrı’nın fiziksel varlığına dayanabilecek ve bunun keyfini süreceklerdir. 

[2:138] İşte böyledir TANRI’nın sistemi ve kimin sistemi TANRI’nınkinden daha iyidir? “Yalnızca O’na taparız biz.” 

Allah-u Lena felana al hana 

Biz Tanrı’ya aidiz Öyleyse mutluluk bize aittir  

Hadi o zaman mutlu olmaya doğru bir adım atalım  

Ekimus salât : Namaz kılalım 

Hutbe: Selahattin

Elhamdülillah: TANRI’ya övgüler sunuyoruz. Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: TANRI’dan başka bir tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Tanrı irade ediyorsa bugün Tanrı’nın kutsal yazılarının ve Kuran’ın bizler için ne olduğu ne anlam ifade etmesi gerektiği üzerine konuşacağız.  

Bakara suresinin 62. ayeti ve Maide suresinin 69. ayetinde kurtuluşumuz için minimum gereksinimler; Tanrı’ya iman, son güne iman ve doğru bir hayat sürmek olarak açıklanmıştır. Bu gereksinimleri sağlıyorum, kutsal yazıya ne gerek var diyebilir miyiz? Kuran’ın 19 kodlu büyük matematiksel mucizesine tanık olan bizler artık her şeyin yaratıcısı olandan ilahi bir metin aldığımızdan eminiz. Elbette yaratıcımızın, rızık sağlayıcımızın, din gününün sahibi olan Rabbimizin bize mesajı olan kutsal yazıya çok dikkatle eğilmeliyiz. Peki yüceler yücesi Tanrı kutsal metinleri hangi amaçla gönderdi?  

42:51 ayetine göre insanoğlunun Tanrı ile haberleşme yollarından biridir. Bakara suresi 4. ve 177. ayetlerine göre kutsal yazıya iman etmek doğruluğun tanımı içindedir. Yine bakara suresinin 85. ve 285. ayetlerine göre kutsal yazının tamamına iman edilmelidir. Ayrıca sadece Kuran’a değil Tanrıdan gelen önceki kutsal metinlere de iman etmek doğru imanlıların özelliklerindendir. Rabbimiz Maide suresinin 44. ve 46. ayetlerinde Tevrat’ın ve İncil’in içinde rehberlik ve ışık bulunduğunu bildirmektedir. Kuran ise hem önceki kutsal yazıları doğrulayıcı, hem rehberlik ve rahmet olmak üzere Muhammed nebiye vahyedilmiş, bizlere ulaşmıştır. 

[3:3] O sana, önceki tüm kutsal yazıları doğrulayan bu kutsal yazıyı gerçek olarak indirdi ve de Tevrat’ı ve İncil’i indirdi.  

Her gün namazlarımızda 17 kez ve dualarımızda da okuduğumuz Fatiha suresinde “doğru yolda bize rehberlik et, nimetlendirdiğin kimselerin younda…” cümlesini söyleyerek Rabbimize yalvarırız. Tanrıdan gelen kutsal yazılar bize doğru yolda rehberlik eden nimetlerdendir. 2:231, 4:113, ayetleri bize kutsal yazıların Tanrı’nın nimetlerinden olduğunu söyler. Bu metinler Rabbimizin bizi doğru yola ve rahmete eriştireceği buyrukları içerir ve bize bilgeliği öğretir, bizi gerçeğe yönlendiriler. Bu bilgeliğin içinde en iyi farkında olmamız gereken durumlardan biri de ahiret bilincidir -ki 38:46’ya göre bu da Tanrı’nın nimetidir-. Kuran’ın şu ayetleri kutsal yazıların bize verilme nedenlerini anlatır;  

[6:154] Ve biz Musa’ya, en iyi buyruklarla tamamlanmış, her şeyi detaylandıran, bir rehber ve rahmet olan kutsal yazıyı verdik ki, Rableri ile buluşacaklarına iman etsinler.  

[42:17] TANRI’dır gerçeği ve yasayı iletmek için kutsal yazıyı indiren. Tüm bildiklerinizin aksine, Saat (Yargı Günü) çok yakın olabilir. 

 [7:2] Bu kutsal yazı sana vahyedilmiştir—kalbinde onunla alakalı şüphe barındırma—ki onunla uyarasın ve imanlılara bir hatırlatıcı sağlasın diye. 

[14:52] Bu, kendisiyle uyarılmaları, O’nun tek bir tanrı olduğunu bilmeleri ve akıl sahiplerinin dikkate almaları için insanlara bir ilandır. 

[25:1] En kutludur, kuluna Yasa Kitabı’nı Vahyeden, böylece o, tüm dünyaya bir uyarıcı vazifesi görebilir. 

[80:11] Doğrusu bu bir hatırlatıcıdır. 

[44:2] Ve bu aydınlatıcı kutsal yazı. 

[44:3] Onu bereketli bir gecede indirdik, çünkü biz uyarmalıyız. 

[44:4] Onda (kutsal yazıda) her bilgelik meselesi açıklığa kavuşturulur. 

[57:25] Biz apaçık kanıtlarla desteklenen elçilerimizi gönderdik ve onlara kutsal yazı ve yasayı indirdik ki, insanlar adaleti ayakta tutsunlar…… 

[41:2] En Lütufkâr, En Merhametli olandan bir vahiy. 

[41:3] Ayetleri, Arapça bir Kuran’da, bilen insanlar için bütün detayları sağlayan bir kutsal yazı. 

[41:4] Bir müjdeleyici, aynı zamanda bir uyarıcı. Ancak onların çoğu yüz çevirir; onlar işitmezler. 

Bunlar ve bunlara benzer birçok ayet, şerefli kutsal metinlerin bizlere detaylandırılmış hatırlatıcı, uyarıcı, müjdeleyici, doğru buyrukları ve bilgeliği içeren, aydınlatıcı mesajlar içerdiğini ve kutsal yazılardaki buyruklara uymamız gerektiğini, öğüt almamız için doğru tarihi aktardığını, insanlar arasında adaleti ayakta tutmanın da yolunun bu olduğunu vurgulamaktadır.  

Kudretli ve bilgeler bilgesi Rabbimizden bize kanıtla ulaştırılmış olan kutsal yazı Kuran Son Ahit, eski ahit ve yeni ahitin doğrulayıcısıdır. Aynı zamanda Kuran tüm kutsal yazıları tamamına erdirir. 

[2:89] TANRI katından kendilerine bu kutsal yazı geldiğinde, yanlarındaki ile uyumlu olduğu ve onu doğruladığı halde ve inkârcılarla konuştuklarında onun geleceğini haber verip durdukları halde, kendi haber verdikleri gerçekleşince onu inkâr ettiler. TANRI’nın laneti, inkârcılara işte böyle dokunur. 

Kuran’ı Yalnızca Tanrı Yazabilir 

[10:37] Bu Kuran’ı TANRI’dan başkasının yazmış olması mümkün değil. Önceki tüm mesajları doğrular ve tamamen detaylı bir kutsal yazı sunar. O hatasızdır; çünkü o, kâinatın Rabbinden gelmektedir. 

[6:155] Bu da vahyettiğimiz bereketli bir kutsal yazıdır; onu takip edip doğru bir hayat sürün ki rahmete erişesiniz. 

Kuran’ın sözleri 19:64’te konuşur ve derler ki, “Biz Rabbinin emri olmadan inmeyiz. O’na aittir bizim geçmişimiz, geleceğimiz ve aralarındaki her şey. Senin Rabbin asla unutkan değildir.” 

Bizleri karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için kutsal yazı ile nimetlendiren Rabbimize hamd olsun.  

Tuubuu ila Allah : Tanrı’ya tövbe edelim 

2. HUTBE 

Elhamdülillah: TANRI’ya övgüler sunuyoruz. Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: TANRI’dan başka bir tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

İnsanlığın en temel sorusu tarih boyunca “neden buradayız?” olmuştur. Bu konu üzerine çok farklı görüşler ortaya atılmış, bunların önemli bir kısmı sadece tahmin ve zan olarak kalmıştır. Bize ulaşan kanıtlanmış kutsal yazı ile artık bunun cevabını biliyoruz. Biz insanlar yüce toplumdaki kavgada Tanrı’nın mutlak otoritesini onaylamakta yetersiz kaldık (38:69) ve aramızdan kimin daha iyisini yapacağının ayırt edilmesi için bu dünyaya geçici bir hayata geldik (67:2).  Günahın bedelinden kurtulabilmek, bu geçici hayatta ve ebedi hayatımızda da saadet içinde olabilmek için Tanrı’nın rahmetine, vahye sarılmaya ihtiyacımız var.  

[42:52] Böylelikle, biz sana buyruklarımızı ilan eden bir vahiy vahyettik. Senin kutsal yazı veya iman hakkında hiçbir fikrin yoktu. Ancak bunu, kullarımızdan seçtiğimiz kimselere rehberlik etmek için bir yol gösterici yaptık. Kesinlikle sen dosdoğru bir yolda rehberlik ediyorsun. 

 [3:103] TANRI’nın ipine sımsıkı tutunun, hepiniz ve bölünmeyin. TANRI’nın üzerinizdeki nimetlerini hatırlayın—sizler düşman olmuştunuz da kalplerinizi O uzlaştırmıştı. O’nun lütfu sayesinde kardeş oldunuz. Sizler ateş çukurunun kenarındaydınız ve O sizi oradan kurtardı. TANRI vahiylerini size bu şekilde açıklar ki rehberlik edilesiniz. 

Tanrı’dan bize gelen Kuran’daki ilahi buyruklara uyduğumuzda, dünyada teslimolanlar için mutluluk, adalet, barış, esenlik ve kardeşlik mümkün olur. Ahirette de Rabbimizin rahmeti ve bağışlaması, cehennem azabından uzak olmak, cennette ve Tanrı’ya yakın olabilmek Kuran’daki tüm buyrukları gözetmemiz ile mümkündür  

[3:133] Rabbinizden bağışlanmaya ve genişliği gökleri ve yeri kuşatan bir Cennete doğru hevesle yarışmalısınız; o, doğruları bekliyor, 

Kuran’ın tümünün Muhammed nebinin kalbine kadir gecesinde indirilip sonra rahat anlaşılması için hafızasına peyderpey bırakılmıştı.  

 [17:106] Bir Kuran ki, tek seferde indirmemize rağmen insanlara uzun bir zaman dilimi boyunca okuman için onu yavaş yavaş bıraktık. 

Biz de Kuran’ın tamamına iman ettik ve buyruklara uymaya karar verdik. Fakat ayetleri, buyrukları öğrenmemiz ve onu kalıcı olarak hayata geçirmemiz bir süreç alacaktır. Bunun için hem bireysel hem de grup olarak Kuran okunmalı ve üzerinde derin derin düşünülmelidir. Tanrı bu yolda rehberliğini üzerimizde daim etsin ve bizleri rahmetine dâhil etsin inşallah.  

Kardeşlerim, Rabbimizin vahiylerinde ibadet ritüellerine uyma, günahlardan (özellikle büyük günahlardan), haramlardan sakınma, çokça zikir ve Kuran okuması yapma gibi emirler olduğunu biliyoruz. Bunların yanı sıra Tanrı’nın Kuran’daki tüm uyarılarına dikkat etmeli, hiçbir buyruğu bilerek göz ardı etmemeliyiz.  

[2:231]…….TANRI’nın vahiylerini hafife almayın. TANRI’nın size olan nimetlerini ve sizi aydınlatmak için size kutsal yazıyı ve bilgeliği indirdiğini hatırlayın. TANRI’yı gözetin ve bilin ki TANRI her şeyin farkındadır. 

 [2:85] ……Kutsal yazının bir kısmına iman ediyor ve bir kısmını da inkâr mı ediyorsunuz? Aranızdan böyle yapanlar için bu hayatta aşağılanma ve Diriliş Günü’nde azabın çok daha kötüsü dışında azap ne olmalıydı ki? TANRI yaptığınız hiçbir şeyden asla habersiz değildir.  

Rabbimiz Araf suresinde Muhammed nebiye ve tüm imanlılara şöyle seslenmektedir; 

[7:2] Bu kutsal yazı sana vahyedilmiştir—kalbinde onunla alakalı şüphe barındırma—ki onunla uyarasın ve imanlılara bir hatırlatıcı sağlasın diye. 

[7:3] Siz hepiniz, Rabbinizden size ne vahyedildiyse onu takip edin; O’nun yanında birtakım putları takip etmeyin. Nadiren dikkate alıyorsunuz! 

Kardeşlerim Rabbimizin buyruklarından biri de Rabbimizin ayetlerinin gizlenmemesi, açıklanmasıdır. Tanrı’nın vahiyleri ilan edilmelidir. 

[3:187] TANRI, kutsal yazı alanlarla bir antlaşma yaptı: “Onu insanlara duyuracaksınız ve onu asla gizlemeyeceksiniz.” Fakat onu arkalarına atıp önemsemediler ve ucuz bir fiyata sattılar. Ne kötü bir ticaret. 

Kutsal yazı almış olanlar sadece bozulmuş Yahudi, bozulmuş Hristiyan ve bozulmuş Müslümanlar değil, biz teslimolanlar da kanıtlanmış kutsal yazı aldık ve tüm ayetlere uymamız gerektiği gibi bu ayete de uymamız gerekir. 3:187 deki antlaşma bizleri de kapsamaktadır. Antlaşma elçisinin Maide suresindeki şu ayete attığı başlık Kuran’ın önceki kutsal yazı takipçileri için de Tanrı’dan mesaj olduğunu belirtiyor. 

Kuran: Tanrı’nın Yahudilere ve Hristiyanlara Mesajı 

[5:15] Ey kutsal yazı halkı! Kutsal yazıda gizlemiş olduğunuz birçok şeyi size ilan etmek ve işlemiş olduğunuz birçok başka taşkınlığı affetmek amacıyla elçimiz size gelmiş bulunuyor. TANRI’dan size bir yol gösterici ve esaslı bir kutsal yazı geldi. 

Tanrı’nın Antlaşma Elçisi 

[5:19] Ey kutsal yazı halkı! “Biz hiçbir vaiz veya uyarıcı almadık” demeyesiniz diye, elçisiz geçen bir zaman periyodunun ardından, bir şeyleri açıklamak üzere elçimiz size gelmiş bulunuyor. Artık size bir vaiz ve uyarıcı geldi. TANRI Her Şeye Gücü Yetendir. 

Büyük Suç 

[2:159] Vahiylerimizi ve rehberliğimizi, onları insanlar için kutsal yazıda ilan ettikten sonra gizleyen kimseler, TANRI tarafından lanetlenmişlerdir; onlar tüm lanet edenler tarafından da lanetlenmişlerdir. 

[2:160] Tövbe eden, kendini düzelten ve ilan edenlere gelince, Ben onları günahın bedelinden kurtarırım. Ben Günahın Bedelinden Kurtaranım, En Merhametli Olanım. 

[93:11] Rabbinin sana ihsan etmiş olduğu nimeti ilan et.  

Biliyoruz ki Kuran Rabbimizin en önemli nimetlerdendir. Tüm bu ayetler bize ulaşan vahyi, bilgi ve rehberliği duyurmakla da yükümlü olduğumuzu hatırlatıyor. Tanrı’nın bu buyruğunu da bilgece yerine getirmeye çalışalım inşaalah. Üstelik antlaşma elçisi aracılığı ile Rabbimizden büyük bir mucize geldi. 74. Surede belirtilen 19 kodlu matematiksel mucize ve antlaşma elçisi ile Rabbimiz bize arı duru tam ve kapsamlı olan Kuran’ı ve ondaki bilgeliği ihsan etti. Bilgeler bilgesi bize daha önce bilmediklerimizi de öğretti. O’na yücelik olsun, tapılmaya tek layık olan Tanrı yüceltilsin.  

Ekimus Salât : Namazı kılalım 

Hutbe: Alev

Esenlikler kardeşlerim , hayırlı cumalar dilerim. Hutbemizin konusu imanlıların özellikleri üzerine olacak inşaAllah. 

Hepimizin hem şu an hem de sonsuza kadar mutluluğa ihtiyacı var ve bunu elde etmenin yolu TANRI’nın yasalarını tamamen hayatımıza geçirmekten geçiyor. Bir çoğumuz teslimiyete girsek de belirli sorunlar yaşayabiliyoruz. 

Maddi problemler , sağlık , düzensizlik , ailevi problemler vs vs … 

Tanrıya övgüler olsun ki artık bunların hepsinden kurtulmanın reçetesine sahibiz. 

[10:64] Onlar için Ahirette olduğu gibi bu dünyada da sevinç ve mutluluk vardır. Bu, TANRI’nın değiştirilemez yasasıdır. İşte böyledir en büyük zafer. 

İmanlılar için Mükemmel Güvenlik 

[6:82] İman edenler ve imanlarını puta tapmakla kirletmeyenler mükemmel güvenliği hak ettiler ve onlar gerçekten rehberlik edildiler. 

Ve bu uğurda elimizden gidenler için kıymetli bir detay daha okuyalım!  

Tanrı İmanlılar İçin Telafi Eder 

[38:43] Onun için ailesini eski haline getirdik; iki kat fazlasıyla. Böyledir bizim rahmetimiz; akıl sahipleri için bir hatırlatıcı. 

Kaybettiğimiz maddiyat, sağlık vb. ihtiyaçlarımız , test başarılı olduğunda iki katıyla bize geri geliyor. TANRI en güvenilir olandır ve o sözünü tutar. Biz ona güvenelim. 

*10:62-64 Birçok kişi, doğruluk için ödüllerini almadan önce veya kötülük için ceza, Diriliş Günü’ne kadar beklemek zorunda olduklarını düşünürler. Fakat Kuran defalarca imanlılara güvence verir ki, onlara mükemmel mutluluk burada, bu dünyada garanti edilmektedir. 

Bu mutluluğu elde etmek için yapmamız gereken ilk adımlardan biri egomuzu öldürüp , 

hatalarımız olduğu gerçeği ile yüzleşmek ve bir an önce kendimizi daha fazla kuran da ki ayetlerle örtüşen bireyler haline getirmek. 

Tuubu illa Allah: Tanrıya tövbe edelim. 

 2. KISIM

Elhamdülillah: TANRI’ya övgüler sunuyoruz. Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: TANRI’dan başka bir tanrı olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Az önce tövbemizi ettik ve yeniden 0 kilometreden başlıyoruz.Bizlere hiç bilmediklerimizi öğreten En lütufkar Rabbimize övgüler olsun. 

O halde en sevdiğimiz kişinin Allah olduğunu iddia ediyorsak , ona layık kullar olmak için kendimizi sürekli geliştirelim. Elçinin de dediği gibi” TANRI bizleri mükemmel yapmak istiyor”. 

Bu yüzden potansiyelimizi en güzel şekilde ortaya koymak için bir kaç ayetle başlayalım inşaAllah. 

Gerçek Aile 

[49:10] İmanlılar bir ailenin fertleridirler; ailenizin içindeki barışı muhafaza edin ve TANRI’ya derin saygı duyun ki rahmete erişesiniz. 

Kendimize soralım; ben imanlılara gerçek ailemmiş gibi davrana biliyor muyum? 

İmanlılar Örnek Olurlar 

[49:11] Ey iman edenler! Hiçbir halk öteki halklarla dalga geçmesin, çünkü onlar kendilerinden daha hayırlı olabilirler. Hiçbir kadın da öteki kadınlarla dalga geçmesin, çünkü onlar kendilerinden daha hayırlı olabilirler. Birbirinizle alay da etmeyin veya birbirinizin isimlerini eğlence konusu da yapmayın. İmana eriştikten sonra kötülüğe sapmak gerçekten de ne kötü. Kim bundan sonra tövbe etmezse, işte bunlar haddi aşanlardır. 

Kendimize soralım: kendi ırkımı üstün görüp, başka ırklara veya toplumlara aşağılayıcı veya alay edici yaklaşıyor muyum veya insanlarla şakalaşırken dozunu kaçırıp alaycılık ediyor muyum ? 

Samimiyet derecesi fark etmeksizin 😊 

İnanmadan Önce Söylentileri Araştırın 

[49:6] Ey iman edenler! Eğer kötü bir kişi size herhangi bir haber getirirse önce araştırın, yoksa bilgisizliğinizden ötürü bazı insanlara haksızlık edersiniz, sonra da yapmış olduğunuzdan ötürü üzgün ve pişman olursunuz. 

Kendimize soralım; Ben aldığım haberleri teyit ederek mi kabul ediyorum. Yoksa henüz hassasiyetim bu konu da oluşmadı mı? 

Doğruların Özellikleri 

[3:133] Rabbinizden bağışlanmaya ve genişliği gökleri ve yeri kuşatan bir Cennete doğru hevesle yarışmalısınız; o, doğruları bekliyor. 

Kendimize soralım; Tanrı uğrunda hevesle çaba sarf ediyor muyum? 

Her türlü hazineyi barındıran bir maden bulsaydık , orada ki zenginliği elde etmek için var gücümüzle çalışırdık ve neredeyse sıfır şikayet halinde çabalardık. Çok yorulsak bile yüzümüz sürekli gülerdi ve bir memnuniyet haline sahip olurduk. TANRI bize çok daha büyük bir armağan vermişken , biz bu yolda ki mücadelemizi şikayetler içinde, mızmızlanarak mı yerine getiriyoruz. Ya da gerçekten hevesli bir şekilde doğruluğu sürdüre biliyor muyuz? Eğer imanlılar isek? 

Doğruluk Tanımlandı 

[2:177] Doğruluk, yüzünüzü doğuya veya batıya doğru çevirmeniz değildir. Doğrular TANRI’ya, Son Gün’e, meleklere, kutsal yazıya ve peygamberlere iman eden kimselerdir; onlar içten gelerek akrabalar, yetimler, yoksullar, yolculuk halindeki yabancılar, dilenciler ve kölelerin serbest bırakılması için para harcayanlardır; onlar İletişim Dualarını (Namazı) yerine getirip zorunlu bağışı (Zekâtı) verirler; onlar bir söz verdiklerinde sözlerini tutarlar; onlar zulüm, zorluk ve savaş karşısında kararlılıkla sebat ederler. Doğru sözlüler bunlardır; doğru kimseler bunlardır. 

Kendimize soralım; TANRI’ya imandan sonra aynı ayette geçecek kadar önemli olan bu kriterler de eksiğimiz var mı? Var ise bundan sonra olmamalı inşaAllah😊 

[61:2] Ey iman edenler! Neden yapmayacağınız şeyleri söylüyorsunuz? 

[61:3] Yapmayacağınız şeyleri söylemeniz, TANRI nazarında en tiksinti verici şeydir. 

Kendimize soralım: Biz söz verirken veya bir işi almak için yahut birini memnut etmek için bu yanlışı yapıyor muyuz? Cevap evet ise bundan derhal kurtulmalıyız , bize armağan edilen bilgelik dolu bir kitaba sahibiz. Gaza gelip yapamayacağımız şeyleri dillendirmeyelim Deyim yerindeyse gaza gelmeyelim , doğruluğa gelelim 😊 

Tabi ki En önemli kriter Tek Tanrıcılığı iman noktasında müdafaa etmek. 

Bununla birlikte bize düşen bilgece hareket etmektir. 

Bilgelik: Büyük Bir Hazine 

[2:269] O, seçtiği kimseye bilgelik ihsan eder ve kim bilgeliğe erişirse büyük bir ihsana erişmiştir. Sadece akıl sahipleri dikkate alacaktır. 

Hem bu dünyamızın mükemmel geçmesi hem de ahirette Allah’a daha da yakın bir kademeye gelmek için  Kuran’da ki tüm doğruluk özelliklerini karakterimize, ruhumuza, benliğimize işleyelim kardeşlerim. Esenlikler diliyorum. 

Ekimus Salât : Namazı kılalım 

Hutbe: Mirza

Bugün hutbemizde, insanların neden iman edemedikleri ve bunun altında yatan sebepler üzerinde durmak istiyorum. Hepimiz biliyoruz ki, iman, sadece bir inanç ifadesi değil; derin bir teslimiyet, samimiyet ve Rabbimizin buyruklarını tam anlamıyla idrak etmektir. 

[6:109] TANRI’ya ciddiyetle yemin ettiler, eğer kendilerine bir mucize gelseymiş, mutlaka iman ederlermiş. De ki, “Mucizeler sadece TANRI’dan gelir.” Hepinizin bildiği üzere, eğer onlara bir mucize gelseydi, inkâr etmeye devam ederlerdi.
[6:110] Biz onların zihinlerini ve kalplerini kontrol ederiz. Nitekim onların kararı inkâr etmek olduğu için, onları taşkınlıkları içinde bocalar durumda bırakırız. 

Subhanallahi amma yuşrikun: Tanrı Yüceltilsin; O, ortaklara sahip olmanın çok üstündedir. 

Rabbimizin bilgeliği, her şeyi kuşatan, gören ve en derin sırları bilen bir kudrettir. Hayatımızda sıkça karşımıza çıkan “neden” soruları, çoğu zaman zihnimizi meşgul eder. Cevaplarını bulamadığımız, bize karmaşık gelen olaylar karşısında bazen çaresiz hissederiz. Ancak Elhamdülillah, soruları Rabbimizin bizlere öğrettiği şekliyle, Kur’an ışığında sorduğumuzda tüm bu belirsizlikler ortadan kalkar. Bilgi ve hikmetiyle Rabbimiz, geçmişin karanlık yüzünü bizlere göstererek geleceğimize ışık tutmuştur. Bizlere lütfuyla gönderdiği elçisi ve kanıtlarıyla kalplerimizi huzura erdiren Rabbimize sonsuz şükürler olsun. Gerçekte, bu dünya bir sınav yeri, bir denenme alanıdır. Kendi egolarımızla boğuşarak bu hayata geldik, ancak Rabbimizin lütfuyla onun yoluna dönenler gerçek kurtuluşu bulacaklardır. 

Kur’an bizlere yol gösterici olarak indirilmiştir ve Rabbimiz bizleri bu ilahi kitapla aydınlatmıştır. Tüm varlıklar üzerinde mutlak güce sahip olan Rabbimiz, ne zaman ve nasıl öleceğimizi belirler ve bizleri, hesap günü huzurunda toplayacaktır. Rabbimizin rahmeti ve hikmeti her şeyin üzerindedir. Bu rahmetin bir yansıması olarak, her insana hayat boyunca bir kez olsun doğru yolu bulma fırsatı verilir. Ancak, birçok insan bu ilahi rahmeti ve lütfu göz ardı eder ve dünya hayatının geçici hazlarına kapılarak Rabbimizden uzaklaşır. Rabbimizin bizlere bildirdiği gibi, kimseye adaletsizlik yapılmaz; herkes kendi kararlarının ve eylemlerinin sonuçlarını yaşar. 

[36:5] Bu vahiy, Kudretli ve En Merhametli Olan’dandır.
[36:6] Ataları asla uyarılmamış olan insanları uyarmak içindir ve bu nedenle, onlar habersizdirler. 

Artık biliyoruz, Rabbimiz bizi uyardı. Kanıtıyla beraber, iman etmeyecek olanları ayırt edip şahit kılmak için bu fırsatı sundu. Dileyen iman etsin, dileyen inkâr etsin. Dinde zorlama yoktur. Rabbimizin bizlere sunduğu bu fırsat, büyük bir nimettir. Bizim görevimiz ise, bu nimeti doğru şekilde değerlendirmek ve teslimiyetimizi en iyi şekilde göstermek olmalıdır. 

Tuubu ila Allah: TANRI’ya tövbe edelim. 

 2. Kısım

Elhamdülillah: TANRI’ya övgüler sunuyoruz. Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: TANRI’dan başka bir ilahın olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Hutbemizin başında okuduğumuz ayetler, Rabbimizin bizlere kalplerin özünü tanıdığını, herkesin hak ettiği karşılığı alacağını açıkça bildirir. Bizler, Allah’ın rızasını kazanmak için hayatımızda tavizsiz bir duruş sergilemeliyiz. Rabbimiz bizlere açık bir yol gösterdi. 

 [56:79] Samimilerden başka hiç kimse onu kavrayamaz. 

Samimi olmayan, Rabbini gerektiği gibi takdir edemeyen, şeytanın adımlarını izleyen kimse, asla hidayet bulamayacak. Rabbimiz bizlere rehberlik etti, ancak bu rehberlikten faydalanabilmek için samimiyetle ona yönelmeliyiz.  

[6:70] Dinlerini sanki toplumsal bir işlevmiş gibi hafife alanları ve tamamen bu dünya hayatına dalanları umursama. Bir ruh kendi kötü kazancının sonuçlarını çekmesin diye bu (Kuran’la) hatırlat. Onun TANRI’nın yanında bir Sahibi ve Efendisi yoktur, bir şefaatçisi de yoktur. Eğer o, her çeşit fidyeyi sunabilseydi yine de kabul edilmezdi. Onlar kazandıkları kötü işlerin sonuçlarını çekerler; inkârlarından ötürü cehennem içeceklerini ve acı veren bir azabı üzerlerine çektiler. 

Günümüz Müslüman dünyası, samimiyetsizlik ve ahiret inancındaki zayıflık nedeniyle teslimiyeti tam olarak sağlayamıyor. Namaz, oruç, hac ve zekat gibi ibadetler, sadece birer toplumsal görev gibi algılanmamalıdır. 

 Bu ibadetler, Rabbimizin bizlere sunduğu ruhani gıdalardır ve onları hafife almak büyük bir hata olacaktır. İbadetlerimizi tam bir teslimiyetle ve samimiyetle yerine getirenler, Rabbimizin katında şeref, onur ve itibar kazanacaklardır. La ilahe illallah demeyi başarabilenler, inşaAllah kurtuluşa ereceklerdir. 

Bizler, Rabbimizin bize verdiği görevleri yerine getirirken, sadece dünya hayatı için değil, ahiret için de hazırlık yapmalıyız. Hayatımızı Rabbimizin emrettiği şekilde şekillendirmeli ve yalnızca O’na teslim olmalıyız. Rabbimiz, bizlere doğru yolu gösterdi; şimdi sıra bizde, bu yolu takip edip, Rabbimizin rızasını kazanmakta kararlı olmalıyız. Tanrı’ya teslimiyet, gerçek kurtuluşun anahtarıdır ve Rabbimizin rahmetine layık olabilmek için bu teslimiyeti en iyi şekilde yerine getirmeliyiz. 

Eqîmus Salat: Namaz Kılalım. 

Hutbe: Salim

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: TANRI’dan başka bir TANRI’nın olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Bugünkü hutbemizde din üzerinden gelir etme sorunu üzerine duracağız. Kuran’ı okuyan, rehber edinen ve düşünen bir bireyin dikkatini çekecek olan konulardan biri de elçilerin din üzerinden herhangi bir şekilde ücret almamaları olacaktır. 

Elçilerin Tamamı Herhangi Bir Dini Faaliyet İçin Ücret Almadılar!  

Din üzerinden geçinmemeyi, din üzerinden kazanç elde edilmemesi gerektiğini söyleyen ve bu ayetler üzerinde konuşan kaç din adamı tanıdınız? 

[36:21] “Sizden hiçbir ücret istemeyenlere ve rehberlik edilenlere uyun. 

*36:13-27 TANRI’nın elçileri kanıta sahiptirler, yalnızca TANRI’yı savunurlar ve para istemezler. 

[10:72] “Eğer yüz çevirirseniz, zira ben sizden herhangi bir ücret istemedim. Benim ücretim TANRI’dan gelmektedir. Bana bir teslim olan olmam emredildi.” 

[12:104] Sen onlardan herhangi bir ücret istemiyorsun; sen sadece bu hatırlatıcıyı tüm insanlara iletiyorsun. 

Teslimiyet’te maaşlı ve maaşsız ruhban sınıfı yoktur. Dolayısıyla din konusunda uzmanlaşan kişiler olabilir, ama bu uzmanlıktan maaş, çıkar ve karşılık beklenemez. Karşılık sadece TANRI’dan beklenir, TANRI’nın rızasından daha kıymetli bir şey de yoktur. Fakat maalesef din adamlarının çoğu bunu yapmadıkları gibi, TANRI ile kulu arasına kendilerini yerleştirip bundan oldukça fazla menfaat sağlıyorlar. Bu yüzden Kuran sürekli olarak din adamlarının gerçeği gizlediğini ve halkın parasını haksız yoldan yiyerek onları saptırdıklarını açıklıyor. Kuran’ın din adamlarını eleştiren, halkı din adamlarına karşı uyaran ayetlerinden gereği gibi ders almayan Müslümanlar, bu konudaki çok sayıda ayete kör ve sağır kalmalarının bedelini çok ağır ödüyorlar. 

Toplumları Saptıranlar!  

Din adamları sınıfı hemen hemen her toplumda dini tahrif eden ve tahrif olmuş dini koruyan kişilerden oluşur. Bu sınıf, dini yapının içinde bir şekilde çöreklenip hem geçimini sağlamakta hem de bu işten itibar edinmektedir. En saçma dini inançları, o inançların din adamı sınıfı ayakta tutmakta ve devamını sağlamaktadır. Problemin temelini oluşturan unsur, atalarından dini öğretileri devralan kişilerin, kendilerine din adına ulaşan bilgileri yeterince sorgulamamasıdır. Dini ciddiye alarak atalarının inançlarını sorgulayamamasının asıl sebebi ise TANRI’NIN hidayet etmesi için gerekli olan erdemli  yaşamı sürmemesidir. 

Bozulma Süreci Nasıl İşliyor?  

Dinde bozulma süreci, geçmişte bazı din adamlarının farkında olarak veya olmayarak bazı konularda yanlış hükümler üretmesiyle başlıyor. Bu verilen yanlış hükümler, o dini inancın takipçileri üzerinde, zaman ilerledikçe adeta uyutucu bir etki yapıyor. Geçmişte yaşamış kişiler önce kutsanıyor, sonra yanılmaz kutsal kişiler gibi algılanıyorlar. Ve böylece bu bir kısır döngü gibi tüm toplumları etkisi altına alıyor. 

Din Adamları Halkı Yanlışa Yönlendiriyorlar! 

Herhangi bir insan nasıl rab edinilebilir? Bu sorunun cevabını doyurucu bir şekilde bilmemiz bizim için hayati önem taşıyor. TANRI uyarıyor; din adamları dâhil elçiler bile rabler/efendiler edinilebilir. Bize düşen, kimseyi rab edinmemek için gerekli bilgileri edinmektir. Peki bu bilgilere sahip miyiz? 

TANRI’nın Öğretileri Yerine Dini Liderlerin Öğretilerine Sarılmak 

[9:31] Onlar TANRI’nın yerine kendi dini liderlerini ve âlimlerini rabler* edindiler. Başkaları da Meryemoğlu Mesih’i tanrılaştırdı. Onların hepsine, tek bir tanrıya tapmaları emredildi. O’ndan başka tanrı yoktur. O, herhangi bir ortağa sahip olmanın çok ötesinde yüceltilsin. 

*9:31 Eğer “Müslüman âlimlere,” bu kanıtlanmış kutsal yazıda öğretildiği gibi yalnızca TANRI’ya tapmak ve yalnızca TANRI’nın sözüne sarılmak hakkında danışırsanız size onun tersini tavsiye edeceklerdir. Eğer Papa’ya İsa’nın kimliği hakkında danışırsanız size üçlü birliğe sarılmayı öğütleyecektir. Eğer TANRI’nın öğretilerine aykırı tavsiyeleri olan “Müslüman âlimlere” uyarsanız veya eğer TANRI’nın tavsiyesi yerine Papa’nın tavsiyesini alırsanız, TANRI’nın yerine bu dini liderleri tanrılar edinmiş olursunuz. 

Elçiler dahil herkes bir kişinin ilahı veya rabbi olabilir. TANRI gibi onları sevdiğinizde, onları dinde yanılmaz otoriteler olarak gördüğünüzde, duanıza aracılar olarak koyduğunuzda, şefaat ve benzeri türden kavramlarla hesap günü kurtarıcılar olarak ilan ettiğinizde, evet bu vasıflar ve saymadığım ilaha ait olan vasıfları kullara verdiğinizde her biri ilah konumuna koyulmuş olur ve bu şirktir. Elçiler toplumlarına elbette ‘’beni tanrı edinin’’ demezler, lakin din adamları bir şekilde elçilerin mesajlarını bozarak toplumları saptırmayı başarırlar. 

Miras Alınan Gelenekler Kınandı 

[43:22] Gerçek şu ki: onlar, “Atalarımızı belli uygulamaları sürdürürken bulduk ve biz onların adımlarını takip ediyoruz” dediler. 

[43:23] Aynı şekilde, herhangi bir topluluğa bir uyarıcı gönderdiğimizde, o topluluğun önderleri şöyle derlerdi, “Biz atalarımızı belli uygulamaları izlerken bulduk ve biz onların adımlarını takip edeceğiz.” 

[43:24] (Elçi) derdi ki “Ya eğer ben size atalarınızdan miras aldığınız şeyden daha iyi bir rehberlik getirdiysem?” Onlar da, “Biz senin getirdiğin mesajın inkârcılarıyız” derlerdi. 

Elçiler kendi toplumlarına mesajları ilettiklerinde, özellikle din üzerinden geçinen kesimden yoğun tepki görüyorlardı. Bu kesim, atalarından öğrendikleri dine sıkı sıkıya bağlı olan ve öğrendikleri dinin elçinin getirdiği dinden daha doğru olduğunu zanneden bir kesimdi. Din adına konuşma yetkisini kendinde gören bu kişiler, elçilerin getirdiği mesajları anlamak yerine üzerinde buldukları atalar dinine mensup olmayı tercih etmişlerdir. Dini geçim kapısı haline getiren bu kişiler mevcut yapıdan beslendikleri için bu yapının değişmesine karşı çıkmışlardır. 

Tuubu ila Allah: TANRI’ya tövbe edelim. 

2. KISIM

Elhamdülillah: TANRI’ya övgüler sunuyoruz.  

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: TANRI’dan başka bir TANRI’nın olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Namaz Kıldırmak/Din Anlatmak/Cemaat Liderliği Meslek Olabilir mi? 

Profesyonel Dincilere Dikkat Edin 

[9:34] Ey iman edenler! Birçok dini lider ve vaiz halkın parasını gayrı meşru şekilde alırlar ve TANRI’nın yolundan alıkoyarlar. Altın ve gümüşü istifleyip onları TANRI uğrunda harcamayanlara acı veren bir azabın sözünü ver. 

[5:63] Keşke hahamlar ve papazlar onları günahkâr söylemlerinden ve haram kazançlarından menetseydiler! Gerçekten de berbattır yaptıkları şey. 

Kuran’ın açık ve anlaşılır olduğundan bahseden yüzlerce ayete rağmen din adamları Kuran’ın anlaşılmasının zor olduğunu ve hadisler/tarih/fıkıh/tefsir vs. olmadan anlaşıla mayacağını söylediler. Oysa bu söylem, bunu söyleyen kişilerin inandıkları kitaba ihanet ettikleri manasına geliyor. Kuran’ın kendini tarif eden ayetlerdeki ‘’apaçık, detaylı, her örneği içeren’’ gibi güçlü tanımsal vurgularına rağmen bu ayetler ya görmezden gelindi ya da gizlendi. Yukarıdaki ayetlerdeki eleştiriler oldukça önemlidir ve günümüzde de geçerlidir. Dinden geçinen kişilerin çoğu hala ana konuları değil tali ve çoğu zaman topluma pek faydası dokunmayacak konuları konuşmaya devam ediyorlar. 

Din tüccarları yıllarca sakızın orucu bozup bozmayacağını konuşup tartıştılar. Neredeyse bir kez bile şirk konusunda veya Kuran’ın kendi dilimizde okunup anlaşılmasının önemi hakkında konuşmuyorlar, gündeme getirmiyorlar ya da konuları çarpıtarak aktarıyorlar. Toplumumuz dindeki birçok konudan habersiz ve şirkin içine batmış durumdadır. Şirk konusunu doğru bir şekilde aktararak açıkça konuşan kişiler neredeyse yok gibidir. Ve bu konuyu konuşan az sayıda kişi de konuyu yumuşatarak anlatmaktadır. Gerçekler o kadar serttir ki, karşılaşacağı büyük tepkiye rağmen gerçekleri anlatmak ancak yürekli insanların yapabileceği bir iştir. 

Kuran Okunuyor Ama Neden Doğru Anlaşılamıyor?  

Üzerinde durduğumuz temel konu, Kuran’ın neden yanlış anlaşılmaya müsait bir kitap olduğu ile alakalıdır. TANRI farklı anlamlar yüklenmeye müsait (3:7, 74:31) bir kitap göndermiştir. Bu aynı zamanda YÜCE TANRI’NIN TEMİZ OLANI PİS OLANDAN AYIKLAMA METODUDUR. Kuran’ı herkes okur ama sadece temiz kalp sahibi, gerçek iman eden ve rehberlik edinen insanlar doğru anlar! Bu konu önemlidir. Kuran’ı birçok dini grup okuyor ama her biri farklı anlıyor. Yüce Rabbimiz bizleri tüm sözleri inceleyen, ardından en güzelini takip eden rehberlik edinen akıl sahibi kullarından eylesin. Tüm övgü ve yücelik ona aittir. 

Equmis Salat: Namaz Kılalım   

Hutbe: Yusuf 

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz. 

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka bir Tanrı’nın olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Bugünkü hutbemizin konusu kaygı ve adanmışlık üzerine olacak. İnsanların duygu-düşüncelerini bir skala üzerine yazacak olsaydık eğer, bu skalanın en soluna “korku ve endişe” yazmamız yanlış olmazdı herhalde. İnsanoğlunun durumlara karşı gerek zihinsel gerek de fiziksel olarak yoğun olarak hissettiği pek de hoş sayılamayacak olan duygu durumunun genel ismi korku veya endişedir. Genellikle kalp hızlanır, nefes alışverişi artar, kaslar gerilir ve sonuç olarak “kaç veya savaş” tepkisi tetiklenir. Korku daha çok fiziksel eylemler sonucunda oluşur, bir köpeğin sizi kovalaması veya bir anda yüksek bir ses duymak gibi. Bu durum çoğu canlıda vardır ve bizlerin yaratılışıyla alakalı bir durumdur, hayatımızı devam ettirmemize yarar, O’na övgüler olsun. Endişe ise zihinsel bir süreçtir ve düşüncelerle ilgilidir. Gelecekteki olası kötü senaryolar üzerine yoğunlaşma eğilimindedir ve bu fıtri değildir. Herhangi bir canlı yarın ne yapacağım diye endişelenmezken insanoğlu gerçekten de endişelidir. Skalanın en solunda olan bu duygu durumu aynı zamanda insanların da içerisinde en çok yer aldığı bölümdür.  

[3:175] Vatandaşlarına korku aşılaması şeytanın yöntemidir. Eğer imanlılar iseniz onlardan korkmayın, onların yerine Benden korkun. 

[70:19] Doğrusu insanoğlu endişelidir. 

[70:20] Kendisine bir sıkıntı dokunduğunda umutsuzluğa kapılır. 

Eğer yüreğimizde en ufak bir endişe varsa, kendimize dönüp şunu sormalıyız: Her şeyin sahibi Tanrı değil midir? O’na tamamıyla adanan bir ruh olursak endişelenmemiz gereken konu nedir? Kaygımız gerçekten para mıdır, yoksa eksik bıraktığımız bir güven midir? 

[63:7] Onlar, “TANRI’nın elçisinin peşinden gitmiş olanlara hiç para vermeyin, belki onu terk ederler!” diyenlerdir. Oysa TANRI göklerin ve yerin hazinelerine sahiptir, fakat ikiyüzlüler idrak etmezler.  

Eğer sağlığımız için kaygı duyuyorsak, şunu sormalıyız: Bedeni ve ruhu yaratan Tanrı değil midir? O’na teslim olan bir ruh, hangi hastalıktan korkar? Endişemiz gerçekten beden midir, yoksa Tanrı’nın şifasına olan inancımızda bir eksiklik midir? 

[6:82] İman edenler ve imanlarını puta tapmakla kirletmeyenler mükemmel güvenliği hak ettiler ve onlar gerçekten rehberlik edildiler 

Eğer mutluluğumuz konusunda kaygıya kapılıyorsak, kendimize şunu sormalıyız: Mutluluğun gerçek kaynağı Tanrı değil midir? O’na tam anlamıyla teslim olmuş bir ruh, neyin peşinde mutluluğunu kaybeder? Endişemiz gerçekten neşe midir, yoksa göz ardı ettiğimiz bir iç huzur mudur? 

[10:62] Kesinlikle, TANRI’nın müttefiklerinin korkacakları hiçbir şey yoktur, onlar üzülmeyecekler de. 

[10:63] Onlar iman edip doğru bir hayat sürenlerdir. 

[10:64] Onlar için Ahirette olduğu gibi bu dünyada da sevinç ve mutluluk vardır. Bu, TANRI’nın değiştirilemez yasasıdır. İşte böyledir en büyük zafer. 

Tanrı’ya adanmış bir ruh, bedbaht bir hayat sürmez; ancak unutmamalıyız ki, O’na tapınma amacımız, hayatımızdaki kötülükleri sona erdirmek veya arzuladığımız mutluluğa ulaşmak olmamalıdır. Yani, amaç ile aracı birbirine karıştırmamalıyız. Amacımız, tapılmaya layık olan Tanrı’yı hakkıyla yüceltmek ve O’na gönülden bağlı kalmaktır. Bunu yaptığımızda ise gerisi zaten kendiliğinden gelecektir. Fakat Tanrı’yı yalnızca mutluluk verme aracı olarak görmek, gerçek mutluluğun kapılarını aralamayacaktır. Zira mutluluğu arzulamak, derin bir mutsuzluğu itiraf etmek demektir. 

Hali hazırda sahip olduğun bir şeyi istemezsin; eğer sağ elin sapasağlam duruyorsa, Tanrı’dan bir sağ el talep etmezsin. Aynı şekilde, gerçekten mutluysan, mutluluğu arzu edemezsin. Mutsuz olduğunu dile getirmek, tatminkar bir ruhun yapacağı bir eylem değildir. Eğer tatminkar değilsen, mükemmel mutluluğa ulaşmak da senin için bir hayal olacaktır; bu döngü, yalnızca karmaşayı besler. Kafamız karışmasın; mutluluğumuzu artırmasını isteyebiliriz, tıpkı var olan sağ elimizin daha sağlıklı olmasını arzulamak gibi. 

Unutmayalım ki, mutluluk içsel bir huzurun meyvesidir; Tanrı’ya yöneldikçe, ruhumuzun derinliklerinde saklı bu mutluluğu keşfedeceğiz. O’nun yüceliğinde kaybolduğumuzda, içsel dengeyi bulacak ve gerçek mutluluğun kapılarını aralayacağız. 

[13:26] TANRI, irade ettiği kimse için rızkı artıran yahut kesintiye uğratandır. Kafaları sürekli bu dünya hayatı ile meşgul oldu; ancak bu hayat, Ahiret ile kıyaslandığında sıfırdır. 

[13:27] İnkâr edenler derler ki “Keşke Rabbinden ona bir mucize gelebilmiş olsaydı (biz iman ederdik).” De ki, “TANRI irade ettiği kişiyi saptırır ve Kendisine yalnızca itaat edenleri yönlendirir.” 

[13:28] Onlar kalpleri TANRI’yı hatırlamakla hoşnut olan kimselerdir. Kesinlikle, kalpler TANRI’yı hatırlamakla hoşnut olur. 

[13:29] İman edip doğru bir hayat sürenler mutluluğu ve sevinçli bir kaderi hak ettiler. 

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim. 

2.Kısım 

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz. 

Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh: Tanrı’dan başka bir Tanrı’nın olmadığına, O’nun bir ve tek olduğuna ve ortağının bulunmadığına tanıklık ederiz. 

Hutbemizin bu kısmında ise mutlak şekilde Tanrı’ya adanan ruhlar üzerine konuşalım. Adanmışlık yani Teslimiyetin Zirvesi: En üst seviyede yer alan bu kişiler, her koşulda Tanrı’ya olan inançlarını ve bağlılıklarını sürdürürler. Onlar için umut, azim, sabır gibi erdemler, Tanrı’ya olan sarsılmaz inançlarının meyvesidir. Hayatın fırtınaları karşısında gönülleri sarsılmaz, çünkü Tanrı’nın her şeyin iradesini yürüttüğüne dair derin bir bilgelik taşırlar. Zorluklar onların inancını sınamaz, aksine daha da pekiştirir. Tanrı’ya olan teslimiyetleri, dağların sağlamlığına benzer; zorluklar karşısında sarsılmaz, eğilmez, her daim güçlüdür ama Tanrı karşısında ise paramparça olurlar. Bu adanmışlık, ruhlarına kök salmış bir huzur ve dinginlikle yankılanır, her adımlarında Tanrı’dan yanadırlar.  

[3:146] Nice peygamberin yanında onunla beraber savaşan adanmış insanlar vardı, TANRI uğrunda uğradıkları baskının altında hiçbir zaman gevşemediler, onlar ne tereddüt ettiler, ne de cesaretlerini kaybettiler. TANRI, kararlı olanları sever. 

[6:14] De ki, “O, gökleri ve yeri Başlatan ve besleyen ama beslenmeyen olduğu halde, TANRI’dan başkasını mı Sahip ve Efendi olarak kabul edeyim?” De ki, “Ben en adanmış teslim olan olmakla ve ‘puta tapan biri olma’ diye emrolundum.” 

Bir İmanlı, varoluşunun özüne baktığında, her şeyin bir emanet olduğunu fark eder. Hayat, aslında sınırsız bir bilgelikten gelen bir lütuftur ve bu lütfa verilen en derin karşılık, mutlak bir teslimiyetle Tanrı’ya adanmışlıktır. Adanmışlık, sadece bir özveri değil, ruhun en saf haliyle, kendini O’na bırakmasıdır. Bu, fırtınalarla boğuşan bir geminin sonunda güvenli bir limana sığınması gibi, insanın içsel huzuru bulduğu bir arayıştır. Adanmış bir kalp, dünya karmaşasından uzak, sonsuzun huzurunda dinginliğe kavuşur; çünkü bilir ki her şeyin başı ve sonu, yalnızca O’nun ellerindedir. 

Hutbeyi İncil’in şu cümleleriyle bitirmek istiyorum: 

“Bu nedenle size şunu söylüyorum: ‘Ne yiyip ne içeceğiz?’ diye canınız için, ‘Ne giyeceğiz?’ diye bedeniniz için kaygılanmayın. Can yiyecekten, beden de giyecekten daha önemli değil mi?  Gökte uçan kuşlara bakın! Ne eker, ne biçer, ne de ambarlarda yiyecek biriktirirler. Göksel Babanız yine de onları doyurur. Siz onlardan çok daha değerli değil misiniz? Hangi biriniz kaygılanmakla ömrünü bir anlık uzatabilir? Giyecek konusunda neden kaygılanıyorsunuz? Kır zambaklarının nasıl büyüdüğüne bakın! Ne çalışırlar, ne de iplik eğirirler.  Ama size şunu söyleyeyim, bütün görkemine karşın Süleyman bile bunlardan biri gibi giyinmiş değildi.  Bugün var olup yarın ocağa atılacak olan kır otunu böyle giydiren Tanrı’nın sizi de giydireceği çok daha kesin değil mi, ey kıt imanlılar? “Öyleyse, ‘Ne yiyeceğiz?’ ‘Ne içeceğiz?’ ya da ‘Ne giyeceğiz?’ diyerek kaygılanmayın.  Uluslar hep bu şeylerin peşinden giderler. Oysa göksel Babanız bütün bunlara gereksinmeniz olduğunu bilir.  Siz öncelikle O’nun egemenliğinin ve doğruluğunun ardından gidin, o zaman size bütün bunlar da verilecektir. O halde yarın için kaygılanmayın. Yarının kaygısı yarının olsun. Her günün derdi kendine yeter.” 

Equmis Salat: Namaz Kılalım  

Hutbe: Eren

Hutbemizin konusu: Pascal’ın Kumarına karşı Asla Kaybettirmeyecek
Yatırım
Dünyaca ünlü Fransız düşünür Blaise Pascal’ın en az kendisi kadar ünlü
Kumar argümanını hatırlayalım:

“Tanrı varsa ve ben Tanrı’ya inanıyorsam cennete giderim, ki bu sonsuz
derecede iyidir. Tanrı varsa ve ben Tanrı’ya inanmıyorsam cehenneme giderim,
ki bu sonsuz derecede kötüdür. Tanrı yoksa, bu durumda Tanrı’ya inansam da
inanmasam da kazancım ya da kaybım sonlu olacaktır.”

Yiğidi öldürelim hakkını yemeyelim, ilk bakışta hiç de fena bir akıl yürütme
değildir bu. Örneğin, bir agnostiğe yeni bir bakış açısı sağlamak gibi yararlarının
olduğundan söz edilebilir. Gelin görün ki Pascal’ın bilmediği çok kritik bir
bilgiden ötürü bu argüman suya düşmektedir:

Tanrı’nın varlığına inananların çoğunun cehenneme gidecek olması.

Bu gerçek, bizzat Yargı Gününün Sahibi tarafından haber verilmektedir:

İmanlıların Çoğu Cehennemle Mukadderdir
[12:106] TANRI’ya iman edenlerin çoğu, bunu puta tapma suçunu
işlemeksizin yapmaz.

Pascal’ın argümanına getirilen birçok eleştiriden en öne çıkanı şuydu: “Hangi
Tanrı? Hristiyanlığın Tanrı’sı mı, Yahudiliğinki mi, İslamınki mi… Bunca farklı
Tanrı’dan hangisine inanırsak cennete gideceğiz?”

Bütünüyle temelsiz olan bu eleştirinin eleştirisini yapmak da, Tek Gerçek
Tanrı’ya övgüler olsun ki biz Teslim Olanlara sık sık nasip olmaktadır:

Tanrı’dan yalnızca bir tane var, O’ndan başka yok ki!

Bizim tanıklığımız Tanrı’nın Bir ve Tek olduğunadır. Eski Yunanca Zeus,
Latince Deus, İspanyolca Dios farklı tanrılar değildir. Farsça Hüda, Kürtçe
Xweda, Öztürkçe Kuday da farklı tanrılar değildir. Bunların hepsi, Göklerdeki ve Yerdeki Her Şeyin Sürekli Kendisini Yücelttiği O Tek Gerçek Tanrı’ya atıfta
bulunan sözcüklerdir. Ve bu gerçeği ancak inkarcılar yadırgamaktadır:

[38:5] “Tanrıları tek tanrı mı yapmış? Bu gerçekten de tuhaf.”

Pascal’ın Kumarının eleştirisine dönecek olursak, kendisi, varlığı zaten apaçık
olan Tanrı’ya inandım diyebilmeyi büyük bir mesele olarak tasavvur ettiği için
çıkarımında yanılmıştır. Tanrı’nın varlığının delilleri içimizde, dışımızda,
ufuklarda, her köşede saymaktan sıkılacağımız kadar fazladır ve bu her zaman
için böyleydi. Onun yaşadığı çağda da güneş ve ay insanoğlunun hizmetindeydi
ve kendi yörüngelerinde akıp gitmekteydi. Onun yaşadığı çağda da gece ve
gündüz asla sapma göstermemekteydi.

Bugün artık evrensel mucizeye, diz çöktürücü matematiksel kanıta da
sahibiz. Sözün kısası, Tanrı’nın var olduğuna inanmak bir marifet değildir,
olması gereken doğal bir özellik, hatta Tanrı tarafından verilmiş bir içgüdüdür
bu. Tıpkı Teslimiyet’i kabul etmekle elçilere iyilik etmediğimiz gibi, Tanrı’ya
inanarak da O’na iyilik etmiş olmayız; kendisine inanmamızı sağlayarak
Tanrı’dır bize iyilik eden!

[35:15] Ey insanlar! TANRI’ya ihtiyacı olan sizlersiniz, TANRI’nın ise hiç
kimseyeihtiyacı yoktur, Övgüye En Layık Olandır.

Tanrı bizden doğru olanı yapmamızı ve gerçeğe uygun düşünmemizi istiyor;
O’nun varlığına iman etmemiz doğruluğa ve gerçeğe uygun olan asli bir karardır.
Neden nankörler olalım ve gerçek olanı sahte olanla değiştirelim ki? Bununla
birlikte, Tanrı’ya inanmak değil, Tanrı’yı tanımaktır bizi kurtaracak olan.
Tanımak ve isteyerek boyun eğmek, O’na teslim olmak, O’nda indirmek tüm
yelkenlerimizi suya…

Tuubu ila Allah: Tanrı’ya tövbe edelim.

2. KISIM

Elhamdülillah: Tanrı’ya övgüler sunuyoruz.
Eşhedü en la ilahe illa Allah, vahdehu la şerike leh:
Tanrı’dan başka bir tanrının olmadığına, O’nun bir ve tek
olduğuna ve ortağının bulunmadığına şahitlik ediyoruz.

Pascal’dan önce ve sonra, onun kumarını oynayan milyarlarca insan yaşadı
ve yaşıyor. Bu bir alegori değil, insanların sonsuz yaşamlarıyla oynadığı tam
manasıyla gerçek bir kumar! Tanrı’ya sözde bir inanışla ve kalplerinin sözde
temiz oluşlarıyla sonsuz cenneti hak edeceklerini düşünen, Tanrı’nın kendilerini
mutlaka affedeceğine dair içi boş bir güven besleyen milyarlarca kaybeden!
“Ben diğerlerinden daha iyiyken elbette cehenneme gidecek değilim.” kibiri de
bunda etkili, aldatıcı Şeytan’ın onları Tanrı’nın affediciliği ile aldatması da
etkili. Oysa af, affedilmeyi hak edenler içindir. Ve kimlerin affedilip
kurtarılmayı hak ettiğini bilen, Tanrı’dan başkası değildir.

Önünde sonunda kaybetme garantili kumarbazlığın karşısındaki doğru tutum
güvenli yatırımcılıktır. Tanrı’nın vaatleri doğrultusunda, O’nun buyruklarına ve
yönergelerine uyarak yapılan yatırımlar kaybetmeme garantilidir. Çünkü
Tanrı’nın vaadi gerçektir.

[4:122] İman edip doğru bir hayat sürenlere gelince, onları içinde ebedi
kalacakları, akan nehirleri olan bahçelere kabul edeceğiz. Böyledir TANRI’nın
gerçek vaadi. Kimin sözleri TANRI’nınkinden daha doğrudur?

[10:4] O’nadır nihai dönüşünüz, hepinizin. Bu, TANRI’nın gerçek
vaadidir. O, iman edip doğru bir hayat sürenleri adil bir şekilde ödüllendirmek
için yaratılışı başlatır, sonra da onu tekrarlar. İnkâr edenlere gelince,
inkârlarından ötürü cehennem içeceklerini ve acı veren bir azabı üzerlerine
çekerler.

Bu yatırımın ve yatırımcılığın detayları, insanlığın katettiği mesafenin ve tüm
müktesebatının çok ilerisinde olan Şanlı Kuran’da yer almaktadır. Aradan
çekilip sözü ona bırakıyorum; çünkü o tam ve detaylıdır, yetmekte ve bin kere
artmaktadır.

[35:29] Şüphesiz, TANRI’nın kitabını okuyanlar, İletişim Dualarını (Namazı)
yerine getirenler ve kendilerine sağladığımız rızıklardan—gizli veya alenen—
harcayanlar, asla kaybettirmeyecek bir yatırıma girmişlerdir.

[35:30] O, onları cömertçe mükâfatlandıracak ve onlar üzerindeki nimetlerini
çoğaltacaktır. O Bağışlayandır, Takdir Edendir.

En İyi Yatırım
[2:261] TANRI uğrunda paralarını harcayanların örneği, her başağında yüz
danenin bulunduğu yedi başak bitiren bir dane gibidir. TANRI irade ettiği kişi
için bunu kat kat çoğaltır. TANRI Cömerttir, Bilendir

En Kârlı Yatırım
[9:111] TANRI imanlılardan hayatlarını ve paralarını Cennet karşılığında
satın almıştır. Böylece, onlar TANRI uğrunda savaşırlar, öldürmeye ve ölmeye
istekli olarak. İşte böyledir O’nun Tevrat’taki, İncil’deki ve Kuran’daki gerçek
vaadi—ve kim vaadini TANRI’dan daha iyi yerine getirir? Böyle bir değiş
tokuş yaptığınız için sevinmelisiniz. Bu en büyük zaferdir.

İmanlılar
[9:112] Onlar tövbe edenlerdir, tapınanlardır, övgüler sunanlardır, tefekkür
halinde bulunanlardır, rükû ve secde edenlerdir, doğruluğu savunup kötülüğe
engel olanlardır ve TANRI’nın yasalarını koruyanlardır. Böylesi imanlılara
müjde ver.

En İyi Alışveriş
[61:10] Ey iman edenler! Sizi acı veren azaptan kurtaracak bir ticareti size
haber vereyim mi?

[61:11] TANRI’ya ve elçisine iman edin ve TANRI uğrunda paranızla ve
hayatlarınızla çaba sarf edin. Bu sizin için en iyi alışveriştir, bir bilseydiniz.

[61:12] Bunun karşılığında O da sizin günahlarınızı bağışlar ve sizi akan
nehirleri olan bahçelere, Aden bahçelerindeki güzel köşklere kabul eder. İşte bu
en büyük zaferdir.

[61:13] İlaveten, gerçekten sevdiğiniz bir şey daha elde edersiniz:
TANRI’dan destek ve garantilenmiş galibiyet. İmanlılara müjde ver.

[3:15] De ki, “Size daha hayırlı bir alışverişten haber vereyim: Rablerinin
katında akan nehirleri olan bahçeler, tertemiz eşler ve TANRI’nın nimetlerinin
verdiği haz, doğru bir hayat sürenler için ayrılmıştır.” TANRI Kendisine
tapanları Görendir.

[3:16] Onlar, “Rabbimiz! Biz iman ettik, o halde günahlarımızı bağışla ve
bizi cehennem ateşinin acı ızdırabından koru” derler.

[3:17] Onlar kararlı olanlardır, doğru sözlülerdir, teslim olanlardır,
hayırseverlerdir ve şafak vaktinde tefekkür halinde bulunanlardır.

Kainatın Rabbi olan Tanrı’mdan, kendisine adanan tüm kullarını Üst
Cennetine ulaştırmasını diliyorum. O’dur varlığımızın Kurtarıcısı Olan!

Eqîmus salat: Namazı kılalım.

Hutbe: Emir Tarık Öncü